Kuşatılmış Kale

Sevgili okurlar; Bir yazar için en güzel ÅŸey satır arası yorum okumak ve cevaplamak. Sizlerden bolca yorum ve beÄŸeni istiyorum. Karakterlere sallamak serbest. Neyse yazar notu bu kadardı. Ä°yi okumalar

YemeÄŸimi yedikten sonra odamda başımı duvara yaslamış otururken bir gitar sesi duymaya baÅŸladım. Yatağımın olduÄŸu duvar Can'ın eviyle bitiÅŸikti ve Can'ın sesi sanki bu duvarın dibinde çalıyormuÅŸ gibi netti. Bu lüzumsuz gürültüye karşı çıkmak, kavga çıkarmak yerine dengeli notaları dinlemeye baÅŸladım. Cambaz ÅŸarkısının o geleneksele yakın ilk tınılarını sakince dinlerken sert notalara gelince nefesimi tuttum. Sonra Can'ın o pürüzsüz sesi kulaklarımı doldurmaya baÅŸladı. Acaba sevgilisinden mi ayrıldı diye düÅŸünmeden edemedim. Elbette çok enerjik deÄŸildi sesi, onunki daha akustik bir yorumdu ve bu da kendimi dert dinliyor gibi hissettirdi. Başımın altındaki soÄŸuk duvar, Can'ın notalarıyla titriyordu.
Åžarkı bittiÄŸinde tekrar bir ÅŸarkı çalmadı. Bunun üzerine ben de yatağıma yatıp tavanı izlemeye baÅŸladım. Yaklaşık bir ay önceki huzurlu hayatımı düÅŸündüm. Ya da ruhsuz huzurumu mu demeliydim bilmiyorum. Bir limondan sonra kalesini düÅŸürmemeye çalışan bir komutanın yorgunluÄŸuyla kapandı göz kapaklarım. Uykuya dalmadan önce ÅŸu cümleler geçti aklımdan, resmen birbirini boÄŸmak ile kabullenmek arasında geçen bir ip üstündeydik ve az önce dinlediÄŸim ÅŸarkının nakaratı ben olmamama raÄŸmen o gerginliÄŸi üstümde hissediyordum.

Sabah iÅŸe gitmek yerine belediyeye gittim. Çankaya Belediyesi'nin resmiyet kokulu binasında gerekli onayları hallettikten sonra iÅŸ yerime vardığımda daha öÄŸlen olmamıştı. Odama geçmek isterken o geniÅŸ koridorda Can'ın kapısı dikkatimi çekti. Dünkü jiletlerin aksine daha rahat bir giyim tercih etmiÅŸti. Ayağında lacivert spor ayakkabıları ve kot pantolonuyla sıradandı belki ama tercih ettiÄŸi dikey çizgili bordo gömlek görüntüsünü patlatmıştı, ben de onun aksine siyah gömlek, siyah pantolon asilliÄŸiyle takılıyordum.
Ama asıl dikkat çeken gülerek hatta içine düÅŸerek konuÅŸtuÄŸu kiÅŸi pazarlamacı Serap'tı. Can'ın neÅŸesi o kadar yerindeydi ki dün akÅŸam acı çeker gibi ÅŸarkı söyleyen sanki o deÄŸildi. Ben odamın kapısını tutmuÅŸ onları izlerken bir an sarsıldım. DikildiÄŸim yerden onları izleyecek biri deÄŸildim ben. Gözlerim büyürken hırsla indirdim kapı kolunu ama tam o sırada Serap Can'ın yanından ayrıldı. Ä°çimde yükselen volkana engel olamayarak kapıyı çektim ve Can'ın yanına gittim asi adımlarımla. "Senin derdin ne?" dedim engelleyemediÄŸim sertliÄŸimle. "Ne oldu?" derken benim aksime keyifliydi.
"Sosyal zekânı kanıtlamak için muhabbetine katılmadığın adam kalmadı, anladık en marjinal, en sıcakkanlı insan sensin," dedim isyankar bir tavırla.
"Sıla hanım, öncelikle üslubumuzu düzeltelim, burası bir iÅŸ yeri. Ä°kincisi siz bana hesap soramazsınız, istediÄŸim kiÅŸiyle istediÄŸim iliÅŸkiyi kurarım. Bu sizi ilgilendirmez," dedi alaylı bir ifadeyle.
"Oyunbaz oyunbaz konuÅŸma, iÅŸ yerimi gasp eden de sensin zaten" derken öfkeyle elimi havaya savurdum, ardından yüzümü kapayıp ovuÅŸturdum ve onun gözlerinin içine baktım. Ä°stediÄŸini vermiÅŸ olduÄŸum için kendime kızarken "ErkekliÄŸini mi ispat etmeye çalışıyorsun," dedim. Ona taÅŸ atmaya çalıştığım o anı zihnimi doldururken tepkisini de merak ediyordum.
Gözlerini birbirine bastırıp diÅŸlerini sıktıktan sonra "Sen kendi kadınlığını tatmin etmek için benim erkekliÄŸime laf edemezsin. Edersen ben de geri durmam. Sen kadın mısın ki seni alttan almamı bekliyorsun," dedi.
Bir geri adım atıp kasılan çehresini inceledim. Dudağımın saÄŸ tarafı tiksintiyle kıvrılırken "Oysaki evime geldiÄŸinde cinsiyetlerden arınmış bir ÅŸekilde senin ilgini çekiyordum," dedim.
"O zaman senin gerçekten gizemli biri olduÄŸuna inanmıştım çünkü. Åžu an gördüÄŸüm dobralığına sığınan boÅŸ bir kabuk,"
O an olduÄŸum yere mıhlandım, kaldım. Gözlerimin yandığını, boÄŸazımdan akan nefesin tıkandığını hissediyordum. Benim içimi boÅŸaltan bu tespiti kanımı dondursa da kendimin ne hakla hayatına burnumu soktuÄŸumu sorguladım. Ben ona dönüÅŸmüÅŸtüm, o istilacı gibi burnunun dibine girmiÅŸtim ve cevabını da acı ÅŸekilde almıştım.
"Ä°yi o zaman, eski mesafemize dönmemiz yerinde olur, fazla yüz göz olmuÅŸtuk," diyerek odama çekildiÄŸimde onun da keyfi çoktan bozulmuÅŸtu ama iÅŸin kötü tarafı ben tam odamın kapısını kapatırken bu olaya birinin ÅŸahit olduÄŸunu görmüÅŸtüm,o kiÅŸi Pelin'den baÅŸladı deÄŸildi.
Odaya kendimi kapattıktan sonra hışımla sandalyeme oturup elimle yüzümü kapattım. Sarsılmamalıyım, yıkılmamalıyım, etkilenmemeliyim diyerek telkin ettim kendimi. Başımı kaldırdığımda küçük kitaplıktaki dosyalar çarptı gözüme. Kafamı dağıtma umuduyla ayaklanıp onlardan birini aldım elime. "BoÅŸ kabukmuÅŸ," diye söylenerek ayak sürüdüm masama doÄŸru. Tekrar kendimi çuval gibi sandalyeme bırakırken " BeklediÄŸi gibi gizemli deÄŸilmiÅŸim," dedim. Dosyanın kapağını açtım ama aklımı hiçbir ÅŸeye veremiyordum. "Of" diyerek dosyayı masama fırlatıp volta atmaya baÅŸladım. Can ile tanıştığımdan beri yaÅŸadıklarım film ÅŸeridi gibi gözlerimin önünden geçti. "Dengesiz," diye söylendim tekrar.
"Ä°stilacı, baÅŸ belası" diye devam ettim. "Hayır, beni etkileyemez. Ben Sıla Nahmi'yim. Benim ördüÄŸüm duvar yıkılmaz."
Tam o sırada kapının çalınmasıyla duruÅŸumu dikleÅŸtirip "Gir" dedim.
"Sıla Hanım, müdür bey çağırıyor," dedi Pelin, yüzünde muzip bir gülümsemeyle. Aklından geçenleri tahmin ederken sert bakışlarımı üstüne sabitleyip odadan çıktım.
Kapıyı çalıp odaya girdiÄŸimde müdürün yüzündeki dehÅŸet dolu ifadeden dolayı yüreÄŸim kuÅŸ gibi çırpınmaya baÅŸladı. 'Bir dedikodu onu bu kadar kızdırabilir miydi?' diye düÅŸünerek karşısındaki sandalyeye oturdum.Elindeki dosyayı kibarca önüme uzatırken benzi soluklaÅŸmış gözüküyordu. Çekingen tavırlarla dosyayı elime alırken titremeye müsait bir sesle "Yapı denetimden ret geldi Sıla. Sebebi sensin," dedi. Ä°nanmayarak kapağı hızla açtığımda o korkunç gerçekle yüz yüze geldim. "Ä°mkanı yok müdür bey! Ben her dökümden önce sahadaydım. Mimari projedeki aks aralıklarıyla statik projedeki kolon yerleÅŸimlerinin uyuÅŸtuÄŸunu santim santim kontrol ettim. Bu raporun iddia ettiÄŸi 'aks kayması' imkansız! Bu bina dikildikten sonra 'aksı kaymış' demek, zeminin altımızdan kaymasıyla aynı ÅŸey. TBDY 2018'in mimari sınırlamalar maddesi açık; benim tasarımım taşıyıcı sistemi zorlamıyor, aksine destekliyor. Adam yönetmeliÄŸi keyfine göre yorumlayıp benim mimari kararlarıma 'statik kusur' etiketi yapıştıramaz!" dedim ama aynı titreme benim sesime de yerleÅŸmiÅŸti.
"Ama ret yemiÅŸ iÅŸte, kalıp iÅŸi bitmiÅŸ binayı yıkmamızı istiyorlar, çok fena zarar ederiz," derken yorgun bir ifadeyle sırtına yaslandı.

"Müdür bey, beton dökülmüÅŸ bir binada 'aks kayması' veya 'donatı yerleÅŸimi hatası' iddia etmek, o koca kütleyi dinamitle patlatın demekle aynı ÅŸey! Ben her beton dökümünden önce sahadaydım. Statik projedeki kolon yerleÅŸimlerinin benim mimari akslarımla milimetrik olarak örtüÅŸtüÄŸünü bizzat denetledim. TBDY 2018'e göre tüm yapısal elemanlar mimari projemdeki sınırlara uygun yerleÅŸtirildi. Ben hata yapmadım, her ÅŸey yönetmeliÄŸe uygun." dedim itiraz ederek.
"Bilemiyorum Sıla, başımız büyük dertte." dedikten sonra bir umut bulabilmek için beni inceledi ama kendimden emindim. Benim sessiz itirazımdan sonra "Aslında yapı denetimin mühendisiyle bir yemek mi yeseniz?" dedi.
"Nasıl yani?" derken aÄŸzım açık kalmıştı. "EÄŸer hata yapmadıysan mühendisi ikna et iÅŸte. Bir yemek ısmarlarsın, biraz dil dökersin,olur biter," dedi çaresizce.
"Müdür bey, ben kim, dil dökmek kim? Adamı boÄŸmazsam ÅŸükredin. TBDY 2018'in 7. maddesi açık; benim projem bu analizlerden tam puanla geçti. Adam yönetmeliÄŸi yorumlamayı bilmiyorsa faturayı bana kesemezsiniz!"

Önüne eÄŸilip ellerini sertçe masaya vurduktan sonra parmağını sallayarak "Bir kere de itiraz etme de dilimi kırayım,bir kere, bir kere," dedi.
Kafamı hafif saÄŸa büküp inanamaz bir ifadeyle yüzüne baktım. "Ben kendimden nefret etme pahasına sizi dinliyorum, bakın üstüme başıma," derken ellerimle üstünü gösterip "Bu hışırtılı ÅŸeyleri giyiyorum iÅŸte," dedim.
Tekrar arkasına yaslanıp kendini masadan uzaklaÅŸtırdı. "Åžu an kıyafetin umurumda bile deÄŸil, çöz ÅŸu iÅŸi, bu bina yıkılamaz,"

TelaÅŸlı ve düÅŸünceli bir halde ayaklanıp kapıyı açtığımda "Yarın o yemeÄŸe git Sıla! Mimarlık zekan binayı kurtarmıyorsa, o 'hışırtılı' zarafetin kurtarsın. Hallet, nasıl halledebilirsen?" dediÄŸinde öfkem iyice artmıştı.
Kapıyı sertçe kapatıp hızlı adımlarla zemini her zamankinden daha güçlü delerken sekreter Pelin ve pazarlamacı Serap'ın bir ÅŸeyler fısıldadığını fark ettim. Benim gürültülü adımlarım üzerine kendilerine çekidüzen verseler de ne konuÅŸtuklarını çok iyi tahmin ediyordum.
Hırsla odama girip dosyayı masaya fırlattıktan sonra kendime gelmek için yüzümü yıkamaya karar verdim. Lavaboya girdiÄŸimde tuvalet iÅŸini de halletmek için içeriye girdim. Tam çıkmak üzereydim ki duyduÄŸum adım ve gülüÅŸme sesleri üzerine yerimden ayrılmadım. "Serap hanım, hayret ettim resmen. Nasıl birbirlerinin burnunu sürttüler, önceden tanışıyorlar mı acaba?" dedi keyifle Pelin.
"Tanışsalar ne olacak Pelin, Can gibi biri bu cadıya niye baksın? Kadını görüyor musun, soÄŸuk, mesafeli dersin, yeni gelen adama pençeyi atmaya baÅŸlamış," diyerek karşılık verdi Serap. Sesinin titreÅŸiminden rujunu tazelediÄŸi belliydi. Kendimi tutamayarak ayağımla tekme attım kapıya. Onların büyüyen gözleriyle karşılaşırken her zamanki iÄŸneleyici ve sakin tavrımdan fersah fersah uzakta olduÄŸumu hissediyordum.
Onlar ne yapacağımı kestiremedikleri için panik olmuÅŸ halde birbirlerine bakarken ani hareketle Serap'ın elindeki ruja vurup yere attım. Serap korkusuna rujunu almaya eÄŸilemedi bile. Keskin bakışlarım Pelin'i bulduÄŸunda onun da elleri titriyordu. Bir adım atıp yaklaÅŸtım ona. Gözbebekleri titrer halde bana bakarken hızla elimi çenesine götürüp kendime çektim. "Bu çenen daha iÅŸe yarar ÅŸeyler söyleyemiyor mu?" dedim sakin çıkması için uÄŸraÅŸtığım sesimle. Ardından delici bakışlarımı Serap'a yönlendirdim. "Sen benim kalemimden çıkan iÅŸleri insanlara anlatarak para kazanan birisin sadece, kendini bir ÅŸey sanma," diyerek ağır adımlarla kapıya kadar gittim. Sonra birden arkamı dönüp dehÅŸete düÅŸmüÅŸ yüzlerine baktım. "Benim dedikodum yapılmayacak," dedim ve orayı terk ettim.
Odamdan dosyayı aldıktan sonra müsait olmasını umarak Mert'in kapısına gittim. Tıklayıp girerken kulağımı Can'ın neÅŸeli sesi doldurdu. "Oraya da büyükçe bir tablo yakışır," derken beni görünce göz bebeklerinin donduÄŸunu gördüm. Fakat o da benim bakışlarımdaki az önce çarpan elektrikten kaynaklanan ateÅŸi gördü. Yerinde tedirginlikle dikleÅŸirken bakışlarımı ondan çekip Mert'e baktım. Yanına geçip dosyayı önüne koydum. "Mert, çok büyük bir problem var, inÅŸaat ret yemiÅŸ, bugün yarın yıkım emri çıkar," deyince duyduklarına inanamadığı için merakla yüzüme baktı. GördüÄŸü ÅŸey umutsuzluk olunca dosyayı açıp incelemeye baÅŸladı. O sırada Can da merakla ayaÄŸa kalkıp dosyanın başına eÄŸildi.
Mert biraz inceledikten sonra isyan etti. "Bu binanın mühendisi bendim zaten, her ÅŸeyi yönetmeliÄŸe uygun yaptık. Her ÅŸey usulüne uygun yapıldı. Sizin çizdiÄŸiniz projede de hata yok, nasıl ret yer, inanamıyorum,"
Onun bu çaresiz haliyle iyice meraklanan Can yanıma gelip iyice baktı dosyaya. "Sen ne anlarsın teknik iÅŸlerden, fazla ilgini çekti ama bu iÅŸ duvara inek ile ayı çizmeye benzemez," dediÄŸimde geri çekildi. Bakışlarındaki donukluk ısınırken Mert'in biraz meraklı biraz da dikkatli bakışlarını üstümüzde hissettim.
Odağımı Can'dan alıp Mert'e yönlendirdiÄŸimde dudak kenarının muzipçe kıvrıldığını görünce dedikodumuzun bizden önce odalarda gezdiÄŸini anladım. Åžimdiki teknik problem daha acil olduÄŸu için o konuyu daha sonra açmaya karar verdim.
Can da "Size kolay gelsin," diyerek bizi baÅŸ baÅŸa bıraktı. O gidince Mert'in masasının önündeki sandalyeye oturdum. Bu haliyle ben dosyadan uzak kalınca Mert de karşıma geçti ve tekrar üstünde düÅŸünüp hesap yaptık biraz. Mimari paftalarla statik hesap raporlarını üst üste koyup tekrar süperpoze ettik (üst üste çakıştırdık). Aksları, kolon boyutlarını ve kiriÅŸ saplanmalarını tek tek, milim milim taradık.
ÖÄŸle molasına bile çıkmadan geçen üç saatin sonunda Mert kalemi masaya fırlatıp arkasına yaslandı. "Sıla Hanım, yapı denetimci raporunda giriÅŸ katındaki o geniÅŸ galeri boÅŸluÄŸunu sanki bir 'yumuÅŸak kat' kusuruymuÅŸ gibi göstermiÅŸ. Oysa biz orayı perdelerle fazlasıyla desteklemiÅŸtik. Hesapları üç kere döndürdüm... Adam resmen sizin estetik tasarımınızı binanın zayıf halkasıymış gibi sisteme girmiÅŸ. Bu hata deÄŸil, bu sizin mimarinize saldırı!"

Ben de arkama yaslanıp saÄŸ elimin iÅŸaret ve orta parmağıyla alnını ovaladım. "Yani Mert, benim tasarımım bu yapıyı tehlikeye atmıyor. Zaten biliyordum, o galeri boÅŸluÄŸu için kaç gece uykusuz kalıp hesapları zorladığımızı biliyorsun. Ama yapı denetime bu 'teknik çarpıtmayı' nasıl kabul ettirebiliriz?"

Mert ciddiyetle başını salladı.
"Mert inÅŸaata mı gitsek, biliyorum çalışma durdu ama yerinde baksak, belki de göremediÄŸimiz bir ÅŸey var," dedim yerimde dikleÅŸerek. Başıyla onayladığında ayaklanıp çıktık odadan. Koridora çıktığımda masada oturan Pelin ile göz göze geldik. Hızla gözünü kaçırdığında oralı bile olmadan odama girip ceketimi aldım. Mert beni kapıda beklerken gözüm Can'ın odasının kapısındaki aralığa kaydı. OturduÄŸu yerde sakince bir ÅŸeyler karalaması üzerine onun sakinliÄŸini aksine benim telaÅŸlı halimin ne kadar çarpıcı olduÄŸunu fark ettim. GördüÄŸüm sinir bozucu manzaraya aldırmamaya çalışarak bakışlarımı oradan çektim ve Mert'e Hadi diyen bir bakış atarak telaÅŸla merdivenlerden indim.

Åžantiyeye vardığımızda her yer ölüm gibi sessizdi. Halbuki her geldiÄŸimizde ortalığı iÅŸ makinelerinin kulak tırmalayan sesleri doldururdu. Üst katlarda gözüken beton filizleri yüreÄŸime batıyor gibi hissediyordum. Henüz pırıl pırıllardı, paslanmak için çok erkendi; ama bu sessizlik devam ederse o gri metalin nasıl kararıp çürüyeceÄŸini biliyordum. DurdurulmuÅŸ her inÅŸaat, benim için yaÅŸayan bir organizmanın damarlarının kesilmesi gibiydi

Kimsesizlik binayı çöktürmüÅŸ gibiydi. Rüzgarın uçurduÄŸu inÅŸaat tozu ve kumu saçımıza, yüzümüze yapışırken aynı ıssızlığın verdiÄŸi hüzün üzerine birbirimize baktık. Hastasını entübe eden doktor burukluÄŸuyla problemli bulunan kolon aksının olduÄŸu kata çıktık. Ayakkabılarımdan çıkan ses boÅŸ duvarlarda yankılanıyordu.
Nihayet kolonun yanına vardığımızda yapı denetim raporundaki hatanın kabak gibi ortada olduÄŸunu gördük.
"Mert bak, bu kolonun boyutu projede 60x60 cm görünüyor. Yapı denetimci raporuna bunu 50x50 cm olarak iÅŸlemiÅŸ! Tabii ki yetersiz çıkar. Kendi gözüyle gördüÄŸü ÅŸeyi, kağıda yanlış geçirmiÅŸ. Bu sehven yapılacak bir hata deÄŸil, bildiÄŸin körlük. " dediÄŸimde "Körlük de deÄŸil, kötü niyet" diyerek bana katıldı.
Sevinçle "Hadi hemen müdüre gidelim, kimseyle yemek yemek zorunda kalmayacağım," dedim.
"Sıla Hanım, ne yemeÄŸi?" derken Mert'in kaÅŸları çatıldı.
Seke seke merdivenlerden inerken "Müdür Beyin kendince iÅŸ bitiriciliÄŸi iÅŸte, mimari becerilerin yetmiyorsa yemek ye dedi," dedim ama uzun zaman sonra ilk defa havaya zıplayacak kadar neÅŸeliydim. Ä°nÅŸaatım, projem kurtulacaktı ve bunun için onurumu zedelemeyecektim.


KoÅŸar adımlarla müdürün odasına müsaade istemeden tabiri caizse daldım. Heyecandan titreyen sesimle "Hatalı ben deÄŸilim Müdür Bey, kumpas var," dedim ve müdürün önündeki sandalyeye oturdum. "Aksı kısa hesaplamış, hem de 10 cmlik bir hata. Kimseyle yemeÄŸe falan gitmiyorum yani,"
Müdür haberi duyunca gülümsese de yüzü hızla soldu. "Hatayı buldun, peki ya sonra? Sen hatasızlığını yine ispat etmiÅŸ olabilirsin ama yeterli deÄŸil Sıla,"
"Nasıl yani?" derken eski rahatlığım yerini yine kaosa bıraktı. GülüÅŸüm yüzümde dondu.

"Hatanın onda olması bir ÅŸeyi deÄŸiÅŸtirmez, adam raporu sisteme onaylı olarak girdi. Ä°mzayı geri çekmesi lazım, yoksa yarın belediye mühürü vurur, basın duyar, mahvoluruz! Ayrıca mühendise hatan var desek kabul etmeyecek, dava açmamız gerekecek, bu da bize en az üç ay kaybettirir. Åžantiyede bekleyen tonlarca taze beton, sipariÅŸ edilmiÅŸ, yolda olan mikserler var. Daha da önemlisi, mühürlenme haberi "piyasaya" düÅŸtüÄŸü an, projeden ev alanlar banka kredilerini iptal etmeye, ofisi telefon yaÄŸmuruna tutmaya baÅŸlar. Benim deÄŸil 3 ay 3 saatim yok Sıla, hallet ÅŸu iÅŸi,"

Odadan çıktığımda ne hissedeceÄŸimi bilmez haldeydim. Üç cepheden kuÅŸatılmış bir kale gibiydim ve damarlarımda gezmesi gereken adrenalin tatile çıkmış gibiydi. Bedenimi esir alan sinyal savaÅŸ deÄŸil don sinyali olmuÅŸtu,bunun hiç sırası deÄŸildi.

En sevdiÄŸiniz cümle, alıntı, paragraf ne oldu? Benimle