Karanlık Koridorlar

Siyah...
Simsiyah bir hayat...
Evimin duvarları, dolaplarım, beyaz eÅŸyalarım, koltuklarım, yatak örtüm ya antrasit ya siyah. Yani kapkara bir dünya...
Siyah fon perdelerimden ötürü sabah olduÄŸunda odama gün ışığı sızamıyor bile.. Ama ben halimden memnunum . O gıcık sesiyle alarm yetiyor beni uyandırmaya.
Yine klasik sabahlardan biri iÅŸte, alarm çaldı ve Sıla uyandı. Siyah kapüÅŸonlu kız Sıla...
Yerimde doÄŸrulup memnuniyetsiz bir ifadeyle odayı süzdüm her zaman görmüyormuÅŸum gibi. Sonrasında parmak uçlarımla yüzümü ovuÅŸturup ayaklandım. SürüklediÄŸim ayaklarımla banyoya yöneldim ve makine ruhsuzluÄŸumla otomatik pilota baÄŸlamışçasına sabah rutinlerimi yerine getirdim. Yüzümü yıkamak, acı bir filtre kahve içmek, aÄŸzıma iki lokma bir ÅŸey tıkmak ve giyinmek . Hepsi bu kadar . Siyah bir bluz, kot pantolon ve yüzümü herkesten saklamaya yarayan siyah kapüÅŸonlu bir dış kıyafet, mesela bugünkü bir ceket.

Kendime has, yerleri delen o yürüyüÅŸümle motosikletimin yanına gelmiÅŸtim bile. Kaskımı büyük bir coÅŸkuyla başıma geçirdikten sonra ışığın deÄŸdiÄŸi yerleri kara bir mücevher gibi parlayan motosikletime bindim ve çevirdim kontağı. Sığınağımı geride bırakırken rüzgarın uçurduÄŸu saçlarım ve kapüÅŸonum bana dünyanın en özgür insanı gibi hissettiriyordu. BasabildiÄŸim kadar basabildim gaz koluna ve bana sinirlenen araç sürücülerinin bastığı kornalara aldırmadan aralarından süzülüp gittim.

Nihayet iÅŸ yerime vardığımda motosikletimi her zamanki yerine park edip indim. Kaskımı çıkarır çıkarmaz önüme gelen saçları umursamaz bir hareketle geriye atıp girdim o koca binaya. Kolumun altına aldığım kaskım benim için adeta bir kraliyet tacıydı. Onu taşımanın verdiÄŸi gururla yine yerleri delen adımlarla odama gittim. Ä°nsanlar artık eskisi gibi süzmüyordu beni, bu halime alışmışlardı. Dikkat çekmeyi sevmesem de süslendiÄŸim için deÄŸil karanlık göründüÄŸüm için gözlerin üstümde olması o kadar da rahatsız etmiyordu beni.
Ayrıca bugün hafta başıydı . Herkesin yüzünde benimkiyle aynı ifade vardı . Tek fark onlar birkaç saat içinde bu duygu durumundan kurtulurken ben hep aynıydım.

ÖÄŸle molasına kadar yeni proje bir rezidans üstüne çalıştım. Yasal sınırlara uygun projenin taslaklarını oluÅŸturduktan sonra onay için müdürümün yanına gittim. Kapıyı tıklatıp içeriye girdiÄŸimde gülen yüzü solmuÅŸtu bile. "HoÅŸ geldin Sıla ben de seni bekliyordum" dedi ciddi bir sesle. O sırtını dikleÅŸtirip kendini masaya daha da yaklaÅŸtırırken ben dosyaları kibarca önüne koydum ve karşısına oturdum.
"Çay ya da kahve alır mısın ?" dedi yüzüme dikkatle bakarken. Benimle önemli bir ÅŸeyler konuÅŸacağı belliydi. Ä°ÅŸten çıkarmazdı deÄŸil mi?
"Kahve alırım," dedim sadece ve bakışlarımı ellerime indirdim. Azar yemeye hazır bir halim vardı.
Müdür yanındaki telefonu tuÅŸlayıp o sert sesiyle "Ä°ki sade Türk kahvesi," derken bir yandan beni süzüyordu. Ona bakmasam da ne yaptığını fark edebiliyordum.

"Kahveler gelene kadar biraz konuÅŸalım," derken ellerini birleÅŸtirdi ve bana bakmaya devam etti. HissettiÄŸim baskı altında istemeden de olsa bakışlarımı kaldırıp müdüre baktım. Çok kısa bir süre gözlerine baktıktan sonra odağımı ellerine verdim. Ä°nsanların gözlerinin içine bakmayı sevmem zaten kendimi onların iç dünyasına girer gibi hissederim ve sanki onlar da benim içime giriyor gibi .
"Ä°lk zamanlar pek aldırmadım ama yöneticim ve diÄŸer çalışanlardan sürekli ÅŸikayet alıyorum. Tahmin et bakalım, niye?"
Derin bir nefes alıp kısa bir göz teması kurup yine indirdim bakışlarımı. "Göz zevklerine uymadığım için," dedim net bir sesle.

Samimi ve içten bir tavırla "Ben öyle demezdim ama bir bakıma doÄŸru. Sıla burası bir iÅŸ yeri ve ciddiyet ister. Nasıl ki ÅŸort ya da askılı kıyafetler uygun deÄŸilse senin bu rallici tipin de uygun deÄŸil. Bak herkes etek, gömlek ya da pantolon giyiyor ve o ciddiyet hissediliyor," dedi. Babacan yaklaÅŸmaya çalışıyordu çünkü benim vereceÄŸim tepkiden çekiniyordu. Ama nasıl davranırsa davransın içimdeki o inatçı, asi damar kabarmıştı bile.
"Ciddiyet sadece kıyafetle olmaz. Onlar belki filinta gibi gözüküyorlar ama dedikodudan iÅŸ yapamıyorlar. Öyle mi olayım isterdiniz?" dedim ukala bir tavırla. "Sıla sen bir mimarsın. Mimar gibi görün. Yarışçı ya da dövmeci ya da hacker gibi görünme iÅŸte. Bu kadar muazzam iÅŸler çıkaran mimarı herkes merak ediyor. Görünce de cin çarpmışa dönüyorlar. Kızım senin bu genç yaşında adın var bu camiada, Sıla Nahmi denince herkes hayran kalıyor ama sadece adını duyunca. Sen her ÅŸeyinle adını ve kimliÄŸini taşımalısın."
Bu sözleri hayretle dinlerken hiç lafını bölmemiÅŸtim bile. Eminim ki kaÅŸlarım havalanmış ve gözlerim de büyümüÅŸtü tabi. "Bitti mi?" dedim sakince.
Müdür bu umursamaz tavrım karşısında yumruÄŸunu sıktı. Onun cevapsızlığı üzerine hızla ayaklanmıştım ki adeta gürledi: "Otur ÅŸuraya!"
Ben gözlerimi devirip kendimi ağır bir torba gibi yerime bırakırken kahveler de geldi. Görevli abla gözlerini yerden kaldırmadan önümüze kahveleri bırakıp sessizce odayı terk etti.
"Åžu kadın bile daha mimara benziyor," dedi ve kahvesini yudumlamaya baÅŸladı. Ben bedenen orada olsam bile ruhum orayı çoktan terk etmiÅŸti ve müdür bu halimin farkındaydı. Benden yanıt alamadığı için kızgındı ama sakin kalmaya çalışıyordu. "Sıla monolog yapmıyorum ya da sen azar yiyen bir çocuk deÄŸilsin. KonuÅŸup bu meseleyi halledeceÄŸiz,"
O konuÅŸurken ben kahvemi bitirmiÅŸtim bile. Onun bu yavaÅŸ hareketlerle kahvesini yudumlayışı ve höpürdetiÅŸi ise damarlarımı çekiyor gibiydi. Elimden gelse kahvenin altındaki tabağı aÄŸzına tıkardım.

Ben ona diÅŸ sıkarken gözleri gözlerimle buluÅŸtu. Yanıt ister gibi yüzümü incelediÄŸinde pes etmiÅŸtim. "Ama benim ne düÅŸündüÄŸüm umurunuzda deÄŸil. Tek derdiniz beni kendi kalıplarınıza sokmak,"
Bu cevabım karşısında eliyle alnını gerdi ve biraz duraksayıp konuÅŸmayı devraldı. "Ben seni önemsiyorum Sıla. Senin gibi bir yeteneÄŸi kaybetmek istemem. Bak sana emretmiyorum bile. Söz hakkı da tanıyorum,"
"Beni umursuyorsanız rahat bırakın lütfen. Ben yeteneÄŸimi eÅŸsiz tarzımdan alıyorum. Ben ben olmazsam ben olamam ki ... Beni anladığınızı umuyorum," dedim ellerimle dizlerimi bastırırken. AyaÄŸa kalkmamak için kendimi zor tutuyordum.

"Ben seni anlıyorum ama sen beni anlamıyorsun. Åžirketin imajını zedelediÄŸin için seni istemiyorlar. Her ÅŸey imaj deÄŸil diyorum, onlara baÅŸardığın ÅŸeyleri söylüyorum ama yeterli gelmiyor. Sen de bana yardımcı olmuyorsun," dediÄŸinde onu yük altında bir hamalmış gibi gördüm. Üstündeki baskıyı hayal etmeye çalıştım. Bu ortamları biliyordum, görünüÅŸ önemliydi.
Onu süzdüÄŸümün ve anlattıklarını muhakeme etmeye çalıştığımın farkındaydı.

"Sizin hatırınıza deneyeceğim" diyerek ayaklandığımda itiraz etmedi.
Odama girdiÄŸimde üstümde birçok duygunun gölge gibi gezdiÄŸini fark ettim. YüreÄŸim bu istemediÄŸim yük altında eziliyordu. Dayanamayıp ayaklandım ve volta atmaya baÅŸladım. SaÄŸa sola yürürken zihnimden tonla düÅŸünce geçiyordu. Kapana sıkılmıştım iÅŸte. Ya rest çekip gidecektim ya da razı gelecektim. Canım gitmek istiyordu ama bu problem hep çıkacaktı karşıma. SevdiÄŸim meslek uÄŸruna kendimden vazgeçmek kolay deÄŸildi. Denemekten baÅŸka da çarem yoktu.
Biraz sakinleÅŸince yerime oturdum ve sırtımı sandalyeme yaslayıp oturduÄŸum yerden pencerenin dışına baktım. Puslu Ankara´nın puslu havası ve binaları ruh halime tercüman oluyor gibiydi.

Acıktığım için odadan çıkıp en yakın bistroya gitmeye niyetlendiÄŸimde daha önce muhabbetlerine dahil olmadığım o üçlü kız grubu bana bakıp fısıldaÅŸmaya baÅŸladılar. Benim hakkımda konuÅŸtukları her hallerinden belliydi. BaÅŸka zaman olsa arkamı dönüp giderdim ama içimde yükselen volkana engel olamadım. Adımlarımı onlara yönlendirdiÄŸimde yüzü bana dönük olan yanındakileri uyarır gibi boÄŸazını temizledi. Hepsi boya küpüne düÅŸmüÅŸ gibi olan kızların yanına gittiÄŸimde içlerinden biri güldü. "Mimar hanım, müdür beyden azar mı yediniz? Yüzünüz sirke satıyor," dedi pervasızca. Bir diÄŸeri atıldı: "Her zamanki hali, "
"Size ne? Ben sizin arkanızdan fiskos yapıyor muyum? Sizin kendi hayatınız yok mu ?"dedim en sert sesimle.

Benim kibar olmayan tavrım karşısında bakışlarının feri sönmüÅŸtü bile. Ama birinin pes etmeye niyeti yoktu. "Kıyafetini deÄŸiÅŸtir diyorlar, deÄŸil mi?" dediÄŸinde onlarla konuÅŸarak kendime hakaret ettiÄŸimi düÅŸünüp arkamı döndüm ama bu sefer de "Kimse senin orman gibi bacağına meraklı deÄŸildir herhalde," dedi. Daha ben tepki vermeden arkadaşı onu dürttü ama o sadece omuz silkti.

UÄŸraÅŸmak isteyenle uÄŸraşırdım ben de. Tekrar onlara dönüp gözlerimi kıstım ve küçümseyici bir ifadeyle uzun uzun süzdüm hepsini. "Mesele bacak olsaydı burada olmazdın diyeceÄŸim ama sen kısa yoldan patronların yatağına talip olduÄŸun için bacak önemli. Ben zekamla buradayım," dedikten sonra sararan yüzüne baktım dik dik. Cevap bile veremeyeceÄŸini anlayınca keyifle oradan ayrıldım.

AkÅŸam olup da iÅŸten çıktığımda kuÅŸ gibi hafiflemiÅŸ hissediyordum. Her gün bir sürü insanla aynı ortamda olmak onlara sürekli bir ÅŸeyler anlatmak zordu. Bu insanlar kimi zaman müdür kimi zaman inÅŸaat mühendisi kimi zaman inÅŸaat ÅŸefi bile oluyordu. Sekreter kızları asistanları saymıyorum bile. Her gün tonla hesap kitap ve ne olursa olsun gelen itirazlar çok yoruyordu. Bu yorgunluÄŸu atmanın tek yolu eve girer girmez duÅŸ almak oluyordu.
Ben sessiz sakin olduÄŸu için Gölbaşı´nda oturuyordum. Ä°ÅŸ yerim olan Balgat´a gitmek yarım saat civarı sürüyordu. Yolun tek güzel yanı motorumla ilerlemekti. Arabaya veya toplu taşımaya tahammülüm yoktu.
Nihayet Mogan Gölü´nün o muhteÅŸem süzülüÅŸünü gördüm. Açıkçası ÅŸu hayatta en çok sevdiÄŸim ÅŸeylerden biri de ilçeye giriÅŸimde gördüÄŸüm bu eÅŸsiz manzara oluyordu. Maddi olarak elim rahatladığında ilk iÅŸim göl manzaralı bir evde oturmak olacaktı.
Anahtarı çevirip eve girmeden hemen önce postallarımı çıkardım ve anahtarı yerine fırlattım. Kaskımı nazikçe portmantoya koyduktan sonra ilk iÅŸim duÅŸa girmek oldu.
Çok vakit kaybetmeden duÅŸtan çıktıktan sonra en rahat pijamalarımı giyip yemek ısıttım kendime. Bir yandan havluyla saçımı çekiÅŸtirirken bir yandan da evde dolanıyordum. Aklımdan hangi filmi izleyeceÄŸim geçiyordu. Kapımın çalınmasını ise asla beklemiyordum. Babam olamazdı çünkü hep haber vererek gelirdi. BaÅŸka da kimsem yoktu. Elimdeki havluyu tekli koltuÄŸun üstüne koyup merakla kapıya yöneldim. Kapının dürbününden baktığımda ise asla tanımadığım birini gördüm. Benim yaÅŸlarımda olduÄŸunu tahmin ettiÄŸim bir adam vardı. Mecbur "Kim o?" diye seslendim. Tok bir ses "KomÅŸunum ben" deyince gözlerimi yumarak derin bir nefes aldım ve istemeyerek de olsa o kapıyı açtım.
Yüzüne bakmadan "Buyurun" dediÄŸimde benim aksime sevecen bir ifade buldum. "Özür dilerim rahatsız ettim ama ben limon isteyecektim. Evde kalmamış ve yarın ÅŸehir dışına gidiyorum. Marketten almak istemedim varsa bir tane verir misiniz?"
O konuÅŸurken az da olsa yüzünü inceledim. Kahve dağınık saçları ve kahve gözleri dikkat çekiciydi. "Önemli deÄŸil" dedim soÄŸuk bir sesle ve mutfaÄŸa girip o istediÄŸi bir limonu ona getirdim. O sırada karşıdaki açık kapıyı fark ettim. Belli ki onun eviydi ve ilk dikkatimi çeken koridoru dolduran sarı ışıktı. Herhangi bir mobilya gözükmüyordu, elbette tek görünen ÅŸey halıydı ve o bile çok canlıydı.
"TeÅŸekkür ederim" diyerek arkasını döndü ve az önce çok kısa baktığım eve oyalanmadan girdi. Ä°lgimi çekse de umursamamaya karar verip ben de kapıyı kapattım ve ısıttığım yemeÄŸe doÄŸru yol aldım.

Ertesi sabah olduÄŸunda her zaman olduÄŸu gibi rutinlerimi yerine getirdim ama tek bir farkla; giyeceÄŸim kıyafet. Dolabımda bulunan bir sürü siyah tiÅŸörtü atlayıp aynı karanlıktaki gömleÄŸimi aldım elime. Çok az sayıda farklı kıyafet vardı zaten. Siyah bir kumaÅŸ pantolon ile hazırdım . Tam benim tarzım deÄŸildi ama benden de uzak deÄŸildi. Denemekten baÅŸka çarem yoktu. KapüÅŸonlu ceketim bakiydi. Ayaklarıma postallarımı deÄŸil klasik bir bot giydim. Salık saçlarımı geriye salladıktan sonra kolumun altındaki kaskıma daha sıkı sarılıp merdivenlerden hızlı adımlarla indim. Ne olursa olsun benden ayrılmayan kara mücevherime atlayıp çıktım yola. Biraz daha şık görünme çabam motosikletin tepesinde geçerli deÄŸildi. Yine aynı süratle arabaların arasından keyifle kayıp gittim.

Ä°ÅŸ yerine girdiÄŸimde meraklı bakışlar süzdü beni. Alışıktım meraklı bakışlara ama bu sefer yeri göÄŸü inleten yürüyüÅŸüm deÄŸil tarzım dikkat çekiyordu. Ceketin sadece önü açık olduÄŸu için gömleÄŸim azıcık gözükse de bendeki deÄŸiÅŸiklik fark edilebilir cinstendi. Elbette kaskım yerini koruyordu. Kimseye aldırmadan odama girdim ve iÅŸlerime kaldığım yerden devam ettim.

Birkaç saat sonra tam iÅŸe dalmışken çalan telefonla irkildim. Açtığımda müdürün tok sesi doldurdu kulaklarımı. "Odama gelir misin?" dedi ve kapattı. Dün ona teslim ettiÄŸim ama üzerinde konuÅŸmadığımız projeyi düÅŸünerek müdürün odasına gittim. Kapıyı tıklayarak içeriye girdiÄŸimde yüzü aydınlanarak süzdü beni. "Hiç yoktan iyidir, mimar hanım!" dedi ve masanın öbür tarafındaki sandalyeyi avucunu açarak gösterdi. YavaÅŸça oturup gözlerimi önündeki dosyalara diktim. Kağıtları toparladıktan sonra lazım olan dosyayı önüne aldı ve kısa bir süre inceledi. Arada bir bana bakmayı ihmal etmiyordu. "Zemin etüdünün olduÄŸu raporu incelemedin sanırım, buraya bu binayı böyle dikemeyiz Sıla, zarar ederiz," diyerek bahsettiÄŸi raporu önüme uzattı. Elime alıp hızla bir göz gezdirdikten sonra fırlatır gibi önüne koydum. "Rapor hatalı müdür bey. Verilerdeki standart penetrasyon sayıları (SPT) ile laboratuvar sonuçları birbirini tutmuyor. Bu parselin tam altından geçen yeraltı su seviyesini kasten düÅŸük göstermiÅŸler ki temel maliyetinden kaçılsın. Balgat’ın bu bölgesindeki killi yapıyı ve sıvılaÅŸma riskini hesaba katmadan bu binayı buraya dikerseniz, ilk sarsıntıda kağıttan bir kule gibi yan yatar. Ben ismimi bu 'mühendislik cinayetine' imza olarak atmam. Ya bu etüdü tarafsız bir firmaya yeniden yaptırırsınız ya da bu projeyi çöpe atarsınız."
Müdür önce anlattıklarımı tahlil etmek ister gibi yüzümü inceledi sonra da eliyle gözlerini ovaladı. "Sen mimarsın Sıla, inÅŸaat mühendisi deÄŸilsin, onlardan daha iyi mi bileceksin?" dedi yorulduÄŸunu belli eder halde.
"Elbette sadece mimarım ama bir mimar sadece mimar değildir. Her şeyi hesaba katmak zorundayım," dedim kendimden emin şekilde.
Ellerini masaya sertçe koyup "Ben bu durumu tekrar tahlil edeceÄŸim ama yanılırsan koyarım kapıya, senin yüzünden kavga etmediÄŸimiz firma kalmadı," dedi.
Ayaklanıp "Şimdiye kadar yanılmadım ama," dedim ve yerleri dele dele odayı terk ettim.
Büyük bir risk altındaydım. Ama binanın risk altında olmasından iyidir deÄŸil mi?