Kızılgerdan

Günler günleri kovalıyordu. Ä°ÅŸe girdiÄŸimde gözüme takılan ilk ÅŸey Can'ın oda kapısı oluyordu. Odama girdiÄŸimde pat diye dalmasını bekliyordum ama ses seda yoktu. Eve döndüÄŸümde kapımın tıklatılmasını bekliyordum ama çalan yoktu. Aynı evime beni teselli etmeye geldikten sonra sessizliÄŸe çekildiÄŸi gibi uzaklaÅŸtı benden. Ben her sabah aynı ritimle, aynı rutinle iÅŸime gidip geliyordum ama sesler yoktu sanki hayatımda, renkler canlılığını yitirmiÅŸti. Ä°ÅŸ Makinesi sesleri bile perde arkasından geliyor gibiydi. Evde sehpanın üstünde karakalem yaptığım kızılgerdan bana Can'ın köy evindeki mozaik ve canlı olan kuÅŸu hatırlatıyordu. Aynıydılar ama benimki renksizdi iÅŸte. Onunki alabildiÄŸince hayat dolu ve renkliydi. O evi gördüÄŸümde Can'ın bir iç mimar olduÄŸunu bilmiyordum. O evi tasarlayan elbette oydu, bunu ÅŸimdi anlıyordum. Tüm o sarılar, patlatma taÅŸlar onun eseriydi. Ä°ç dünyasının yansımasıydı.
Hafta sonu olduÄŸu için evdeydim. Filtre kahvemi hazırlamış balkonda otururken balkon korkuluÄŸuna birden uçup gelen kızılgerdana baktım. Serçe gibi küçük ama asiydi, korumacıydı, biraz da vahÅŸiydi. Balkonuma konması mucize gibiydi. Gözlerimle onu seviyordum, uçmasın diye yaklaÅŸmaya korkuyordum. KuÅŸ kafasını hafifçe yana yatırıp bana baktığında, Can’ın otoparkta kaskımı çıkarırken beni süzüÅŸünü anımsadım. O da böyle meraklı ama tetikte bakıyordu. Sanki bu kuÅŸ, Can’ın bana gönderdiÄŸi bir 'Ben buradayım ama mesafeni koruyorum' mesajıydı.
Ben kuÅŸa gülümserken birden kanatlarını çırptı ve gözlerden kayboldu. Onun uçmasıyla gözüm evin içine kaydı, sanki buradan Can'ı görebilirmiÅŸim gibi baktım o yana. UçuÅŸan perdenin ardına gizlenen antrasit mobilyalarımdan baÅŸka bir ÅŸey görünmüyordu.

İş başı yaparken yine aynı rutinlerle ve ritimle girdim şirkete. Adımlarım yeri delerken kaskım kıymetli yerini koruyordu. Odama girerken Pelin seslendi. "Sıla Hanım, Can Bey sizi odasında bekliyor,"
Pat sesi odada yankılanırken kapıyı açıp içeriye girdim. Tepkisini merak ettiÄŸim için Can'a baktığımda Can'ın dudakları hafif kıvrılmış, gülmemek için dudaklarını birbirine bastırmıştı.
Kaskımı sehpaya koyup sandalyeye otururken "Bakıyorum neşen yerine gelmiş," dedim.
Kaşları hayretle kalkarken "Bence şaşırtıcı şekilde neşeli olan sensin," dedi.
Bacak bacak üstüne atarken "Ne zamandır bana karşı güleç deÄŸildin, bugün farklı bir enerji geliyor," dediÄŸimde sergilediÄŸim jestlere bakıp başını yana çevirerek güldü. Ama bu gülüÅŸ samimiyet deÄŸil öfke barındırıyordu.
"Seninle bir alıp veremediğim mi var sanıyorsun? Umurunda bile değil sadece tam da istediğin gibi, hak ettiğin gibi davranıyorum. Problem ne?"
Onun bu soÄŸuk ve mesafeli tavrının hoÅŸuma gitmesi gerekirdi, baÅŸkası yapsa normal gelirdi. Ama Can ÅŸu anda böyle davranarak içimde bir ÅŸeyleri gıdıklıyordu.
Direk konuya daldım. "Kardeşim demem neden bu kadar zoruna gitti?"
Dirseklerini masaya dayayıp vücudunu öne eÄŸerken "Mesele kardeÅŸim demen deÄŸil, olanları yanlış yorma. Ben seni rahatsız ettiÄŸimi fazlasıyla fark ettim sadece. Geç oldu ama," dedi.
Gözlerimi kısarken dudaklarım hafif kıvrıldı. "O Serap denen kadın seninle ilgileniyor, beni de tehdit olarak görüyor. Amacım sadece tehdit olmadığımı bilmesiydi,"
Beni süzdüÄŸünde düÅŸünceleri gözlerinden okunuyordu. Onu kıskanıp kıskanmadığımı merak ettiÄŸi her halinden belliydi. Onun sessizliÄŸini bitirmek için "Ä°kimiz de birbirimizi baÅŸ belası olarak görüyoruz, doÄŸru mu?" dedim. Bazı ÅŸeylerin yerlerini koruması lazımdı.
"Elbette," derken alaylı gözleriyle beni tarttı.
Kapının çalmasıyla ikimiz de oraya baktık. Ä°çeriye giren Serap'tı. Ä°çeride beni gördüÄŸü için yüzünde oluÅŸan hayal kırıklığı görülmeye deÄŸerdi. Hemen toparlanıp sahte bir neÅŸeye bürünerek Can'a laf attı. "Can'cığım, öÄŸle yemeÄŸi için müthiÅŸ bir yer buldum, beraber gider miyiz?"
Can ayaÄŸa kalkıp dosyalarını kabaca topladıktan sonra "Üzgünüm Serap, biz Sıla'cığım ile bir eve gideceÄŸiz, muhtemelen iÅŸimiz geç biter, biz beraber yeriz," diyerek masanın öbür yanına geçip elini bana uzattı. 'Sıla'cığım' kelimesi içimin bam telini titretirken umursamaz durmaya çalıştım. Serap'ın delici bakışlarını üstümde hissederken sandalyenin kollarına tutunarak ayaklandım. Can, ondan destek almadığım için kızdığını belli eden o sesli nefes ve göz yumuÅŸuyla havadaki elini cebine soktu. Yanına geçip elimi, gitmemiz gerektiÄŸini hatırlatırcasına dirseÄŸinin hemen üzerine koydum. Onu parmak uçlarımla kapıya doÄŸru yönlendirirken, bu hareketim can ciÄŸer bir yakınlıktan ziyade, bir an önce bu odadan çıkmak isteyen birinin sabırsız hamlesiydi

Arkamızda mors olmuş Serap'ı bırakarak odadan ayrıldık.
Merdivenlerden inerken Can'ın nefesleri kulaklarımı dolduruyordu. "Sizin aranız mı bozuk?" derken bir adım gerisinde yürüyordum.
"Beni boÄŸuyor, ilk zamanlar iyiydi ama ÅŸimdi kaçacak yer arıyorum," dedi oflayarak.
"Åžayet sevgiliyseniz yaptığın büyük ÅŸerefsizlik," dediÄŸimde durdu ve yüzüme baktı.
"Ben öyle biri deÄŸilim Sıla, sevgili deÄŸildik, ben sevmediÄŸim birine kadınım demem, kadınım dediÄŸime yamuk yapmam," diyerek üstüme eÄŸildi. "Anladın mı?"derken bakışlarıyla ezdi beni. O topraksı portakal kokusu burnumu doldururken kalbimin sesi kulağımda patlıyordu. Gözlerindeki derin kahvelerin içinde boÄŸulurken silkelenerek kendime geldim. Geri çekilirken "Ama flört ettiniz, hem 'ben çapkınım' demedin mi bana?" dedim. Gözlerini devirerek "Demez olaydım," dedi ve yürümeye devam etti.
Dışarıya çıktığımızda kara mücevherin yanına gelince bir ÅŸeyi idrak ettim. "Kaskımı unuttum, gidip alayım," dediÄŸimde kolumdan tutup beni kendine çekti.
"O kadar katı tekrar yürüme, benim arabamla gidelim," dediÄŸinde onu kararlı gördüm.
"Ne münasebet," diyerek kolumu ondan kurtardım ve binaya yöneldim. Fakat bu sefer kolunu önüme duvar gibi gerdi. "Ä°nat etme, yemem seni," dediÄŸinde alayla güldüm.
"Boğazında kalırım,"
GirmeyeceÄŸimden emin olana kadar yüzüme baktı. Az önceki yakın bakışmanın tekrar gerçekleÅŸmemesi için "Peki senin allı turnayla gidelim," deyince nihayet yüzü güldü.
Aynı adımları takip ederek onun arabasının yanına vardıktan sonra ön yolcu koltuÄŸunun kapısını açarken havalı görünmek ister gibi bana bakmıyordu. Ona sert bakışlar atarken koltuÄŸa oturdum. O da kibarca kapıyı kapatıp ÅŸoför koltuÄŸuna geçti. Araba baÅŸtan sona Can kokuyordu. Arabanın içi de dışı da orijinal halindeydi, hiçbir dokunuÅŸ yapmamış olması beni ÅŸaşırtmıştı. Gözlerimi hafifçe içinde gezdirirken emniyet kemerimi takarken çıkan click sesi arabanın içinde yankılandı. Can'a baktığımda benim emniyetli adımımı es geçerek arabayı çalıştırdığını gördüm. "Hey! Canını sokakta mı buldun?" diye sitem ettim.
Kemer tokasını sertçe yerine geçirirken bir yandan bana bakıyor bir yandan söyleniyordu. "Dedi hiç önlemi olmadan 500 cc'lik motor süren kadın,"
Dirseğimi kapıya yaslarken elimi alnıma dayadım. "Kask takıyorum,"
Direksiyonu çevirirken yanıtladı. "Yeterli deÄŸil, bütün önlemleri alsan bile araba kadar güvenli deÄŸil,"
Onu incelerken atıldım. "Sen arabayı güvenlik için kullanmıyorsun, prestij için kullanıyorsun,"
Ofladı. "Beni bile mimar titizliÄŸiyle inceliyorsun, aferin sana!" dedikten sonra bir süre sustuk. Mevlana Bulvarı'nda ilerlerken Bilkent Åžehir hastanesini geçtik. Sessizlikten sıkılmış olacak ki radyoyu kurcalamaya baÅŸladı. Ä°stediÄŸi ÅŸarkıyı bulduÄŸunda ben camdan dışarıyı izliyordum. "Gıybet çok, kıymeti yok" sesi arabada çınlarken Can'a gözümün ucuyla baktım. Gülümseyerek gözlerimi kapatıp camı araladım ve rüzgarın yüzümü yalamasına izin verdim. Gözlerimi açtığımda içimin yaÅŸam sevinciyle dolmasına izin verdim. Alnıma düÅŸen örüÄŸümü nazikçe kulağımın arkasına koyarken tekrar Can'a baktım. Işıldayan gözlerle, direksiyonu sımsıkı kavramış, özgüvenli bir tavırla yön veriyordu arabaya. Onu süzerek tekrar camdan dışarıyı izledim. Ankara griydi, belki yüreÄŸi buz tutacak kadar soÄŸuk bir nefesti ama her bir ağırlığıyla aynı bendi. BoÄŸuk havası benim ıslığımdı, ara ara yeÅŸil durması için yapılmış parklar benim hevesim gibiydi. Ruhumun her bir zerresinde Ankara havasını hissederken Can'ın varlığını anımsadım. Can benim için Gölbaşı'nda o havanın tadını çıkarırken balkon korkuluÄŸuna konan kızılgerdanın ta kendisiydi.

Åžarkılar deÄŸiÅŸirken bizim suskunluÄŸumuz deÄŸiÅŸmedi ve nihayet Ümitköy'e girdik. Ä°ÅŸini yapacağımız müstakil evin yanına arabayı park edince kemerimi yerinden çıkarırken Can'a baktım. Ä°çimdeki bu tarifsiz huzuru onun gözlerinde görünce hızla önüme döndüm. Yanaklarımın yandığını hissederken kızardığımı görünmesin diye hızla arabadan inip eve doÄŸru yürümeye baÅŸladım. Can arabadan tabletini alarak bir adım arkamdan beni takip ettiÄŸinde varlığını tüm heybetiyle hissettim.
Dışarıdan oldukça eski olan ev eÅŸyasızdı ve etrafta kimse görünmüyordu. Meraklı bir ifadeyle kimse var mı diye etrafı kolaçan ederken tek karşılaÅŸtığımız sakinlikti. Sadece kuÅŸ cıvıltılarını duyuyor, taze biçilmiÅŸ çim kokusunu ciÄŸerimize çekiyorduk.
Ä°ki katlı evi tekrar incelediÄŸimde perdelerin yeri boÅŸtu, camlar ne zamandır temizlenmemiÅŸ gibi kirliydi, dış kapı ahÅŸaptı ve kabarmış, yer yer soyulmuÅŸtu. "Ä°çimden bir ses burada çok iÅŸimiz var diyor," dedim.
"Benim iÅŸlerim zaten çok, hiç yolunda gitmez," dedi gülerek.
Onun gülüÅŸüne karşılık ciddileÅŸtim. "Genelde aksi insanın iÅŸi aksi gider, sen pek aksi deÄŸilsin,"
Daha çok güldü. "Aksi olan daha çok sensin," dediÄŸinde yüz buruÅŸturdum. "Ben aksi deÄŸil ,mesafeliyim. Ayrıca mesafe demiÅŸken..." diyerek önünde dikildim. Ellerini belime koyup " Bir daha bana el uzatırsan, kolumu tutarsan kısacası temasa yeltenirsen o elini kırarım, tamam mı?" dedim. Dudakları alayla kıvrıldı ve bir adım atarak mesafeyi azalttı. "Ben de karabasan nerede diyordum, buradaymış," dediÄŸinde gözlerimi kısıp kaÅŸlarımı çatarak gözlerine odaklandım.
"A gelmiÅŸler," sesiyle toparlandık. "HoÅŸ geldiniz, kusura bakmayın, geciktik," dedi karnı biraz ÅŸiÅŸkin olan bir kadın. Yanındaki eÅŸi ise daha sakin ve güleç halde yaklaÅŸtı yanımıza ve elini Can'a tokalaÅŸmak için uzattı. "Ben ev sahibi Münir, hoÅŸ geldiniz Mimar Bey,"
Sonra o el bana uzandığında elimi kalbime koyarak "Mimar Sıla, ben de memnun oldum," dedim ve adam beni kibarca başıyla selamladı.
Anahtarı kilide soktuÄŸunda kıyırt diye bir ses geldi. Sonra zor hareketlerle kilit döndü ve kapı açıldı. Önce ev sahipleri arkasında Can ve ben eve giriÅŸ yaptık. Girer girmez duvarları incelediÄŸimde tahmin ettiÄŸimden yıpranmış olduÄŸunu gördüm. Kapılar sararmıştı ve rutubet kokusu her yeri kaplamıştı. Bütün evlerde yaptığımız gibi önce mutfaÄŸa geçtik.
Mutfak dardı ama uzun da deÄŸildi. "Can Bey ÅŸu camın olduÄŸu duvarı kırıp geniÅŸletebilir miyiz?" dedi kadın. Can bana baktığında pencere tarafına bakıp gerekli incelemeleri yaptım. "Can Bey, kırılır, taşıyıcı sistem yok, " dediÄŸimde lazermetresini çıkardı. "Kaç metre düÅŸündünüz?" diye sorarken kırmızı ışık tam kalbime iÅŸaret etti. Kendimi yana attığımda gülerek müÅŸterilere laf attı. "Sıla Hanıma ateÅŸ ettik," dediÄŸinde ikisi de güldü.
Dışarıya çıkıp nereye kadar uzatılır diye kontroller yaptık, istedikleri cam boyu, kombinin yeri , doÄŸalgaz projesi, dolapların yeri, ocağın ve beyaz eÅŸyaların yerleri, priz yerlerine kadar konuÅŸuldu. Oradaki iÅŸ bitince salona girdik. Bizi kocaman bir salon karşıladı. KöÅŸeye istedikleri kitaplığı tarif ettiler.
Alt katta iÅŸimiz bittiÄŸinde üst kata çıktık. Yatak odasına istedikleri çıta uygulamasını tarif ettiler. Can onlara olabilecek modelleri gösterdi. Camları büyütmek istedikleri için her bir ayrıntıyı kontrol ettim.
Yatak odası da bitince odanın birine geçtik.
Kadın "Burası da bebeÄŸimin odası olacak inÅŸallah," diyerek karnını sıvazladı. "Hayırlı olsun, analı babalı büyüsün" dedim ama nedense aklıma annemin hamile halleri geldi. KardeÅŸime hamileyken o da bebeÄŸine oda yaptırmıştı. Aldığı kıyafetleri özene bözene yerleÅŸtirmiÅŸti dolaba.
"Can Bey ÅŸu köÅŸe çok boÅŸ, oraya ne yakışır sizce, en ince ayrıntısına kadar tasarlansın istiyorum. OÄŸlum olacak. Daha ÅŸimdiden bu odada hareketlenmesini,ilk yürüyüÅŸlerini, ilk anne deyiÅŸini hayal ederek iç geçiriyorum," dediÄŸinde Can'ın sesi çıkmadı. Ä°çinden tasarladığını düÅŸünüyordum ama yüzüne bakınca onun ağırlığı adeta bana geçti. Gözleri dolmuÅŸtu ve donup kalmıştı. "Can Bey," dedi kadın korkuyla.
Can zar zor kendine geldikten sonra "DüÅŸünüyordum, kusura bakmayın," diyerek lazermetreyi duvara tutarak ölçü aldı. Eski neÅŸesi gitmiÅŸ, rengi soluklaÅŸmıştı. Ellerinin titrediÄŸini fark eden sadece bendim. Bu anne hikayesi ikimizde de derin yaraydı. Elimin altındaki ceketimin eteklerini sıktırdım.Dolan gözlerim fark edilmesin diye camın dibine gidip dışarıyı seyretmeye koyuldum.
"Buraya çalışma masası yakışır, ne de olsa ileride, okula giderken alacaksınız, yapalım ÅŸimdiden isterseniz," derken sesi titriyordu. Odadaki rutubet kokusunun rahatsız ediciliÄŸi daha da hissedilir olmuÅŸtu. Oda Can'ın acısıyla o kadar ısınmıştı ki derim,gözlerim alev alev yanıyordu.
Yerimden ayrılmadan ona baktığımda içim daha da burkuldu. Åžu an ona mı kendime mi üzüleceÄŸimi kestiremiyordum. Beyaz yüzündeki gözlerinin mahzun kahvesi daha da ortaya çıkmıştı.
"Dolap da ÅŸu köÅŸede güzel durur, ÅŸuraya da "diyerek camın önündeki duvarı gösterdi ve "Yatağını ya da beÅŸiÄŸini koyarsınız," dedi.
Kadın Can'ın gösterdiÄŸi köÅŸeye gidip ışıldayan gözleriyle kocasına baktı. "Münir burada mışıl mışıl uyuduÄŸunu hayal etsene. Uyanınca alırız kucağımıza, odasında oyunlar oynatırız, kitaplar okuruz," derken Can'a baktım. Gözündeki o donan yaÅŸ akmasın diye bakışlarını yukarı kaldırmış duvarlara bakıyordu.
Can elindeki lazermetreyi kapattığında, odadaki tek teknolojik ses de sustu. Şimdi sadece rutubetin ve yarım kalmış hayallerin sesi vardı.
Ä°ÅŸimiz bittikten sonra müÅŸterilerle vedalaşıp arabanın yanına gittik. Dışarı çıktığımızda, az önce Can’ın acısıyla yanan yanaklarımı Ankara’nın acımasız ayazı kesti. Gözyaşım yanağımdan süzülürken buz gibi bir iz bırakıyordu. Can kendini tuttuÄŸunu belli edercesine derin bir nefes alıp arabaya yaslandı. Nefesi sıklaşırken ona destek olamadığım için içten içe kendimi paralıyordum. Arabaya yaslandığında, parmak uçlarının metalin üzerinde nasıl titrediÄŸini gördüm. O sarsılmaz Allı Turnam’ın sahibi, ÅŸimdi bir kaportaya tutunmadan ayakta duramıyordu.
Ellerini başına geçirip olduÄŸu yere çöktü. Yanına çöküp sessizce ona eÅŸlik ettim. Elleriyle yüzünü kapatıp sesli nefeslerini alıp vermeye devam etti. AÄŸlamak istemediÄŸi belliydi.
"Kendini salsana, seni ayıplayacak deÄŸilim. Aynı yaradan kanıyoruz," dedim sadece ve gözümden bir damla tıp diye düÅŸtü kucağıma. Elini yüzünden çekip sorgular gözlerle bana baktığında yanağımdaki bir damla yaşı gördü. Gözündeki yas daha da koyulaÅŸarak ilk hıçkırıkları kaçtı dudaklarından. Eliyle yaşımı sildikten sonra başını omzuma koyarak aÄŸlamaya devam etti. KuÅŸların cıvıltısının altında Ankara'nın lüks semtlerinden birinde, prestijli iÅŸi olan, baÅŸkalarının imreneceÄŸi iki insan yenilenmesi gereken bir evin dibinde çocukluk acılarıyla kıvranıyordu.
Ayaklarımı uzatmış başımı arabaya yaslamışken sessiz gözyaÅŸlarıyla eÅŸlik ettim ona. Dizleri havada, kollarını dizine dayamış parmaklarıyla oynar vaziyette omzumda aÄŸlıyordu.Balkon korkuluÄŸuna konan o neÅŸeli kızılgerdanın kanatları kırılmıştı. Åžimdi o göç yolunu tek başına tamamlayamayan bir yaralı kuÅŸu omzumda taşıyordum. Ä°lk defa Ankara'nın ayazı deÄŸil, bir adamın hıçkırıkları üÅŸütüyordu içimi.Radyodaki o ses artık susmuÅŸtu ama 'Sarılsam birine' feryadı ÅŸimdi tam omzumda, Can’ın hıçkırıklarında vücut buluyordu. Ä°çimdeki merhamete karşı koyamarak elimi başına götürmek için kaldırdım ama içimdeki mesafe elimi havada dondurdu. Yara açmak kolaydı da merhem olmak zordu. DüÅŸtüÄŸü derin kuyuda onu yalnız bırakmamak en büyük tesellimdi.