Güneş Yerinde

O benim kahkahama sorgular vaziyette bakarken sertçe bardağımı sehpaya bırakıp "Ben her zaman hortlak gibiyim, kaç bence?" dedim.
O da bardağını sehpaya bıraktı ama benim aksime nazikti. Ben onu gıcık etmek için uÄŸraşırken o gayet kendinden emin ve halinden memnundu. "Sıla, ben bulmaca çözmeyi çok seven bir adamım ve sen tam aradığım o bulmacasın. Sen kaç dedikçe ben sana çekiliyorum ama yanlış anlama, kadın olduÄŸun için deÄŸil," derken doÄŸru anladığımdan emin olmak ister gibi beni süzüyordu. "Yani sana karşı cinse insanın çekilmesi gibi çekilmiyorum," derken doÄŸru kelimeleri bulmakta zorlanır gibi bir hali vardı. Onun bu hali kırmızı gözlükle birleÅŸince bana çok komik gelmiÅŸti. Alaycı bir bakış atıp "Sakin olsana, yanlış anlamadım seni. Beni bir kadın olarak cazip bulmadın, sadece gizemli gözüktüÄŸüm için bu gizemin peÅŸindesin," dedim.

Bu sefer incindiÄŸimi düÅŸündü ki "Kadın olarak cazip deÄŸilsin demedim, fena deÄŸilsin," derken alnının ıslanmaya baÅŸladığını gördüm. Fena halde saçmalıyordu ve toparlamaya çalıştıkça batıyordu. "Yani güzel, çirkin bir yargı belirtmedim, ilgilenmedim," dediÄŸinde ben ne kadar eÄŸlendiÄŸimi fark ettim. Asla karışmaya niyetim yoktu, lafı nasıl çevireceÄŸini merak ediyordum. "Ä°lgilenmedim derken, ilgi çekicisin ya da deÄŸilsin gibi deÄŸil. Of niye böyle oldu?" derken mahcup bir gülümsemeyle bana baktı. Acı çekiyor ve yardım istiyor gibi bir hali vardı. Ben içimden eÄŸlendiÄŸimi göstermeyecek kadar sert bakıyordum ona. Haliyle Can bana bakınca daha da panik oldu. "Nereden nereye geldik? Ben seni teselli etmeye geldim, kendim rezil oldum," dediÄŸinde içimden yaÅŸasın gidecek dedim. Alanımı iÅŸgal ediyordu.

Derince bir nefes aldı ve gözlerini kapatıp cümleleri toparlamaya baÅŸladı. "Evet Sıla, belli ki bir cinsiyete hapsedilmeyecek kadar özel birisin, dediÄŸin gibi gizemlisin. Ben çok meraklı bir insanım ve senin bu gizemin bana aradığımı bulduÄŸumu hissettirdi. Olan bu. Sana karşı gösterdiÄŸim bu ilgi bir erkeÄŸin bir kıza gösterebileceÄŸi türden bir ilgi asla deÄŸil," dedi sakin bir tonla ve bastıra bastıra. KonuÅŸması bitince istediÄŸi etkiyi bulabilmek umuduyla yüzüme baktı.

Ben bardağımı tekrar alıp höpürdeterek yudumumu alırken bardağın üstünden alaycı bir bakış attım ve avuçlarımı hala soÄŸumamış kahveyle ısıtmaya çalışır gibi sıkarken "Ne çok konuÅŸtun, ben ilk cümlende derdini anlamıştım zaten," dedim.

Gömülmek ister gibi sırtını daha fazla yasladı koltuÄŸa ve eliyle yüzünü sıvazlayıp güldü. "Madem yarım saattir niye terletiyorsun beni?" dedi sevecen sesiyle.

"Çünkü çok ÅŸapÅŸalsın," derken dudaklarımın kıvrıldığını hissettim.
Cevabıma afallayarak "Şapşal!" dedi. Başımla onayladım.

"Sen de kabasın," dedi inatçı bir çocuk gibi.
Kahvemden höpürdetmeden bir yudum daha aldım. "Biliyorum," dedim keyifle.

"Az önce üzgündün ve benim ÅŸapÅŸallığım sayesinde neden üzgün olduÄŸunu bile unuttun" dedi yeni idrak ettiÄŸi ÅŸeyin verdiÄŸi neÅŸeyle. Ama onun aksine benim neÅŸem solmuÅŸtu. "Çok bilgiçsin," dedim sertçe.

"Sen de ukalasın," dedi keyifle. O keyiflendikçe ben sinirleniyordum ve ben sinirlendikçe o keyifleniyordu. Kalan kahveyi tek dikiÅŸte içtikten sonra bardağı sehpaya kırarcasına vurarak koydum. Dik dik yüzüne bakarak "Kahven bittiyse gitsene, ne çok oturdun?" dedim.

"GideceÄŸim ama daha niye üzgün olduÄŸunu konuÅŸmadık," dediÄŸinde ne yaptığını biliyor gibiydi. "BaÅŸ belasısın," derken sesim sitemli çıkıyordu.

Baygın bir bakışla "O oyun bitti, artık iki yetiÅŸkin gibi konuÅŸuyoruz, anlat artık niye üzgünsün," dedi.
"Anlatsam anlamazsın, beni kimse anlamaz," dedim sakin bir tonda.
"Åžansını dene bence, belki ben anlarım," dediÄŸinde ısrarı yüzünden çok kızıyordum. Ama cevaplamak istedim madem bulmaca istiyordu, çözsün bakalım. "Görünmez olmak istiyorum. Kimse beni görmesin istiyorum. Kimse bana seslenmesin, kimse beni tanımasın istiyorum ama aksi gibi daha çok dikkat çekiyorum." dedim.

"Ä°nsanlar farklıdır. Kimi senin gibidir kimi de herÅŸeyi ortada olsun isterler. Tamam, kabul ; çoÄŸu insan senin aksine dikkat çekmek istiyor. Sosyal medya bunun için var. Ama çoÄŸu insanın böyle olması seni anormal yapmaz. " dediÄŸinde minnettar oldum. Son derece ciddiydi ve beni anlıyor gibiydi.

Yüzüne baktığımda yüzündeki ciddiyet gülümsemeye dönmüÅŸtü. Ben napıyordum böyle? Kimseyle konuÅŸmak istemezken bu yeni tanıdığım adamı evime almış dertleÅŸiyor muydum?

"Ä°nsanlarla konuÅŸmayı sevmediÄŸin için içinden konuÅŸuyor olmasın." dedi meraklı bir ifadeyle. Böyle söyleme nedeni benim susup sadece önüme bakıyor olmamdı. "Ä°yi tespit. Seni neden eve aldım ki?" dedim hayıflanarak. "Çünkü sen yaralı bir kuÅŸsun. Ben veteriner hekimim." dediÄŸinde dik dik yüzüne baktım. O benim aksime gülümsüyordu. Zaten onu ne zaman görsem benim aksime gülüyordu.

"Evet, cevabını aldın ,hadi evine," diyerek ayaklandığımda Can da gülümseyerek ayaklandı. Sakin adımlarla kapıya vardığında "Ben de beklerim, her zaman," dedi ve kapıyı açtı. O terliklerini giyerken ben o ukala tavrıma tekrar bürünerek "Hiç sanmıyorum," dedim. "Hayat mucizelere gebe," dedi ve arkasını dönüp evine gitti. Ben ise bana tekrar bir veda etmesine fırsat vermeden hızla kapattım kapıyı. Odaya döndüÄŸümde portakal ve toprak tınılı kokusunun odaya sinmesine burun kıvırarak "Münasebetsiz" dedim ve bardakları alıp mutfaÄŸa yöneldim.

Bardakları yıkayıp kaldırdıktan sonra dolaptan yemek çıkarıp ısıtmaya baÅŸladım. Bu renkli adama fena halde kızgındım. Benim daÄŸ başındaki kalemi fethetmeye çalışıyordu. Kendime de kızgındım; Sen kalk daÄŸ başına kale yap, türlü düÅŸmanı püskürt, ÅŸapÅŸalın bir gelsin dans ederek ve ona kapıyı aç. Böyle bir ÅŸey mümkün müydü? Peki yanında hissettiÄŸim o anlaşılmanın verdiÄŸi haz ne olacak? "Of" diyerek ellerimi tezgaha vurdum. O ÅŸapÅŸalı kaleme sokmaya niyetim yoktu.

Ertesi gün sabah kalktığımda ilk aklıma gelen Can oldu. O anlaşılma hissi, sen ile baÅŸlayan inatlaÅŸmalarımızı hatırlayınca ellerimi yüzüme kapattım. "ArkadaÅŸ mıyız yani?" diye sordum kendi kendime. Ellerimi yüzümden indirirken sorgulamam bitmemiÅŸti. "Hayır ya!" diye haykırırken bu sefer aklıma karşımda saçmalayışı geldi. O hallerini hatırlamak ise gülmeme sebep oldu. "Hadi Sıla! Kalk artık, kırmızı gözlüÄŸü düÅŸünmenin sırası deÄŸil," dedim sesli ÅŸekilde ve ayaklandım. Banyoya gitmek için odamdan çıktığımda salondaki koltuk takıldı gözüme. Koltuktaki oturuÅŸu, meraklı hafiye gibi beni izleyiÅŸi, psikolog gibi dinlemeye hazır halleri gözümün önüne gelince unutmak ister gibi başımı salladım.

Ev içindeki hazırlığım bitince duyulmaması için kapıyı nazikçe açtım ve klasik botumu deÄŸil postalımı aldım elime. Onları giymeyi özlemiÅŸtim ve bugün kimsenin itiraz etmesine müsaade edemeyecek kadar gergindim. Hırsla ve onlara kavuÅŸmamın verdiÄŸi sevinçle postallarımı ayağıma geçirdikten sonra yine yavaÅŸça kapıyı kapattım ve kaskıma sarılarak yavaÅŸ adımlarla aÅŸağıya indim. Cebimden kara mücevherimin anahtarını çıkarıp keyifle bir tur çevirdikten sonra hevesle kaskımı başıma geçirdim ve atladım motoruma. Kontağı çevirdikten sonra gözlerimi avına odaklanmış bir ÅŸahin gözü olduÄŸunu hayal ederek ellerimi geçirdim gaz koluna ve sakince çevirmeye baÅŸladım. Park ettiÄŸim yerden süzülmeye baÅŸladıktan sonra yüreÄŸimde çalan GüneÅŸ yerinde ÅŸarkısının eÅŸliÄŸinde hızlandım. Her zaman ki neÅŸemle arabaların arasından süzülürken uçuÅŸan saçlarım ve kapüÅŸonumun verdiÄŸi özgürlük hissiyle vücudumun donanmasına izin verdim.

Normalde 15 dakikalık olan ama sabah trafiÄŸi yüzünden yarım saat süren yolculuÄŸu daha kısa sürede bitirerek iÅŸ yerime vardım. Motorumu park ettikten sonra tabiri caizse kendimi motorun tepesinden attım ve kaskımı kolumun altına alıp kapüÅŸonumu tek elimle çektim başıma. Yeri delen adımlarımla binadan giriÅŸ yaparken postallarımın verdiÄŸi o özlediÄŸim rahatlıkla daha da özgüvenli hissediyordum. Odama girdikten sonra ise kaskımı masama sertçe koyduktan sonra bir kere zıpladım olduÄŸum yerde. "Ve rutinlerim yerinde," diye fısıldayarak oturdum yerime. Bir yığın dosya arasında boÄŸulmaktan korkmuyordum bile. GüneÅŸ yerindeyse her ÅŸey yolundaydı, en azından eve gidene kadar.

Can'ın kapısının önünden geçerken utançtan yerin dibine geçecek gibi hissetmemek elde deÄŸildi. Sessizce eve girdikten sonra kaskımı portmantoya koydum ve sırtımı kapıya yaslayıp olduÄŸum yere çöktüm. En küçük yakınlık bile beni bu denli ürkütüyorken nasıl yaÅŸayacaktım ben? Gözlerimi kapatıp yıldızları hayal ederken kendime ÅŸunları telkin ettim; "Kimse muhabbet ettiÄŸi için sürekli bir baÄŸ kurmak zorunda kalmıyor kimseyle. Sadece beraber birer bardak kahve içtik o kadar. ArkadaÅŸ deÄŸiliz, dünyama girmedi, giremez,"

Ve biraz daha iyi hissettikten sonra ayaklandım, ceketimi çıkarıp yerine astım. GüneÅŸ hala yerindeydi, deÄŸil mi?

Yaklaşık bir ay geçti. Bu süre zarfında Can ile hiç karşılaÅŸmadım, ne karşıma çıktı ne kapımı çaldı. Birkaç gün postalları giydikten sonra o daha kadınsı duran klasik botlara dönüÅŸ yaptım. Ä°ÅŸ yeri, ev hayatı aynıydı. Can hiçbir ÅŸeyi deÄŸiÅŸtirmemiÅŸti ve ben eski huzuruma kavuÅŸmuÅŸtum. Ta ki babam beni arayana kadar...

—"Efendim babacığım!" derken sesim samimiyetten uzaktı. Onu elbette seviyordum ama mesafeliydim.
—"Nasılsın kızım, iyi misin?" dediÄŸinde annemin hayatta olduÄŸu zamanlar geldi aklıma. Hep babamla aramda köprü vazifesi kurmaya çalıştığı için birebir iliÅŸki kurmamıza engel olmuÅŸtu.
—"Ä°yiyim baba, sen nasılsın? Köy hayatı nasıl gidiyor?" dedim ilgili davranmaya çalışarak.
—"Ben iyiyim. Köy hayatı da iyi" dedikten sonra sesine heyecanlı bir tını eklendi, "Aman ne tarla yapıyoruz ne hayvan. Åžehir hayatından tek farkı temiz havası iÅŸte,"
—"Senin adına sevindim,"
—"Kızım, alıştım desem de alışamıyorum, hiç arayıp sormuyorsun, özledim seni" dedi sitemli bir sesle.
—"Ben de özledim de iÅŸler var, ne yaparsın?"
—"Ä°zin alıp gelsen ne iyi olur," dediÄŸinde düÅŸündüm biraz. Buralardan uzaklaÅŸmak iyi bir fikir olabilirdi. "Tamam, yarın iÅŸ çıkışı gelirim, olur mu?"
Rica dolu bir sesle "Olur da motorla gelme, otobüsle gel, olmaz mı?" dedi.
Sitemle "Baba, mis gibi motorum varken niye otobüsün ter kokusuyla uÄŸraÅŸayım?" dedim.
—"Kızım, YaÄŸmurdede'nin virajlı ve daÄŸlık yollarında motor sürmenden korkuyorum. Ayrıca hava soÄŸuk, motor tepesinde üÅŸütme!"
—"Ben ne yaptığımı biliyorum baba, endiÅŸelenme! Hadi, yarın görüÅŸürüz," diyerek kapattım. Babamın huyumu bilmiyor gibi hala böyle bir ÅŸey demesine kızsam da bu kısa sürdü. Açıkçası köyümü özlemiÅŸtim. Özlem öfkeyi biraz olsun bastırmaya yetmiÅŸti.

Ä°ÅŸ çıkışı heyecanla kara mücevherime atlayıp çıktım yola. Ä°zin aldığımda, kısa bir zaman da olsa beni bir süre görmeyecek ve benimle uÄŸraÅŸmayacak olmanın sevinci müdürün her halinden okunuyordu.
Yolculuk esnasında merkezden çıkana kadar asfalt ve düz yollar rahattı ama kalabalık ve is kokuluydu. Sincan'ı çıktıktan sonra babamın korktuÄŸu virajlı ve daÄŸlık yollar baÅŸlamıştı. Daha tenha ve griden uzak yolları aÅŸarken motosikletle gitmeye alışkındım, babam korksa da benim hiç korkum yoktu. Temkinli hamlelerle ilerlerken yer yer yavaÅŸladım, yer yer motoru yatırdım ama kara mücevherimle bir ekip gibi ilerledim. Kaskımın vizöründen gördüÄŸüm manzara ise nefes kesiciydi. AÅŸina olduÄŸum ÅŸehir hayatından sonra beni içine çeken daÄŸlık köyümün cami minaresi nihayet gözükmüÅŸtü. Hedefime varmanın verdiÄŸi sevinçle babamın evine doÄŸru yöneldim. Her yer toz topraktı ve kara mücevherim daha ÅŸimdiden parlaklığını kaybetmeye baÅŸlamıştı.
Motordan inip bahçe kapısını açarken babam da camdan beni görmüÅŸ ya da motorun sesini duymuÅŸ olacak ki dışarıya çıktı. Kapıyı açınca tekrar motorun yanına gidip onu bahçeye sokarken babam beni sabırla izliyordu. Kaskımı çıkardığımda babamın hasret dolu bakışlarıyla karşılaÅŸtım. O yün yeleÄŸi ve nasırlı elleriyle benim aksime buraya ait gözüküyordu. Kalabalığından nefret etsem de ben her ÅŸeyimle ÅŸehirliydim, her halim bunu bağıra çağıra ilan ediyordu.

Onu aylardır görmüyordum ve açıkçası özlemiÅŸtim ama içimden sevinçle kucağına atlamak gelmiyordu iÅŸte. O bana sımsıkı sarılırken ben içimin ısınmayışına hayret ederek kucakladım onu. YüreÄŸimde hissettiÄŸim sevgi ve hasret dolu babama raÄŸmen koca dünyada tek başına hayatta kalan insan yalnızlığıydı.

Babam önde ben arkada eve girerken hissettiÄŸim de koca bir yalnızlık,her zamankinden daha karanlık bir kütle gibi çöktü üstüme. Annemin gitmesiyle ikimiz de adeta kendi hayatlarımıza hapsolmuÅŸtuk. Evin kokusu bile köy kokusu deÄŸildi, yemeklerini tek başına yiyen adamın boÅŸ odalarda çınlayan saatinin tik takları gibi acı bir kokuydu. Babam piÅŸirse de yemek kokusundan mahrum gibiydi, temiz ve köyün ruhuna uyan duvarları bile buz gibiydi. Elini deÄŸdirdiÄŸinde belki pürüzsüzdü ama içinde bir ÅŸeyler çiziliyordu. Montumu asıp oturma alanı ile bitiÅŸik mutfaÄŸa süzüldüÄŸümde aynı soÄŸukluÄŸu orada da hissettim. Ä°nsanların kadın eli deÄŸmiÅŸ diye nitelediÄŸi ruhun bu evde olmadığı çok belliydi. Ocakta yemek vardı ama ev yemek sıcaklığına deÄŸil buruk bir hüzne sahipti.

KoltuÄŸa oturup bir süre sustuk. SessizliÄŸe dayanamayan babam "Havalar, sular nasıl?" diyerek muhabbet etmeye çalıştı.
"Klasik Ankara işte," dediğimde yine sessizlik sardı etrafımızı.
Delici sessizlikten rahatsız olduÄŸum için "ArkadaÅŸların var mı?" dedim. Muhabbet edecek konu bulmanın verdiÄŸi buruk sevinçle yanıtladı beni; "Evet var, sabah birkaç iÅŸi yoluna koyup kahveye gidiyorum. Vakit gelince namazlara gidiyorum, bazen evde Kuranı Kerim okuyorum, bazen sıkılıp tekrar kahveye gidiyorum. Çay içip sohbet ediyoruz iÅŸte. Peki ya sen? Konu komÅŸu, arkadaÅŸ var mı?"

KomÅŸu demesiyle kırmızı gözlük geliverdi aklıma. Ama arkadaÅŸ falan deÄŸildik neticede. "GörüÅŸtüÄŸüm pek arkadaşım yok. Geçen gün, Nil doÄŸum gününe çağırdı o kadar. Bolca çalışıyorum ben de," dediÄŸimde hüzünle bana baktığını gördüm. Benim yalnızlığım kendi yalnızlığından daha çok üzüyordu onu. Tabi ben de o can sıkıcı olayı anlatmamıştım, benim için üzülmesini deÄŸil, kendi hayatına bakmasını istiyordum.

"Acıkmışsındır, hadi sofrayı kurup da doyuralım karnımızı," diyerek ayaklandığında ona eÅŸlik etmek için ben de ayaklandım. OcaÄŸa yaklaÅŸtığımda yemeklerin sıcak olduÄŸunu görmem üzerine tabakları çıkarmaya karar verdim. Gözüme çarpan babamın ağır hareketlerine kayıtsız kalamadım. Kendi iÅŸini görmeye epey alışmıştı. Annem saÄŸken ona yardım ederdi ama kendi başına kalınca nasıl bocaladığı dün gibi aklımdaydı. Her yemek yapmak için ocağın başına geçiÅŸinde, her sofraya koyduÄŸu tabakta, yemek sonrası dizdiÄŸi her bulaşıkta annemi anar ve derin bir hüzünle ya aÄŸlar ya çöküverirdi. Åžimdi daha iyi görünüyordu.

Arada birbirimize laf atmamız dışında sessiz geçen bir yemekten sonra ben tabakları toplarken babam da çay suyu koydu ocaÄŸa. "Ä°ki kiÅŸi için çok deÄŸil mi o?" dedim büyük çaydanlığı görünce. Yüzüme bir ÅŸey itiraf edecek gibi baktıktan sonra "Yok, çok deÄŸil," dedi ve iÅŸine kaldığı yerden devam etti.

Sofrayı topladıktan sonra gömleÄŸin hışırtısından ve pantolonun sertliÄŸinden rahatsız olarak üstümü deÄŸiÅŸtirmek üzere odama çekildim. Burada bir kaç parça kıyafetim olduÄŸu için yanıma hiçbir ÅŸey almamıştım. Dolaptan gri pijamalarımı alıp giydikten sonra babamın yanına döndüm tekrar. Yorgun olduÄŸum için bir torba gibi kendimi koltuÄŸa attıktan hemen sonra zilin çalması üzerine babama merakla baktım. "Birini mi bekliyordun?" derken içten içe haber vermediÄŸi için kızıyordum. "Åžimdi anlarsın," diyerek kalktı yerinden ve kapıyı açmaya gitti. Koltukta otururken kollarımı göÄŸsümün altında birleÅŸtirip ayağımın birini sallayarak gelenleri bekledim. Odaya iki erkek girdi. Kim olduklarını anlamak için yüzlerine baktığımda ise hayatımın ÅŸokunu yaÅŸadım. Bu kırmızı gözlüÄŸün burada ne iÅŸi vardı?

Instagram hesabım @ikisehrinikimevsimi / Sena Zek
Her pazartesi yeni bölüm
Bölüm uzunlukları nasıl?
Her konuda görüÅŸ ve önerilerinize açığım