Fırtına+16

Yazar Notu: Bu bölüm; yoÄŸun duygusal patlamalar, geçmiÅŸ lise travmalarının getirdiÄŸi fiziksel/psikolojik rahatsızlık hissi ve karakterler arası sert tartışmalar içermektedir. 16 yaÅŸ ve üzeri okuyucular için uygundur. Keyifli okumalar!

Bir çift mavi göz beni bir anlık on beÅŸ yaşındaki Sıla'ya götürdü. Sevgi dolu bir ailenin biricik kızı olduÄŸuna inandığı günlere...
O mavilikler bana hep yaÄŸmurdan kaçarken eÄŸlenen o çocuk çifti hatırlatıyordu. Halbuki aynı mavi gözler "Beni karartıyorsun, bir senin mi annen öldü?" de demiÅŸti. Evet, on beÅŸ yaşında bir çocuktu ama bıraktığı enkazı kaldırmak otuz yaşındaki insanlara düÅŸmüÅŸtü.
Ä°ÅŸin en acı tarafı o mavi gözlerin sahibini lise devam ederken iki yıl daha görmüÅŸtüm ama benden çok uzakta. Her gün aynı sınıfta teneffüslerde karşılaÅŸsak da iki yıl boyunca yüz çevirmiÅŸti. Ve lise diplomasını elimize almamızla beraber hayatımdan silinip gitmiÅŸti. Bugüne kadar...
Åžimdi karşımda otuz bir yaşında uzun boylu, yapılı bir adam vardı. Gözleri bende asılı kalmış, az önce çok önemli bir anı mahvetmemiÅŸ gibi gururluydu. Can'ı görmezden gelirken "Çok deÄŸiÅŸmiÅŸsin," dediÄŸinde tam dibimde, kokusu ve sıcaklığı hala zihnimde, kalbimde olan adamın gerginliÄŸini hissettim.
"Sen kimsin?" derken kısılmış gözlerimle baktım ona. Can da gözlerini kilitlemiÅŸ bu lise hayaletine bakıyordu.
Doğan "Yapma Sıla, beni unutmuş olamazsın," dedi gevşek bir sırıtışla.
"Lisede defterimi silerken sıraya dökülen silgi kalıntılarını aklımda tutup durmuyorum ben," dediÄŸimde o lakayıt gülüÅŸü yüzünde asılı kaldı.
"Benim hatırladığım Sıla insanları diliyle zehirlemez, çiçek açardı," derken koluma dokunmak gibi bir hata yaptı. O an hemen yanımdaki çöp kutusuna midemi boÅŸalttım. Bu kadar yükü üstümden atmak isterken tek çıkan midemdekilerdi. Hazır olmadığım itiraflar, geçmiÅŸin hayaleti yanı başımdaydı.
Can'ın nazik ellerini saçlarımda hissettim. Yüzüme dolanmasın, kirlenmesin diye nazikçe tutmuÅŸtu saçlarımı. Başımı kaldırdığımda hemen cebinden bir peçete çıkarıp verdi. AÄŸzımı silip minnettar gözlerimi ona sabitlediÄŸimde içimdeki acının azaldığını hissettim. Adeta içinde yaÅŸayan o boynu bükük çocuk gözlerinden gözlerime atlayıp içimdeki kıza sarılmıştı. "Ä°yi misin?" dedi incelen sesiyle. Onaylar gibi başımı sallayıp o buz gibi hayalete baktım. Can'a bakarken canlı olan renkler DoÄŸan'a döndüÄŸüm an soluyordu.
Alaycı bakışlarını gördüÄŸümde onun unutamadığı ÅŸeyin ben deÄŸil de anılar ve masumiyet olduÄŸunu anladım.
"Niye geldin peki?"
Buz gibi sesimden çıkan ve ortamı soÄŸutan bu sorudan sonra ona doÄŸru birkaç adım attım ve arada bir metre mesafe bıraktım. Can'ın varlığından aldığım destekle DoÄŸan'ı parçalama isteÄŸime engel oluyor ve soÄŸuk bir tavır sergiliyordum. Yoksa damarlarımdaki ateÅŸin tarifi imkansızdı.
"Daha önce gelecektim ama seni bulamadım. Koca Ankara, hangi taşın altını kaldırmaya zamanım yeterdi ki. Ama Nil sayesinde buradayım. Mesajımı cevaplamadın ama çiçeklerim gelmiÅŸ sana, umarım hala papatyaları seviyorsundur," dediÄŸinde Can'ın hırıltılı nefesini yüreÄŸimde hissettim. Beni sakinleÅŸtiriyordu ama kendine gücü yetmiyordu.
"Papatyalardan baÅŸka sevdiÄŸim ÅŸeyler var artık. Neyse ne? Beni iÅŸimden alıkoyuyorsun," dedikten sonra Can'ın koluna girdim. "Hadi gidelim yukarıya" derken zoraki bir gülümseme yerleÅŸtirdim dudaklarıma. Ve sahici olması için zorladığım bakışlarımı Can'a çevirdim. Can tüm sevecenliÄŸiyle "Gidelim," dedikten sonra önce arabaya yaklaÅŸtık, Can tek hamleyle kaskımı yerden aldıktan sonra imalı bakışlarını DoÄŸan'a yolladı ve meraklı bakışlar eÅŸliÄŸinde ÅŸirkete giriÅŸ yaptık.
Ä°çeriye girip dışarısıyla aramıza devasa camlar girdiÄŸinde Can'ın kaskatı kesilen kolu gevÅŸedi. Asansörü es geçip merdivenleri çıkarken kollarımız ayrılmamıştı. Birbirimize bakmaya cesaretiniz de yoktu.
Çalıştığımız kata geldiÄŸimizde Pelin yerinde gözükmüyordu. Müdür her zamankinin aksine odasında deÄŸil Pelin'in masasının başındaydı. "Ben ne diyorum, siz ne yapıyorsunuz?" diye söylendiÄŸinde toparlanıp kendimize çekidüzen vermiÅŸtik.
"Müdür bey, ben üzgünüm," dediÄŸimde elini dur der gibi kaldırarak cıkladı. "Üzgün deÄŸilsin Sıla, delisin. Ben elinize, ayağınıza hakim olun diyorum, dedikoduya fırsat vermeyin diyorum, siz büyük bir ateÅŸ yaşıyorsunuz ve tüm ÅŸirkete izletiyorsunuz. Ä°kiniz de izinlisiniz. Gidin, kafanızı toplayıp gelin!"
"Müdür bey, çalışmaya ihtiyacım var," diye atıldım. Åžu anda ne Can'ın itirafını ne de DoÄŸan'ın geliÅŸini düÅŸünmek istiyordum. Kafamı yeni projeye gömüp sadece iÅŸimi düÅŸünmek istiyordum.
"Hayır, eve gidiyorsunuz, sizin bu saçmalıklarınıza katlanmayacağım," diyerek ellerini önünde birleÅŸtirdi.
"GitmeyeceÄŸim," derken kendimi yavrusunu korumaya çalışan hindi gibi kabarttım.
Can "Sıla, izin iyi olur, ne yapıyorsun?" diye fısıldadığında umursayacak halde değildim.
Müdür "Gideceksin, bana karşı çıkamazsın," diye kükredi, dayandığı yerden doÄŸruldu. Sesi tok, beden dili tehditkardı.
"Gitmiyorum Müdür Bey, gerekirse sabaha kadar ofisime kapanıp çalışacağım," diye karşı çıktım. Can'ın da nefesi sıklaÅŸmış, göÄŸsü kasılmıştı.
Müdür "Ben senin patronunum," diyerek üstüme yürümeye baÅŸladı. Gözleri ateÅŸ saçıyordu ama sesi yüksek deÄŸildi.
Gözlerimi kısarak başımı dik tuttum. "Ama sahibim deÄŸilsiniz,"
Müdür önce kendinden emin gözlerime baktı. Yüzümü süzdü, süzdü ve tekrar süzdü. Sonra geri çekildi. Pes etmeyen tavrım karşısında üstüme daha fazla gidemedi.
"Peki bakalım, bir daha ÅŸov yaparsanız görüÅŸürüz, herkese niÅŸanlı olduÄŸunuzu duyurun, başım aÄŸrımasın," dedikten sonra masadan dosyalarını alıp odasına yürüdü.
Onun gitmesiyle tuttuğum nefesi bırakırken Can'ın telaşlı bakışlarıyla karşılaştım.
"Yürek mi yedin? Kovulabilirdin,"
Odasını gösterdim. Müdürü bu kadar kolay alt edeceÄŸimi düÅŸünmüyordum ve karşı çıkarken o kadar kendimi kasmıştım ki belime aÄŸrı girmiÅŸti.
Önden Can, arkasında ben odaya girdikten sonra tam yerine oturmaya kalkmıştı ki masanın üstündeki tabletini alıp odadan çıkmamla kafasını sallayıp arkamdan geldi. Bir kapının kapanma sesinin yankısı koridorda bitmemiÅŸken öbür odanın açılma sesi duyuldu.
Yerime yerleÅŸirken Can'ın tabletini önüne uzatıp proje dosyalarını çalışmaya en uygun hale getirdim. Can da kaskı kibarca önündeki sehpaya bırakırken meraklı ve solgun bakışlarını üstümde sabitledi. Tabletini çekimser hareketlerle eline aldı.
Yüzüme sahte bir gurur yükleyip "Müdür bana kıyamaz," dedikten sonra elime bir kalem aldım. Bu hareketimle burnumdaki o sahte papatya kokusu gitmiÅŸ yerini dinlendirici bir kağıt kokusu almıştı.
Can arkasına yaslanıp bacak bacak üstüne attıktan sonra tek kaşını kaldırdı ve "O kadar emin olma, piyasada bir sürü mimar var," dediÄŸinde bir ÅŸeyleri karalamaya baÅŸladım.
"Benim gibisi yok,"
Burukça güldü. Hayatı tepetaklak olmuÅŸ da gülmek zorunda kalmış gibiydi.
"Her ÅŸeyin normale dönmesi ne kadar güzel," derken ışıldayan yüzü yavaÅŸça soldu. AÅŸağıda, otoparkta yaÅŸanan her ÅŸey tüm gerçekliÄŸiyle zihnimizde yerini koruyordu.
Ben proje detaylarına yoÄŸunlaÅŸmışken o da tabletiyle çizimlerini yapmaya baÅŸlamıştı. Arada bir ona baktığımda aklıma o itiraf anı gelse de başımı silkeleyip iÅŸime odaklandım. Onun da bakışları üstümde dolanıyordu ama bir ÅŸey demeye korkuyor gibiydi. Arada bir saate bakmayı ihmal etmiyordu.
Saat biri gösterdiÄŸinde tabletin kapağını kapatıp kalemi yerine yerleÅŸtirdikten sonra masama koydu. "Nihayet ," derken tuttuÄŸu nefesini serbest bıraktı.
"Can, ben çayhaneden tost söyleyeceÄŸim," dedikten sonra onun tepkisini inceledim.
Ellerini dizlerine vurup başını salladı. "Yapma ya," derken mızmız bir çocuk gibi görünüyordu.
"Başımı işten kaldıracak halim yok," diyerek bilgisayara notlar almaya başladım.
"Sıla, ben konuÅŸmadan yapamıyorum, boÄŸuluyorum. ÖÄŸle arasını bekledim konuÅŸmak için ama sen iyice içine kapandın. Åžu odada seninle sessizce beklemek koca bir iÅŸkence," derken barajdan boÅŸalan sel suları gibi cümleler ve isyanlar döküldü aÄŸzından.
"Ama ben hiçbir ÅŸey konuÅŸacak, hatta düÅŸünecek halde deÄŸilim,"
Sinirle elimdeki kalemi masaya fırlattım.
Can masanın etrafından dolanıp yanıma geldi ve sandalyemin sırtını tutup kendine çekti beni. Onun bu hareketine karşı yarım kalan öpücüÄŸümüz aklıma gelirken nefesim sıklaÅŸtı. Ona bakmaya cesaret edemediÄŸim için gözlerimi kaçırırken tok ve emin sesi duyuldu. "Bana bak Sıla. Gözlerime bak."
Gözlerim titreyerek masaya, sandalyenin kolçağında, Can'ın kazağında dolanırken dizlerinin üstüne çöktü. Bakışlarını kaldırarak gözlerini gözlerime sabitledi.
"Niye kaçıyorsun?" dedi incelen sesiyle.
'Kaçmıyorum' demek istesem de Can'ın ÅŸu sevecen tavrı ve destekleyici sesine karşı direnemedim.
"Ben konuşmayı seven bir insan değilim," diyebildim sadece. Yapmamam gereken bir şey yapmışım gibi mahcuptum.
"Onu biliyorum, o haline de vuruldum ben," dediÄŸinde geriye yaslanıp gözlerimi devirdim.
"Åžöyle konuÅŸma iÅŸte," diye isyan ettim. Ä°ÅŸleri benim için zorlaÅŸtırıyordu.
"Ne var konuÅŸmamda? Yanlış bir ÅŸey söylemiyorum,"
Elimle alnımı ovaladım.
"Can, bak deÄŸer vermek baÅŸka, aÅŸk çok baÅŸka. Arzu hissetmek de aÅŸk deÄŸil," dediÄŸimde yüzü mümkün gibi daha da soldu.
"Ben bu yaşımda aşkın ne olduğunu bilmiyor muyum sence?"
DediÄŸimden dolayı alınmış görünüyordu.
Kollarımı bacağıma dayayıp öne doÄŸru eÄŸildim. "Hadi öp beni," derken onunla burun burunaydım ama sesim tutkulu bir inlemeden ziyade hesap soran buz gibi sertlikteydi.
Alaylı bir edayla "ÖpüÅŸmek veya öpüÅŸmemek , tüm mesele bu' mu diyorsun yani," derken geri çekildi. Birden ayaklandıktan sonra gözlerini gözlerime dikti. Alev saçan gözleriyle beni yakarken gayet de gür çıkan sesiyle "Ne demeye çalıştığını iyi anlıyorum. Seni sadece arzuladığımı düÅŸünüyorsun. Sana kalırsa benim amacım seni sadece yataÄŸa atmak. Ä°ÅŸim bitince de yüzüne bakmayacağımı sanıyorsun." derken sinirle bir kaç defa masaya vurdu. Ardından bakışları donuklaşıp omuzları çöktü, "Senin bedenin deÄŸil ki ilgimi çeken, defalarca söyledim. Seninle birlikte olup gözünün içiyle bana gülümsemediÄŸini görmektense beni sevdiÄŸini söyleyip bir daha dokunamamayı tercih ederim. Bunu da anla artık," derken sesinden yorgun düÅŸtüÄŸü anlaşılıyordu. Benim duvarlarımı aÅŸamamanın yorgunluÄŸuydu bu.
Çenem huzursuzca gerginleÅŸirken dudaklarım ince bir çizgi halini aldı. Yumruklarımı sıkıp yavaÅŸça serbest bırakırken derin ama titrek bir nefes verdim ve yavaÅŸça ayaklandım.
Ä°çimde bir ÅŸeylerin koptuÄŸunu hissederek "Ne bekliyorsun benden? Duvarlarını indir dedin, indirdim. Vazgeçemiyorum senden, sensiz yapamıyorum ama aÅŸk mı bu ÅŸimdi? Daha ne olacak? AÅŸkım, canım, sevgilim mi diyeceÄŸim? Peki ya sonra, el ele tutuÅŸup kırlarda mı koÅŸturacağız? Papatyadan taç yapıp başıma mı takacaksın? Sinemaya gidip sarılarak film mi izleyeceÄŸiz? Ya da yaÄŸmurların altında hiçbir ÅŸey yok gibi öpüÅŸecek miyiz? Ne olacak aşık olunca?" diye bağırdım. Kan beynime sıçramış, kendimden geçmiÅŸtim. VahÅŸi gözlerimi Can'ın gözlerinden çekmezken onu ne denli incittiÄŸimin farkında bile deÄŸildim.
Can benim aksime daha sakin gözükse de alevle parlayan gözler yerini kırılgan bir su damlasına bırakmıştı.
"Herkes aÅŸkı aynı mı yaşıyor? Çok mu film izledin?" dedikten sonra aklına yenice bir ÅŸeyler gelmiÅŸ gibi duraksadı. Gözleri donuklaşırken " Ya da aÅŸkı lisede mi bıraktın? O DoÄŸan'la mesela?" dedi.
Geriye çekilip elimi belime koyarken sinirle bir volta attım ve tekrar yanında dikildim. "Pes sana Can. Åžimdi DoÄŸan ne alaka? Sen benim neyimsin de kıskanıyorsun?" derken gözlerimi kıstım.
Öfkeyle başını salladı. "Neyim öyle mi?"
Ona daha da sokulurken iyice gerginleÅŸmiÅŸtim. "Sakın sözlü, kertme falan deme!"
Gözlerindeki alev iyice harlanırken nefes almayı bırakmış gibiydi. "DemeyeceÄŸim merak etme," dedikten sonra geri çekildi.
Odada yankılandı isyanı.
"Ben bir bok olamadım,"
Ardından tabletini odamda unutarak çekip gitti.
Kapı sertçe kapanırken kavganın verdiÄŸi hararetle kasılan kaslar gevÅŸerken yerime çöküverdim. Gözlerimi birbirine bastırıp olanları hazmetmeye çalışırken oda sis bombası düÅŸmüÅŸçesine buÄŸulandı. Pencereden süzülen ışık bile aydınlatmaya yetmiyor gibiydi. Burnumdan girip damarlarımda gezen ise ne portakal, ne papatya ne de kağıt kokusuydu. Paslı bir metal tınısı hücrelerimi zehirliyordu.

Tutunacak bir dal arar gibi odada gözlerimi gezdirdiÄŸimde masanın üzerinden bana göz kırpan tablete baktım. Başımı yana yaslayıp yaÅŸlı gözlerle az önce Can'ın oturduÄŸu koltuÄŸa çöküverdim. Kolaylıkla incinecek bir eÅŸyaymış gibi elime aldıktan sonra kenarlarında kırılacak bir antikayı okÅŸar gibi parmaklarımı gezdirdim.
Can'ın YaÄŸmurdede yolunda beni arabayla arasına sıkıştırdığında parmağının tersiyle ÅŸakağımı, yanaklarımı okÅŸaması geldi aklıma. O an olduÄŸu gibi kalbim yerinden fırlamışa döndü.
Tableti kolumun içine aldıktan sonra alnımı, tableti tutan parmaklarıma yasladım. Can'ı kaybetmiÅŸ olma ihtimali yüzünden sarsıldım. Onunla aÅŸk yaÅŸamak istemiyordum, yanımda dursun, benimle zevzekçe atışsın istiyordum. Beraber acılarımızdan bahsedelim, omuz omza aÄŸlayalım, sonra hiçbir ÅŸey olmamış gibi birbirimize sataÅŸalım istiyordum. Ama onun kalbinden, zihninden geçen ÅŸeyler çok baÅŸkaydı. Ben onun heveslerinin altında eziliyordum.
Odamın kapısının çalınmasıyla yerimde dikleÅŸip elimdeki nadide emaneti yavaÅŸça masama koydum. Gözlerimi silip boÄŸazımı temizledikten sonra çatallı sesimle 'gir' komutu verdim.
Kapının açılmasıyla Serap'ı görmem bir oldu. "Sıla müsait misin? KonuÅŸalım," dediÄŸinde bulunduÄŸum dalgalanmadan ötürü hayır diyemedim. O benim sessizliÄŸimi evet anlayıp karşıma geçerken kaÅŸları çatıktı.
"Evet, ne oldu?" dedim kısık sesimle.
"Can'ı neden üzüyorsun?" deyiverdi birden.
"Bu seni neden ilgilendiriyor," dedikten sonra başımı yana çevirdim. DirseÄŸimi masaya, çenemi elime dayadım.
"Çünkü onu önemsiyorum Sıla." dedikten sonra tuttuÄŸu nefesi serbest bıraktı.
"Tamam, anlıyorum ki berabersiniz, aranıza giremem. Ama açıkçası o bunları hak etmiyor," derken sakindi.
"Her ÅŸey koca bir yanlış anlaşılma, beraber deÄŸiliz," diyordum ki sözümü kesti.
"Ben onu hak etmediÄŸini düÅŸünüyorum. EÄŸer kıymetini bilmezsen ona deÄŸer verecek, erkek gibi hissettirecek çok kadın var,"
Sözleri bir bıçak gibi saplandı kalbime, sertçe yüzümü ona döndüm. Kolumu indirirken kaÅŸlarım hiç olmadığı kadar çatıldı. Çenem kasıldı.
"Sen benim kadınlığımı mı sorguluyorsun, sen kimsin?" diyerek hiddetle, elim havada ayaklandım.
Üstümden ÅŸaÅŸkınlığı hızlıca atıp tedirgin bakışlarla o da ayaÄŸa kalktı.
"Sen ona yetemezsin, yakışmıyorsunuz da," dediğinde yakasına yapışıp sarstım onu.
"Bana bak Zilli, seni burada da hiçbir yerde de barındırmam. Sen kim bana ayar çekmek kim?" dedikten sonra iterek yakasını bıraktım.
Serap dağılan üstünü düzeltirken solan yüzüne çaresi yoktu. Sarstığım için onuru kırılmıştı ama haddini bilmeliydi.
Ortamın insanın ruhunu cam gibi parçalayan sertliÄŸine daha fazla dayanamadı, başını kaldırıp hızla odadan ayrıldı. Ben ise deli dana gibi odada seri voltalar atıyordum. Kafam o kadar ısınmıştı ki omzumun üstünde taşıyamıyordum. Başımı parmaklarımla çekiÅŸtirirken ferahlayamadığımı anladım ve daha da sertleÅŸtim. Yerinde sesi çıkmadan masumca duran porselen kalemliÄŸi alıp aniden yere fırlattım. Kırıklar her yere dağılırken zihnim de ona eÅŸlik ediyor gibiydi. Neye öfkeleneceÄŸimi bilemiyordum. AÅŸk itirafına mı, DoÄŸan'ın utanmadan karşıma çıkmasına mı, Can'ı kaybetmeme mi yoksa Serap'ın cüretine mi?
Odanın dağınıklığına aldırmadan kaskın ağızlığından tutup ceketimi astığım yerden hışımla aldım ve odayı terk ettim. Müdürün karşısına çıkacak durumda olmadığım için doÄŸrudan merdivenlere yöneldim. Öfkeli bakışlarımı duvarları delmek istercesine etrafa yöneltirken sert adımlarımı merdivenlere balyoz gibi indirdim.
Her zamankinden daha hızlı bir ÅŸekilde aÅŸağıya vardıktan sonra aynı hızla dışarıya çıktım. Gören avına odaklanmış bir ÅŸahin sanabilirdi ama ben bir sürü avcının pençesinde can çekiÅŸen bir avdım.
YaÅŸadığım adrenlinden ötürü kesik ve hızlı nefes alıyordum. Bu yüzden dışarıya çıkar çıkmaz aldığım nefes beni çarptı.
Motorumun yanına varıp her yeri çatlamış kaskımı motorun üstüne koydum, ayakta dik duramadığım için yaslanmıştım ki soÄŸuk ama gıcık bir ses ulaÅŸtı kulaklarıma. "Ne o, sevgilinle aran mı bozuldu? Hem de benim yüzümden."