Duyguların Mimarisi

Åžirketin dışındaki bir çıkıntıya oturmuÅŸ kendi içine gömülmüÅŸken ben çıkmıştım dışarıya. Beni görmesiyle ayaklanıp benim duygu durumumu süzdükten sonra istediÄŸini bulmanın verdiÄŸi çeviklikle o alaycı ifadeye büründü.
"Ne o, sevgilinle aran mı bozuldu? Hem de benim yüzümden."
Elimi yumruk yaptığımda gülüÅŸü geniÅŸlemiÅŸti. Onun bu tavrı beni daha da öfkelendirirken yumruÄŸumu daha çok sıkmıştım ki parmak boÄŸumlarım beyazlamıştı. Ama istediÄŸinin bu olduÄŸuna karar verip parmaklarımı serbest bırakırken güçlü bir nefes verdim ve ters bakışlar atarak kaskımı başıma geçirdim. Kara mücevherime atlarken odağım DoÄŸan'dan otoparktaki boÅŸluÄŸa kaydı.
Ama Can'ın Allı Turnası'nın o parlak kırmızısı buralarda deÄŸildi. Gözüm onu en son gördüÄŸüm yerde takılı kalmışken silkelenip kendime geldim.
Mevlana Bulvarı'na gidene kadar hız yapamasam da oraya çıktıktan sonra tüm hıncımı çıkarırcasına gaz koluna yüklendim. Hız ibresi yüz yetmiÅŸ, yüz seksenlere gelmiÅŸken her yerden deli korna sesleri geliyordu ama ses daha çıkarken ben metrelerce uzakta savruluyordum. Arabaların arasında makas atarken bir kabusu yaşıyor gibiydim. Motor, hareketlerime ayak uydurmakta zorlanıyor hatta yavaÅŸ geliyordu. Bedenim yüz seksenlerde, yüreÄŸim bin iki yüzlerdeydi.
Gölbaşı tabelasını görmemle virajı alacağım için yavaÅŸlamak zorunda kaldım. Tüm büyüleyici güzelliÄŸiyle beni selamlayan Mogan gölü bile sakinleÅŸtirmeye yetmiyordu.
Tepeden inerken içimde yükselen volkanı püskürtür gibi bağırdım ama ses kaskın içinde dolandığı için kulaklarımı patlatmıştı.
Evime her yaklaÅŸtığımda hızı biraz daha azaltmıştım ama içimde köpüren denizleri durduramıyordum. Tsunami gibi vuruyordu kıyıya. Güven veren dalgakıranlar bile yeterli gelmiyordu. Köprünün ayakları dalgaların gücüyle korozyona uÄŸramış, iÅŸlevini göremeyecek kadar yıkılmaya mahkumdu.
Motordan tek hamleyle inip evime adeta depar attım. O sığınak gibi yuvama ihtiyacım vardı. Merdivenleri ikiÅŸer çıkarak katıma vardığımda beni karşılayan Can'ın kapısı oldu. Önünde ayakkabı olmadığı için evde olmadığını anladım. Evde olsa bile ÅŸu an konuÅŸmamak daha iyi olacaktı.
Hızlı ve sert hareketlerle eve girdikten sonra kaskı yerine koymak yerine yere fırlattım. Tüm hıncımı taşıyan kaskım çatlaklarına raÄŸmen iyiydi ama ben paramparçaydım. Ceketimi de tek hamleyle çıkarıp portmantoya fırlattım. Hıçkırarak dizlerimin üstüne çöktükten sonra kendime gelemedim. StatiÄŸi bozulmuÅŸ bir bina gibi yalpaladım. Kimsenin duymasından rahatsız olmayacak haldeydim. Sarsılırken her ÅŸeye aÄŸladım. Anneme, annem sandığım teyzeme, bana ait olamayan babalarıma da aÄŸladım. En çok Can'a, o güzel ihtimali elimle itmeme aÄŸladım. Onu incittiÄŸim için aÄŸladım. Onsuz yapamadığım ve buna raÄŸmen ona sarılamadığım için defalarca aÄŸladım.
Sarsılmam biraz olsun dinince banyoya yürüdüm. Aynadaki yansımama baktığımda aÄŸlamaktan ÅŸiÅŸmiÅŸ gözlerim ve kızarmış burnumu es geçerek göz bebeklerime odaklandım. Gözlerimin içinde can çekiÅŸen Can'ı gördüm. Bakışları yerde, dudakları bükülmüÅŸtü. Odağım göz bebeklerimden ayrıldığında onun bana verdiÄŸi güven duygusunun yavaÅŸça üstümden buharlaşıp gittiÄŸini hissettim.
Elimi örgülerimden birine götürüp tokamı çıkardım ve lavabonun üstüne koydum. PeriÅŸan halimi izlerken yavaÅŸ ve sakin hareketlerle örgüleri çözmeye baÅŸladım. O kadar kibar hareketler yapıyordum ki örgünün burgusu olduÄŸu yerde kalıyordu.
Tüm örgüleri açtığımda saçlarım hoÅŸ bir kıvırcıktı. Gözlerimi saçlarımın her bir telinde gezdirdim. Belki beyazlamış deÄŸillerdi ama yaÅŸanmışlıklar ya da yaÅŸanamamışlıklar yüzünden ağırlaÅŸmışlardı.
Ardından boÅŸ bakışlarımı aynadan çekip kabaca bir tokayla saçlarımı en tepeden baÄŸladım ve üstümü çıkarmak üzere odama gittim.
Sabah nizami ÅŸekilde düzelttiÄŸim yataÄŸa acı bakışlar atıp tek çırpıda oturmak suretiyle pürüzsüzlüÄŸünü mahvettim. Ellerimle yüzümü kapayıp sırtımdaki yüklerle beraber bacaklarıma yaslandım. Biraz da böyle kalıp beynimin içindeki savaşı dinledikten sonra odama göz gezdirdim.
Can'ın ben hastayken gelip bana baktığı gece geldi aklıma. Burnumla olmayan portakal kokusunu içime çektim. Sanki az önce göz pınarlarımı kurutmamış gibi tekrar barajın kapaklarını açtım. Tekrar aÄŸladığım için başımı geriye doÄŸru kaldırıp ofladım. Yatak baÅŸlığının olduÄŸu duvara buruk bir bakış atıp orada dinlediÄŸim ve dinlendiÄŸim anları hatırladım. Geriye doÄŸru sürünerek başımı duvara yasladım.
Can'ın söylediÄŸi ÅŸarkıları hatırlamaya çalıştım. Onun zarif ellerinin gitar tellerinde titreyiÅŸini gözümün önüne getirdim.
"Anlamam nedenini, üzmüÅŸler bebeÄŸimi..." diye mırıldandım, gözümdeki yaÅŸlara eÅŸlik ederek. Titreyen sesimle oluÅŸan melodi Can'ın pürüzsüz sesinden çok uzaktaydı. Dilimden dökülenler ÅŸarkı sözlerinden çok geçmiÅŸin puslu hatıralarından süzülen özlemdi.
Daha da devam edemeden tekrar hıçkırmaya baÅŸladım. "KeÅŸke baÅŸka ÅŸartlar altında tanışsaydık..." dedim boÅŸluÄŸa karşı.
"Ben de yürek yok, sevilecek bir yürek," diye haykırdım. "O kadar çok mezar var ki kalbimde seni de oraya gömmek istemiyorum."
Göz kapaklarım ağırlaşırken başım da düÅŸmeye baÅŸladı. Yerimde hafifçe kaydıktan sonra her ÅŸey karardı.

Başımın zonklamasıyla yavaÅŸça gözlerimi araladığımda günün aydınlanmaya baÅŸladığını gördüm. Üstüm açık uyuduÄŸum için her yerim tutulmuÅŸtu. Başımı tutarak yerimden doÄŸrulduÄŸumda başımın zonklaması daha da arttı. Zamanın hangi diliminde olduÄŸumdan emin olmak için gözlerimi yavaÅŸça saate diktiÄŸimde altıyı çeyrek geçe olduÄŸunu gördüm. Kalkmam gerekenden bir saat erken uyanmıştım. Başımı duvara dayayıp bir ses duyma umuduyla dinledim ama hiç tıkırtı yoktu. Can'ın uyuduÄŸunu düÅŸünerek baÅŸ aÄŸrıma aldırmadan cama koÅŸtum ama arabayı da otoparkta göremedim. Başıma inen darbelere daha fazla dayanamayıp mutfaÄŸa gittim ve aç olduÄŸuma aldırmadan bir tane aÄŸrı kesici içtim.
Ardından bir haber bulabilme umuduyla ceketimin cebinden telefonumu aldım. Yandaki açma tuÅŸuna bastığımda bomboÅŸ, bildirimsiz bir ekran karşıladı beni. Hayal kırıklığıyla iç çekerek başımı kaldırdığımda tüm evin başımdan aÅŸağıya geçtiÄŸini hissettim. Sanki çatlamış kolonlar binayı taşıyamıyordu.
Bu sessizlik hiç Can'a göre deÄŸildi. Belli ki bir deliÄŸe girmiÅŸti ve benim onu çıkarmam gerekecekti. Benim Brütalist zırhım onun renklerini yerle bir mi etmiÅŸti?
Mutfakta alelacele karnımı doyurduktan sonra üstüme kabaca çekidüzen verip evden ayrıldım. Açılmadığını bilmeme raÄŸmen iÅŸ yerime vardığımda tahmin ettiÄŸim gibi kimseyi bulamadım. Kapıyı açacak birini bulma umuduyla saÄŸa sola baktım ama hiçbir ÅŸey bulamadım. Kapıyı bir umut kırıntısıyla ileri geri salladım ama çıplak bir binanın yası çöktü üstüme.
Sıkıntıyla iç geçirdikten sonra bulduÄŸum bir yükseltiye oturup saatin dolmasını beklerken her duyduÄŸum kıpırtıya dikkat kesildim. Her hareketin sahibine baktım. ÜÅŸüdüÄŸüm için titrerken kendime sımsıkı sarıldım. Yalnızlığımdan üÅŸüyen benliÄŸime sarıldım.
Nihayet o bir saat bittiÄŸinde güvenlik görevlisi gelip binayı açtı. Sabırsız bir titremeyle onu bekledikten sonra hızlı adımlarla yukarıya çıktım ve hevesle Can'ın odasını pat diye açtım. Tek bulduÄŸum cıvıltısı eksik, sessiz bir odaydı. Odaya girdiÄŸimde tekstil dokuların sıcaklığı gitmiÅŸ, geriye sadece soÄŸuk metal ayaklı masalar ve cansız beton duvarlar kalmıştı. Bir mekanı ısıtanın içindeki mobilyalar deÄŸil, içinde soluk alan insanlar olduÄŸunu o 'akustiÄŸi bozulmuÅŸ' sessizlikte anladım.
"Nerede bu adam?" diye hayıflanırken Serap'ın odasının bulunduÄŸu koridor dikkatimi çekti.
"Can, bir yanlış yapmamışsındır inÅŸallah." diye fısıldadım. Aklıma düÅŸen düÅŸünce çok korkunçtu. Ya baÅŸka kadınlar ona erkek gibi hissettirmeye kalktıysa, ya bu boÅŸlukla o rüzgara kapıldıysa?
Can yapar mıydı? Erkekti ama her erkek yapar mıydı? Bana herkesin önünde ilanı aÅŸk edip akÅŸamına birileriyle gününü gün eder miydi?
Ä°çimde ona duyduÄŸum güven ile yapmayacağını düÅŸünürken ayaklarım dermansız kalmış gibi sendeliyordum. Odama girdiÄŸimde kırılan porselenden de eser yoktu. Proje dosyaları masamda bıraktığım gibi dururken tablet de aynı yerdeydi. Odayı saran deterjan kokusu tüm yaÅŸanmışlıkları silmeye yemin etmiÅŸ gibiydi. Bir yandan da her boÅŸluÄŸun dolabileceÄŸi, hayatın her ÅŸeye raÄŸmen aktığı gerçeÄŸini kulağıma ağır ağır fısıldadı.
Tableti elime alıp sandalyeye çöktüm. Yandan tuÅŸuna basıp açtığımda siyah ekranı canlandı. Tamamen açıldığında içinde bir sürü dosya olduÄŸunu gördüm. Tedirgin parmaklarımla birine dokunurken heyecanla yerimde dikleÅŸtim. Can'ın iç dünyasına izinsiz girdiÄŸimi hissederken ekranda dönen daire hızla kayboldu ve Can'ın tasarladığı evlerden birini göstermeye baÅŸladı. 3D üzerinde ileri geri hareketler yaparak dairenin bütün odalarını gezerken Can'ın tasarımlarını hayranlıkla izledim. Kendi sıcak renklere olan tutkusuna raÄŸmen bazı evlerde bu renklerden eser yoktu. Her bir daire zevkle döÅŸeliydi. Modern mimari örnekler de vardı, vintageler de, retrolar da, çoÄŸunluk ÅŸu sıralar moda olduÄŸu için bohemdi. Ama gerçek bohem, her yer tablo, bitki, aksesuar... Bazen kırmızının o can alıcı parlaklığı olmasa da figürlerin çeÅŸitliliÄŸiyle ışıldıyordu. LED aydınlatmalar, lambaderler, abajurlar ile güneÅŸ ışığına bile ihtiyaç duyamayacak kadar görkemliydiler.
"Benim hayatımı da böyle zevkle döÅŸemeye çalıştın." deyip tableti kapattım ve önüme koyarak pencereye baktım. Kendi hayatımı brütalist bir yapı gibi, çıplak beton soÄŸukluÄŸunda ve ödün vermez bir sertlikte inÅŸa etmiÅŸtim. Oysa Can, benim bu gri duvarlarıma renkli tablolar asmaya, betonun çatlaklarına sarmaşıklar dikmeye çalışan bir restoratör gibiydi. Ben yıkmaktan korkarken, o çoktan ince iÅŸçiliÄŸe baÅŸlamıştı.
Aralıklı jaluziden süzülen keskin ışık bantları masamın üzerindeki proje dosyalarını bölüyordu. Işık ve gölge arasındaki o net çizgi, tıpkı Can’la aramdaki o aşılması güç sınırı gibiydi. Işığın düÅŸtüÄŸü yer aydınlıktı ama gölgede kalan kısım, Can'ın yokluÄŸuyla daha da derinleÅŸen bir boÅŸluktu.
Koridorda bir takım kıpırtılar duymamla heyecanla yerimden kalkıp kapıyı açtım. Dün Pelin'in oturduÄŸu yerde baÅŸka bir kız olduÄŸunu, kalbimin ince ince sızladığını hissettim. Ama bu sızı dün Pelin'in kovulması üzerine olan ısrardan deÄŸil her ÅŸeyin bir saat içinde tepetaklak olmasındandı.
Can'la tanışmış olma ihtimaliyle yerimde duramadım. Ne de olsa dünyanın en sıcakkanlı adamıydı, karşılaÅŸtılarsa muhakkak tanışmışlardı.
"Yeni sekreter sen misin?" diyerek yanına gittiÄŸimde gözlüklerinin arkasından gülümsedi. "Evet, efendim"
"Herkesle tanıştın mı peki?" diye atılırken gözlerimin umutla parladığından emindim.
"Ne yazık ki hayır," cevabıyla masasına dayadığım elim yavaÅŸça düÅŸerken Müdürün ayak seslerini duydum.
"Demek buradasın Mimar Hanım, odama gel, bekliyorum." demesiyle onu takip ettim.
Odasının kilidini açtıktan sonra içeriye girdiÄŸinde ben de yavaÅŸça süzüldüm.
"Sıla dün haber vermeden çekip gittin." diyerek doÄŸrudan konuya girdi.
Hem hayat hem müdür tarafından yenilmiÅŸ olmanın verdiÄŸi o buruklukla "Müdür Bey, ben özür dilerim, çok zor bir gün geçirdim, sizi en baÅŸta dinlemeliydim." dediÄŸimde yüzü aydınlandı. Geri adım attığım için içten içe zaferini kutladıktan sonra aklına gelen ÅŸey ile bakışları gölgelendi.
"Can da istifa etti. Kızım neler oluyor burada böyle, dingonun ahırına döndü." dediÄŸinde beynimden çarpılmışa döndüm. Zihnimdeki tüm taşıyıcı kolonların aynı anda patladığını hissettim. Yer ayağımın altından kayıyor gibiydi. Sanki deprem olmuÅŸ da eÅŸyalar sallanıyor gibiydi ama gözlerimi kapatıp açtığımda her ÅŸey yerli yerindeydi. BoÅŸ bakışlarla etrafa bakarken müdürün seslenmesiyle sıçradım.
Ne olduÄŸunu anlamaz halde ona bakarken "Ä°yi misin?" dedi.
Başımı önüme çevirip kendime gelmeye çalışarak üstümü başımı çekiÅŸtirdim. Aniden parlayan gözlerle müdüre döndüm. "Benim proje bir gün daha bekleyebilir mi?" dediÄŸimde yüklendiÄŸim enerjiye aÄŸzı açık kalmıştı. "Bir iki gün esneme payı var elbette," derken vücudu kilitlenmiÅŸti.
"O zaman bana bir gün izin yazın, dekorasyoncunuzu kolundan tutup getireyim" dediÄŸimde aynı ÅŸaÅŸkınlıkla "Olur" dedi ve ben odadan fırladım. Askılıktan her zaman kullanmadığım sırt çantasını alıp içine Can'ın tabletini koyduktan sonra diÄŸer eÅŸyalarımı da aldım ve hızla odayı terk ettim.
Ben merdivenleri hızla inerken sırtımdaki çanta da saÄŸa sola oynuyordu ve tabletin sertliÄŸini sırtımda hissedebiliyordum.
Kaskı tek hamlede başıma geçirdiÄŸimde ÅŸahin bakışlarım yüzümdeki yerini almıştı. Bu sefer kontağı büyük bir mücadeleyi kazanmak için çevirdim. Gaz kolunu birini kurtarmak için çevirdim ve gayet de kaba hareketlerle yerimden ayrıldım. Ä°stikamet YaÄŸmurdede'ydi.
YoÄŸun geçen virajlar kalbiminkiler kadar keskin olmadığı için yalpalamadım bile. Alışık olduÄŸum yolda motorumla bir ahenk yakalayıp geçtim o yollardan. Ama YaÄŸmurdede'den önce AyaÅŸ merkeze gittim.
Orada beni bekleyen iki kişi vardı. El ele uzanmışlardı ve belki de benim hakkımda konuşuyordu. İki kardeş;Selma ve Semra.
Motorumu mezarlıkta bir köÅŸeye park ettikten sonra biri doÄŸuran diÄŸeri büyüten iki annenin arasına oturuverdim. Ä°kisinin de toprağında birer elimi gezdirirken bildiÄŸim dualardan okudum. Telefonumdan Kur'an-ı Kerim açarak Yasin, Tebareke okuduktan sonra içime dolan huÅŸu ve huzuru doyasıya hissetmek için gözlerimi kapattım.
Kalbimin bir hale gibi parlamasını hissettikten sonra gözlerimi açıp boÄŸazımı temizledim. Önce Selma Dündar yazılı kabre döndüm. Ellerimle toprağı okÅŸadım, sesini hatırlamadığım, kokusunu bilmediÄŸim annemin mezarını okÅŸadım.
"Sen beni doÄŸurdun, baÄŸrına bastın, emzirdin, belki başımı okÅŸadın, benimle ne hayaller kurdun ama hepsi iki yıl sürdü. Ama benim yasım o günden beri bitmiyor anne." dedikten sonra topraÄŸa kapandım.
"Beni bırakıp gitmeseydin neler olurdu, düÅŸünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Semra annem hep sana benzetirdi güzelliÄŸimi. Ben seninle aynı aynaya bakamadım ki. Hiç gözlerinin içini göremedim. Beni niye terk ettin anne? Bir ÅŸerefsiz için deÄŸer miydi? Bencil, adi bir adamın enkazını benim sevgimle temizleyemedin mi?"
Sonra Semra Nahmi'nin mezarına döndüm. "Sana kızamıyorum bile. Tunç gidene kadar..." derken sesim titredi. "O gidene kadar bana çok güzel baktın, pamuklara sardın. Öksüzlük yaÅŸatmadın. Bir an bile senin evladın olmadığım fikri gelmedi aklıma. Sonra olanlardan dolayı kızamıyorum anne. YaÅŸadığın yası da sahiplendim. Ama sen de beni affet olur mu?"
Sonra ikisinin mezarını tekrar süzdüm gözyaÅŸlarımla. "Benim bu düÅŸtüÄŸüm çukurdan çıkmak için sizi affetmem lazım, size sarılmam lazım. Biri girdi hayatıma. Başımı okÅŸadı, baÄŸrına yasladı. Kocaman sarıldı ama ben onu saramadım, kalp sarayıma sokamadım. Kırılan baÄŸlarımı onunla onaramadım. Sizi, bana verdiklerinizi, veremediklerinizi azat etmem lazım." dedikten sonra önce Selma annemin mezarından bir avuç toprak aldım. Öptüm, kokladım, yanağımı yasladım ve ait olduÄŸu yere bıraktım.
Sonra Semra annemin toprağını eÄŸilip öptüm. "Saçlarının kokusunu çok severdim. Sana sarılıp başımı göÄŸsüne yaslamayı çok severdim. Åžimdi sarıl oÄŸluna. Ben toprağınla yetineceÄŸim."
Ağır, çökmüÅŸ omuzlarımla, gönlümden uçup giden kuÅŸlarımın arkasından motorumun yanına vardım. Geriye son bir bakış atıp boynumu büktüm. Dudaklarımı büzüp o iki kardeÅŸe veda ettim. Ardından motoruma atladım ve mezarlıktan ayrıldım.
YaÄŸmurdede'nin camii minaresi göÄŸün mavisini delerken yanlış yolda olmadığımı umarak Fikri amcanın evine giden yola saptım.
Kendini uzaktan belli eden o sarı binayı görünce yüreÄŸimi bir el sıksa da hemen yanındaki Allı Turna
kollarını açıp selam verdi bana. Hevesle motorumu onun yanına park ettikten sonra hızla indim. Kaskımı motorun üstüne koyup seken adımlarla kapıya vardım. YüreÄŸim aÄŸzımda elimi yumruk yapıp tıkladım kapıyı.
Kapı ağır ağır açılırken Fikri amcanın solmuÅŸ yüzü karşıladı beni. "Kızım niye geldin buraya?" dediÄŸinde gülümsedim. "Can için gelmiÅŸtim,"
Tüm hevesimi kıran o sözcükler döküldü dudaklarından. "Can seni görmek istemiyor."

Sevgili okurlar, ben düzenli yazan ve yayınlayan bir yazarım ama Kitappad'dan istediÄŸim verimi alamadım ne yazık ki. Aslından benim yazım bitti sayılır, buraya belli periyotlarda arıyorum sadece. Åžöyle bir karar verdim. Bu bölüm 5 beÄŸeni alınca yeni bölüm gelecek. Anlayışınız için teÅŸekkür ederim.