TEKRAR DOĞAN BİR KASABA... ASLA UNUTULMAYACAK BİR SIR... VE TOPRAĞIN ALTINDAN YÜKSELEN ÇIĞLIK.
Sonbahar rüzgârı, dağlardan sürükleyip getirdiği sisle birlikte kasabaya bir ölüm haberi taşıdı: Zalim toprak ağası Ragıp, eski değirmende, boynunda bir iple bulundu.
Kimdi katil?
Yıllardır topraksız bıraktığı Emrah mı?
Gücünü onunla paylaşan, sonra ihanet eden Nizamettin mi?
Yoksa kimsenin geçmişini bilmediği, sessiz ve derin bakışlı terzi çırağı İvre mi?
Kasaba korku ve kuşkuyla sustu. Herkesin bir sırrı, her sırrın bir sahibi vardı. Fakat toprak, üzerinde işlenen her haksızlığı kaydeder ve bir gün sessiz çığlığını duyurur.
İvre, kaçtığı geçmişin peşinde bu kasabaya sığınmıştı. Taşradaki bu küçük yerde diktiği her dikiş, kendi yaralarını da sarmaya çalışan bir kadının hikâyesiydi. Ragıp'ın ölümü, onun için bir sondan çok, karanlık bir başlangıç oldu. Çünkü katil, sadece bir adamı değil, kasabanın çürümüş kalbini de öldürmüştü. Ve İvre, bu kalbin en derin yerinde, kendisine ait bir sırrın parçalarını bulacaktı.
Toprağın Sessiz Çığlığı, sadece bir cinayet romanı değil. Bir kasabanın ruhunun, umudunun, yalanlarının ve direnişinin destanı.
Sırrını toprağa gömenlerin, bir gün o toprağın konuşacağını unuttuğu bir yerde, gerçeğe gebe kalmış insanların hikâyesi.
Sessizlik en büyük yalandır. Ve bu kasabada herkes yalancı.
Bir tutam umut, bir avuç kin ve toprağa karışmış kan...
Gerçek, en beklenmedik kişinin yüreğinde saklı.