Günbatımı

Can merakla beni izlerken ben GüneÅŸ batımına odaklanmıştım. Aynı onun gibi bacaklarımı karnıma çekip kollarımı dizlerime, çenemi koluma dayadım. Yenice kuruttuÄŸum saçlarım rüzgarın etkisiyle uçuÅŸurken tenim üÅŸüyordu. Can'a döndüÄŸümde gözlerinde tarifsiz bir sızı gördüm. KonuÅŸacaklarımızın ağırlığı çökmüÅŸtü ikimize de. Kahverengi süet ceketinin içinden mavi tiÅŸörtü göz kırpıyordu. Kırmızı fuları da yerindeydi. Köyde bile benim sade ve özensiz ev giyimime inat son derece özenli olmayı beceriyordu.
Tekrar güneÅŸe bakıp onun bu sessiz merakını dindirmek için konuÅŸmaya karar verdim.
"Çocukken annemle buraya gelip yıldızları izlerdik," derken bir pıt düÅŸtü gözümden. O günler birden gözümde canlandı "Bu evin çatısına deÄŸil, dedemin evinin çatısına çıkardık, o zaman bu ev yoktu,"
Ben konuÅŸurken onun bakışları hüzünle gölgelenmiÅŸti bile. Başını kollarına gömerek içindeki enkazı anlatmaya baÅŸladı. "En azından annenle bir ÅŸeyler paylaÅŸabilmiÅŸsin. Benim annemle bir anım dahi yok. Anne denilen ÅŸeyin, kiÅŸinin nasıl davrandığını bilmiyorum ben. ÇocuÄŸunu nasıl sevdiÄŸini, nasıl koktuÄŸunu, yavrusunu nasıl kokladığını bilmiyorum. Anne-oÄŸul iliÅŸkisi nasıl olur, bilmiyorum. Tek bildiÄŸim öksüz insanın nasıl itilip kakıldığı. Annem beni doÄŸururken ölmüÅŸ. Emboli olmuÅŸ, doÄŸum günüm hayatımın en kötü günü oldu haliyle, doÄŸmamayı dilerdim,"
Bir süre anlattığı ÅŸeylerin ağırlığı yüzünden konuÅŸamadım. Bu kadar canlı, bu kadar renkli, varlığını tüm ihtiÅŸamıyla gösteren bir insanın aslında var olmamayı dilemesi trajikti.Hazmetmeye çalışırken gökyüzüne bakıyordum.
AÅŸağıdan yukarıya turuncu, pembe ve mavileÅŸen en son da karanlığın galip gelmeye baÅŸladığı gök tüm ihtiÅŸamıyla omuzlarımızı aydınlatıyordu. Ä°nsanlar bu manzarayı romantik bulurken biz bundan sonra acılarımızı hatırlayacak olabilirdik.
"Ben de hangi annenin yasını tutacağımı bilmiyorum. Evlatlığım ben," dedim bir çırpıda. Başını gömdüÄŸü yerden kaldırırken gözleri büyüdü ,ÅŸaka yaptığımı düÅŸünerek merakla yüzüme baktı ama hiç ÅŸaka izine rastlayamadı.
"Selami amcanın kızı deÄŸil misin?"diye sordu. Hayır anlamında başımı salladım. Derin bir nefes alarak hayatımdaki sır perdesini aralamaya, gerçekleri tüm çıplaklığıyla anlatmaya karar verdim.
"Selami benim eniÅŸtem, annem diye nüfusumda yazan, beni büyüten Semra ise teyzem. 15 yaşına kadar onların kızıyım sanıyordum. Ta ki annem kardeÅŸimi kaybedene kadar. Beni çok güzel büyüttü, aramızdaki baÄŸ çok güzeldi, o olaya kadar hayata sımsıkı baÄŸlı,neÅŸe dolu bir insandım. ArkadaÅŸ canlısı deÄŸildim ama herkese bu denli sırtımı da dönmezdim. Nil ise o günlerden arkadaşım. BaÅŸka arkadaÅŸlarım da vardı ama bana sırt dönmeyen sadece o kaldı. Onunla da ayda yılda bir görüÅŸüyoruz." KonuÅŸmayı durdurup Can'a baktım. Gözlerine bakarak nefesimi tazelediÄŸimde sordu;
"KardeÅŸine ne oldu?"
Gözlerimin ıslaklığından manzara puslanırken başımı geriye yaslanıp burukça yutkundum. Ben bu mevzuları ilk defa biriyle konuÅŸacaktım. Ne kadar hazırdım, bilmiyorum.
"Erkekti adı Tunç'tu. Annem ona özene bözene oda hazırladı. Heyecanla kucağına gelmesini bekledi. Kucağına aldı da. Annemle beraber bakıyorduk ona, saÄŸlıklıydı. Geceleri annem bebeÄŸe bakarken uykusuz kalırdı, gündüz dinlendirirdim onu. O gün arkadaÅŸlarımla gezmeye gittik. Annem gitme, bebek sürekli aÄŸlıyor ,bana yardım et dedi, dinlemedim. Ona; 'Beni kısıtlama, sen doÄŸurdun ben deÄŸil' diyerek kapıyı çarpıp çıktım. AkÅŸama kadar Tunç aÄŸlamış, uyumamış. Annem sürekli emzirmiÅŸ, yemek dahi yiyememiÅŸ. BebeÄŸi emzirirken uyuyakalmış, Tunç boÄŸularak ölmüÅŸ" derken gözyaÅŸlarım sel olmuÅŸtu. Başımı Can'ın aksi yöne çevirip gözlerimden akan hüzne izin verdim. DuyduÄŸum hışırtı sesiyle yaklaÅŸtığını anladım. Yerinden kalkmadan bana doÄŸru biraz kaymıştı.
Kaymayı bıraktıktan sonra "Seni sorumlu tuttu," dedi.
"Evet,"
"Peki baban neredeydi?" diye sorduktan sonra nefesini tutmuÅŸ beni dinliyordu.
"ÖÄŸrencilerine özel ders veriyordu, ücretsiz. Ä°htiyacımız yoktu paraya. Ama o öÄŸrencileri daha iyi olsun diye onları gruplandırmış, her gün farklı bir gruba ders veriyordu. AkÅŸam eve gelince de ödevleri kontrol ediyordu, ders çalışıyordu. Anneme ne gece ne gündüz yardım ediyordu. Ben ödevlerime, sınavlarıma raÄŸmen yardım ediyordum ve bazı derslerimde baÅŸarım düÅŸmüÅŸtü. Babam sadece beni azarlamakla yetiniyordu. ÖÄŸretmen bir babanın evladı olarak baÅŸarısızlığı bana yakıştıramıyordu. Anneme de ne var bir çocuÄŸa bakmakta, ben otuzuyla uÄŸraşıyorum diyordu."
"Peki ya sonra?"
"BebeÄŸin ölümünden sonra annem depresyona girdi. Hep beni suçladı. Babam yine ilgilenmedi bizimle ama suçlamadı da. Hiçbir ÅŸey yokmuÅŸ gibi devam etti hayatına. Annem üzüntüsünden yataklara düÅŸtü. Ona çorba piÅŸirip içirmeye gittim. Yere devirdi tabağı. 'Senden bir ÅŸey istemem. Senin yüzünden ben bebeksiz, yavrusuz kaldım' dedi. 'Anne yapma, ben de senin evladınım' dedim. 'Sen benim deÄŸil kardeÅŸimin çocuÄŸusun. Babam anneni aldatınca annen geride bir evladım var, metanetli olayım demedi, sana sarılmayı tercih etmedi, kıydı canına. Benim de bebeÄŸim olmuyordu, kıyamadım sana. Baban bile yüzüne bakmazken ben sahip çıktım sana' dedi. Çok geçmeden kanser teÅŸhisi kondu ve tedavi olmak istemediÄŸi için öldü." derken hıçkırıklarım kaçtı dudaklarımdan.
"Kaç yaşındaymışsın?"
"Annem öldüÄŸünde 2, teyzem öldüÄŸünde onbeÅŸ. Ama o yaklaşık 6 ay o ÅŸekilde benden tiksinerek yaÅŸadı. Hayatım bir anda tepetaklak oldu," dedikten sonra Can mesafeleri, plastik poÅŸetleri ve yolda verdiÄŸi tüm sözleri bir kenara itip yanıma süzüldü. Beni baÄŸrına bastırdığında, Ankara'nın tüm ayazı o çatıda son bulmuÅŸ gibiydi. Başımı göÄŸsüne yasladığımda, mavi tiÅŸörtünün altındaki kalp atışını duydum; otoparkta gördüÄŸüm o düzensiz ritim gitmiÅŸ, yerine benim sarsılan omuzlarımı dindirmek ister gibi güven veren, ağır bir tempo gelmiÅŸti. Ben onun kollarında aÄŸlarken onun gözyaÅŸları saçlarıma düÅŸüyordu. Önce bu aÅŸina olmadığım temas ve sıcaklık yüzünden kaskatı kesildim. Ä°ttirmek, kaçmak istedim ama teslim olmak zorunda kaldım. O kadar güven ve sevgiyle sarmalamıştı ki hayatımda belki de ilk defa,annemi kaybettikten sonra ilk defa güvenli bir sığınakta hissettim kendimi. Saçlarımı okÅŸarken kollarıyla iyice sıktı beni. Babamla sarılmalarımızın aksine sımsıkı sardım kollarımı beline. GözyaÅŸlarım tiÅŸörtünü ıslatırken o hiç rahatsız bile olmamıştı.
Biraz sakinleÅŸtikten sonra yüzünü, ifademi görmek için hafifçe ayrıldı benden ve dikkatle inceledi. Gözlerinde sevdiÄŸine yıllarca hasret duymuÅŸ bir adamın çığlığı, acısı vardı. Nemli gözleri gözlerimle buluÅŸtuÄŸunda içimdeki fırtınanın dindiÄŸini hissettim. O titreyen ellerini gözlerime götürüp yaÅŸlarımı silerken tüm zevzekliÄŸi gitmiÅŸ, güven veren daÄŸ gibi bir adama dönüÅŸmüÅŸtü. Ben de elimin tersiyle yanağını silerken hafifçe okÅŸadım. Teninin sıcaklığını eklemimin üstünden hissetmiÅŸtim.
"GüvendiÄŸin, yaslandığın her ÅŸey üstüne yıkılmış, ben de güvenmeyi öÄŸrenemedim," dedi boÄŸuklaÅŸan sesiyle.
Anlat der gibi baktım ona.
"Babam annem öldükten kısa bir süre sonra birisiyle evlenmiÅŸ, kimse sahip çıkmamış bana. O kadın da beni evde bırakıp gezmeye gidermiÅŸ. Eve geldiÄŸinde mosmor olduÄŸum oluyormuÅŸ. Babam yakalayınca boÅŸanmış hemen. Bir süre kendi bakmış. Ben dört yaşındayken tekrar evlendi. O kadın da her hatamda dövüyordu beni. KorktuÄŸum için altıma yapardım. Bazen ıslak üstümle kapının önünde saatlerce bekletirdi beni. Boynu bükük bir çocuktum kısaca. Okulda, mahallede sürekli zorbalandım. Dalga geçtiler, paramı, beslenmemi elimden alırlardı. Dört göz diye gülerlerdi. Liseye kadar hayat berbattı kısaca. Sonra o boynu bükük Can'dan renkli, özgüvenli bir Can çıkarmayı öÄŸrendim. Gülümseyen, muhabbet eden, kıvrak zeka bir adam oldum çıktım. Belki beni kalabalıklar içinde sevilen bir adam olarak görüyor olabilirsin ama ben yalnızlıktan ölen bir adamım Sıla. Beni gerçekten tanıyan, dinleyen biri yok. Bu hayatta bana bir tek sen çok farklı davrandım. Nasıl gözüktüÄŸümden bağımsız olarak, oluÅŸturduÄŸum cazibeye düÅŸmeyen sadece sendin. Benim gerçek sesini de sadece sen duy istedim, beni gerçekten sadece sen duy istedim. O gitar çaldığım iki gece var ya, sana sesimi duyurmak içindi. Yalnızlığımı sana duyurmak içindi. Ben yalnızlıktan ölüyorum iÅŸte,"

Åžimdi boynundaki fuların, gözündeki gözlüÄŸün kırmızısı daha farklı göründü gözüme. Aynı afetin iki farklı yardım çaÄŸrısıydık biz, madalyonun iki yüzüydük. Birimiz görünmez olmaya çalışırken diÄŸeri daha görünür olmaya çalışıyordu ve bu aynı enkazın eseriydi. Bizim yaralarımızı tüm çıplaklığıyla göstermemiz esnasında GüneÅŸ çoktan battı, yerini birbirinden parlak yıldızlar aldı.
"Peki ya baban Can? Baban varken de mi yalnızsın," derken içimden benim babamla iliÅŸkimden farklı olmasını umdum.
"Babam her zaman çok otoriterdi Sıla. Çok yakın olamadık. Sadece iki üvey anne felaketinden sonra benim için evlenmedi. Bence evlenmemi onun için istiyor, onun tabiriyle benim başım baÄŸlanırsa rahat edebilir," dediÄŸinde uzaklara daldım.
"Benim babam da evlenmiyor ama sebebi ben değilim, bence yaptıklarından pişman," derken sesim merhametten uzaktı, bir tespit sunar gibiydi.
Can benimle aynı soÄŸuklukla "Babamı biraz da baban tutuyor olabilir. Bak, gör, biri evlense öbürü de evlenir," dedi. Bu dediÄŸi mantıklı gelmiÅŸti. Ä°ki arkadaÅŸ birbirine tutunurken iki boynu bükük çocuÄŸun tutunacak dalı olmadığı için savrulmuÅŸtu belki de.
Başımı gökyüzüne kaldırdıktan sonra onları daha rahat görmek, izlemek istedim. Çatının ıslağına aldırmadan soÄŸuk kiremitlere uzandığımda Can önce sorgular gözlerle baktı. Ardından "Hasta olacaksın," diyerek kendi de uzandı. Gözlerimin ve burnumun kızardığından emin olarak halime güldüm. "Sen de hasta olacaksın," dedim.
"Sen bakarsın bana, bir kase çorba yapsan hemen iyileÅŸirim," dediÄŸinde neÅŸesini izledim. Buruk sevinci yalnızlığını paylaÅŸtığı içindi.
"Kendim hastayken sana nasıl bakacağım ben," derken gözlerine bakıyordum. Yıldızlar gözlerinde parlıyordu.
"Ben senden iki saniye sonra hasta olacağım. O arada çorbayı yaparım artık," dediÄŸinde gülüÅŸtük. Bana o kadar derin ve anlamlı bakıyordu ki sanki ben biz hazineydim, yıllarca uÄŸraÅŸtıktan sonra beklemediÄŸi bir yerden çıkmışım gibiydi. Sonra başımı ve bakışlarımı yıldızlara çevirdim.
"Oldum olası yıldızları izlemeyi çok severim. DemiÅŸtin ya GüneÅŸ Balgat'ta ya da Gölbaşı'nda da batıyor diye ama hiçbir yerde yıldızlar bu kadar canlı görünmüyor, bu çatı bu yüzden benim özel alanım," derken ona bakmadım.
"Ve özel alanını benimle paylaÅŸtın," derken sesindeki minnettarlık duyuluyordu. O da ÅŸu anda çok özel ve deÄŸerli hissediyordu.
"Sadece özel alanımı deÄŸil, yaramı, acımı da seninle paylaÅŸtım. KabuÄŸumun içindeki sıcak etimi gösterdim sana. Beni sakın piÅŸman etme," dedim tekrar odağımı Can'a kaydırırken.
"Asla," derken bana dönerek dirseÄŸinden destek aldı.
Elini çeneme getirip baÅŸ parmağıyla okÅŸarken "O kadar uzun zamandır bu anın hayalini kuruyorum ki, bunu ellerimle itemem" dedi.
"O eli kırarım demiÅŸtim," dediÄŸimde nazikçe çekti elini. Panikleyerek gözlerini benden kaçırdı. "Özür dilerim, rızan olmadan..." derken lafını böldüm. "Tamam , uzatma. Anladık iÅŸte," diye kestirip attığımda kahkaha attı ki bir tıkırtı duyduk. O yöne baktık ki babamın öksürük sesini duyduk. TelaÅŸla yerimizde doÄŸrulurken onun yanlış anlayacağı bir pozisyonda olduÄŸumuzu da fark etmiÅŸtim. "Gençler, iyi yayılmışsınız. Ev dar mı geldi? Gidelim mi biz?" derken kaÅŸları çatık, sesi alaylıydı.
Can ciddileÅŸerek "Yok Selami amca, sohbet ediyorduk sadece," dedi. "Hadi geçin içeriye, üÅŸüteceksiniz," diyerek aÅŸağıya inerken ters bakışlar atmayı ihmal etmedi. Can benden önce ayaklanıp elini bana uzattığında yardımını kabul ederek doÄŸruldum. Üstümü başımı silkelerken bana olan bakışlarıyla kesiÅŸti gözlerim ve kendimizi kahkaha atarken bulduk. Can bir adım atmıştı ki duyduÄŸumuz çıt sesiyle yere baktık. Can'ın ne zaman çıkardığını anlamadığım kırmızı gözlüÄŸü ikiye ayrılmıştı. EÄŸilip elime aldığımda üzülerek Can'a baktım. "Ömrü o kadarmış," diyerek güldü ve cebinden gözlük kutusu çıkardı. Benim ona aldığım siyah çerçeveli gözlüÄŸü geçiriverdi gözüne. Siyah çerçeveler yüzüne oturduÄŸunda, o zevzek çocuk gitmiÅŸ; bakışları daha derin, daha benim gibi olan bir adam gelmiÅŸti. Kırmızı olan geçmiÅŸiydi, siyah olan ise ikimiz...
"Ä°yi ki yanımdaymış," dedikten sonra benim ÅŸaÅŸkın bakışlarım eÅŸliÄŸinde elimdeki kırık çerçeveyi alıp cebine koydu. Eskiyi tamamen atmıyordu, cebinde saklıyordu; ama yeniyi artık gözlerinin üstünde, dünyayı gördüÄŸü yerde taşıyordu.

Merdivene doÄŸru yürürken sayıklar gibi seslendim. "Yanında taşıyormuÅŸsun, ne zamandır peki?" Durup vücudunu bana dönerek "Bana verdiÄŸin günden beri, sadece takmaya kıyamıyordum. Bu güne nasipmiÅŸ," dedi. Bu itirafla daha da sersemlemiÅŸtim, biraz arkasından baktıktan sonra ben de merdivene yöneldim. AÅŸağıya indikten sonra beni bekleyen Can kapağı takıp merdiveni yerine koydu. Sonra yanıma gelip fısıldadı. "Bu durumda babamların adağı geçersiz oluyor, deÄŸil mi?"
Gözlerinde muzip bir çocuÄŸun yaramaz bakışları vardı. Acıdan kurtulmanın yolu biraz da mizahtı. "Evet, biz beÅŸik kertmesi deÄŸiliz, sadece uyuz iki komÅŸuyuz," dedikten sonra Can önden yürümeye baÅŸladı.
Cebimdeki titreÅŸim, çatıda dindiÄŸini sandığım o fırtınayı tekrar içime taşıdı. Ekrandaki o iki kelime, az önce Can’ın saçlarımda kalan gözyaÅŸlarını donduracak kadar soÄŸuktu. 'Seni unutamıyorum.' Başımı kaldırıp Can’a baktım. Az önce dünyamı paylaÅŸtığım adamın siyah gözlükleri ÅŸimdi birer kalkan gibiydi; ben ise o kalkanın dışında, o eski karanlık sokağımda tek başıma kalmıştım.

Can ışığı yanan oturma odasına giderken benim yürümediÄŸimi anlayınca bana döndüÄŸünde, yüzündeki gülümseme yavaÅŸça soldu. Siyah gözlüklerinin üzerinden bana bakarken, 'Sıla? Rengin atmış, iyi misin?' diye sordu. Cevap veremedim. Sadece telefonu avucumda daha sıkı sıktım. Fırtına bitmemiÅŸti, sadece yer deÄŸiÅŸtirmiÅŸti.
Mesajın geldiği numarayı tanımıyordum. Tek umudum benim numaranın yanlış tuşlanmasıydı.

( Bu mesaj aralarını bozar mı?
Sıla Can'a söyler mi ve daha önemlisi kimden bu mesaj?)