Tek Örük

Sabah kalktığımda her zamanki rutinlerimi yerine getirdim, tek bir farkla; saçımın önlerine yakın bir tutamı ördüm. Saçlarımı her doladığımda içimdeki kız çocuÄŸuna bir adım daha yaklaÅŸtığımı hissettim. Çocukken görünmez olmak istesem de renkli tiÅŸörtler ve kot salopet giymeyi çok severdim. Ä°ki yana at kuyruÄŸu ördürürdüm anneme. O öldükten sonra kendim örmeye devam ettim, iÅŸ hayatına atılana kadar. Dokuz yıldır bir ilkti. Aynada kendime baktığımda gözümün içindeki o çocuksu parıltıyla karşılaÅŸtım.
Kahvemi yudumlarken salonun camını açmaya gittiÄŸimde Can'ın arabasının hareket ediÅŸini gördüm. Bu arabayı hep görüyordum ama Can'a ait olduÄŸunu bilmiyordum. Onun arkasından bir süre etrafı izledikten sonra ortalığı toplayıp evden çıktım.
Ä°lk iÅŸim dün zor kurtardığımız ÅŸantiyeye gitmek oldu. Neler göreceÄŸimi merak ederek hızla yol aldım. Motorumu müsait bir alana çektiÄŸimde gördüÄŸüm manzara tatmin ediciydi. Dün gördüÄŸümüzün aksine hareketliydi, gürültülüydü, hayat doluydu. Ä°ÅŸ makinelerinin sesi yine kulak tırmalıyordu, ustalar bağırıyordu, yerdeki tozlar havalanmış, durgun hava dağılmıştı.
Memnun bir gülüÅŸle ÅŸirkete gitmek üzere hareketlendim.
Ä°lerlerken konum gereÄŸi hareketli bir caddeden geçmek zorunda kaldım. Ä°nsanların arasında yaptığım dur kalkların birinde bir optik dükkanı dikkatimi çekti. Can'a bir hediye alma fikri doÄŸru içimde. Dükkanı ÅŸöyle bir süzüp motorumu kenara park ettim. Ä°çeriye girdiÄŸimde kendisi de gözlüklü bir hanımefendi kibarca ve sevecenlikle bana yaklaÅŸtı. "Nasıl bir ÅŸey bakmıştınız?"
"Ben arkadaşıma alacağım, farklı bir ÅŸeyler istiyorum, kullanışlı olsun. Zaten gözlüÄŸü var," dediÄŸimde beni mıknatıslı modellerin olduÄŸu yere getirdi. Oval çerçeveli olan birine elim gittiÄŸinde görevli hanımefendi anlatmaya baÅŸladı. "Bu gündelik hayatta takabileceÄŸi bir gözlük ama " diyerek sapsız GüneÅŸ gözlüÄŸü olan bir parçayı yaklaÅŸtırdı ve "ÅŸimdi GüneÅŸ gözlüÄŸü oldu," dedi ve tık sesiyle iki cam birbirine yapıştı. Daha sonra kara camları çıkarıp sarı cam yaklaÅŸtırdı. Onlar da yapışınca iç mekan gözlüÄŸü oldu. "Ben bunu sevdim," dedim. "Hediye paketi ister misiniz?" dediÄŸinde başımı salladım. Pembe bir kurdele çıkarmıştı ki durdurdum. "Arkadaşım erkek ama varsa kırmızı bir kurdele güzel olur" dedim. PaketlenmiÅŸ kutuyu elime aldığımda her bir kabartısını elimde hissederken birisiyle bir baÄŸ kurmuÅŸ olmanın burukluÄŸu kalbimi donatmıştı.

Åžirkete vardığımda Kara mücevherimi park edip oturma yerine sever gibi iki pıt yaptım. Kaskımı çıkarırken elim örüÄŸüme deÄŸince küçük bir okÅŸamayla onu da sevdim.Kaskımı koltuÄŸumun altına alıp tek elimle kapüÅŸonumu başıma geçirdim ve binaya giriÅŸ yaptım. Yerleri delen adımlarımı atarken "GüneÅŸ yerinde,her ÅŸey yolunda" diye mırıldandım.
Çalıştığım kata geldiÄŸimde masasında oturan Pelin'den baÅŸka kimseyi görmedim. Odama girdim ve hemen çantamdan gözlüÄŸü çıkarıp masamın üstüne koydum. Dosyaların olduÄŸu kitaplıktan bir tane post-it alıp not yazmaya koyuldum ki biri kapımı çaldı. Panikle gözlüÄŸün üstüne rastgele bir dosya kapatıp "Gir" dedim.
Mert heyecanla "Sıla Hanım, projeyi kurtarmışsın," dedi. Benim sevincimi paylaÅŸtığı kıpır kıpırlığından belliydi. Dün telaşını, yorgunluÄŸumu, çaresizliÄŸimi; bugün neÅŸemi, heyecanımı....
"Evet, yaptık bir şeyler" dedim sevecen sesimle.
"Çok sevindim, emeÄŸine saÄŸlık, görüÅŸürüz yine," diyerek odadan çıktı. Kapının kilide oturma sesini duyduktan sonra tam not kağıdını elime almıştım ki Can'ın sesini duydum. Mert'e bir ÅŸeyler söyleyip pat diye girdi odama. Parlayan gözleriyle "Hep sen dalıyorsun odaya, biraz da ben gireyim" dediÄŸinde başımı dikleÅŸtirip süzdüm onu. Moda defilesinde gibi her gün farklı ve güzel giyiniyordu, sadece fazla renkliydi.
"Gece rahat uyudun mu?" derken sandalyelerden birine oturdu.
Masaya tutunup kendimi biraz uzaklaÅŸtırarak "Sana ne!" dedim ama o istifini hiç bozmadı.
"Eski Sıla geri döndü, dün köpek yavrusu gibiydin," derken bakışlarını bana sabitleyip geriye yaslandı. O hareket edince topraksı portakal kokusu odayı sardı. Adam görüntü, ses, koku olarak fazla canlıydı, varlığını her konuda fazlasıyla belli ediyordu.
" Dün yavrusunu kaybeden anne gibiydim, bugün sadece Sıla'yım," dedim net sesimle.
Gözü dosyaya çarptığında merakla ayaklandı. Ben elimi uzatıp ona engel olamadan "Bu niye böyle?" diyerek dosyayı kaldırdı ve küçük hediye paketini gördü. Hevesle eline aldığında kızgın bakışlarımı yolladım ona ama umurunda bile deÄŸildi.
"Sen kim hediye almak kim, yoksa sana mı geldi bu?" dedi paketi inceleyerek. Üstündeki kurdelede parmaklarını gezdirip gözlüÄŸünü düzeltti.
Ellerimi masanın üstünde birleÅŸtirerek "Aç bakalım, kimeymiÅŸ hediye?" dedim. Onay ister gibi yüzüme baktıktan sonra kibarca paketi açtı. Gözlük kutusu olduÄŸunu görünce tekrar yüzüme baktığımda soÄŸuk ifademden baÅŸka bir ÅŸey göremedi ve gözlük kutusunu açtı. Ne olduÄŸunu anlamaya çalışır gibi bana baktığında "Taksana!" dedim.
Kırmızı gözlüklerini çıkarıp siyah çerçeveli gözlükleri taktı. Ne olduÄŸunu hızlıca anlayıp GüneÅŸ gözlüÄŸünü de taktı. "Vay be, iÅŸlevselmiÅŸ, GüneÅŸ gözlüÄŸüm de yoktu," derken bayram sabahı çocuÄŸu gibi coÅŸkuluydu.
Gülmemi bastırarak "Bu süs abidesi iÅŸlevsellik görsün dedim iÅŸte," dedim. GözlüÄŸü çıkarıp nazikçe kutusuna koydu. Minnettar ifadesiyle "Ben buna numaralı cam taktırayım en iyisi, güzel bir ÅŸey," dediÄŸinde tebessüm ettim. "Güle güle kullan,"
"Sen aslında istediğinde nazik de olabiliyorsun," dedi kaşlarını kaldırarak.
"Sen de istediğinde ciddi olabiliyorsun, bence o daha zor," diyerek karşılık verdim.
"Pekala, ben gideyim o halde. Elime iki tane proje geçti, çizimleri daha bitmedi. Onaydan sonra tezgah, ahÅŸap falan seçeceÄŸiz, yoÄŸunum bugün," diyerek ayaklandı.
O odadan çıktıktan sonra müdürün yanına gitmek için ben de ayaklandım. Kapıyı açtığımda Can'ı kendi odasının kapısında gördüm, yanında Serap vardı. "Can'cığım bugün nasılsın?" diyerek samimi bir arkadaÅŸ gibi Can'ın koluna dokundu.
Can "Ä°yi gidiyor Serap'çığım, senden n'aber?" derken aÄŸzı kulaklarına varmıştı. "Seni gördüm ya, bomba gibiyim," dedi Serap ve imayla gözlerimin içine baktı. Yaptığı ÅŸey belliydi, 'Can benim' mesajı veriyordu ama benim hiçbir erkek için güç savaşına girmeyeceÄŸimden haberi yoktu.
O bana bakınca Can da başını benim olduÄŸum yere döndü. Daha dün bu saatlerde tam o noktada kavga etmiÅŸtik, hem de yıkıcı bir ÅŸekilde. Bir yardım buzları eritmiÅŸ gözükse de yaralarımız derindeydi aslında.
Can'ın bakışlarında benimkiyle aynı hüznü gördüm ama Serap'a da gerekli mesajı vermem gerekiyordu. Yüzümde sahte bir gülümseme ve samimiyetle "Ä°yi çalışmalar Can Bey kardeÅŸim" diyerek elimi selamlar gibi havaya kaldırdım ve ne tepki verdiklerine bakmadan müdürün odasına gittim.
Müdürün müsaadesiyle odaya girdiÄŸimde yüzünde güller açıyordu. Her zaman oturduÄŸum yere otururken ıslık çalmaya baÅŸlamasıyla gülümsedim. "Keyfiniz yerinde,"
"Elbette yerinde, senin sorunu çözeceÄŸini biliyordum ama Can Beyle görüÅŸmeye gitmen beklenmedikti, sonunda anlaÅŸmaya baÅŸladınız,"
"Her ÅŸey yolunda sanırım, var mı baÅŸka söylemek istediÄŸiniz bir ÅŸey?" diyerek yaslandığım yerde gerindim.
"Bugün yeni bir müÅŸteri gelecek, evinde dekorasyon yaptıracakmış. O Can'ın iÅŸi ama binaya zarar gelmemesi için destek olur musun?" derken umutlu gözüküyordu ve onu haklı çıkararak "Olurum," dedim.
Odama giderken koridor eski sessizliÄŸine gömülmüÅŸtü. Yürürken Can'ın kapısını süzdükten sonra odama girdim ve öÄŸle arasına kadar çalıştım. Çalışırken kafamın içindeki seslerle mücadelem de baÅŸladı. Ä°lk defa birinin ne hissettiÄŸini merak ettim. Üzülmemesini umarken kendimle konuÅŸtum. Bana o gözle baksaydı haykıra haykıra bu kızı istemiyorum demezdi. Belli ki sadece arkadaÅŸtık. O yüzden üzülmeyeceÄŸini umuyordum.
ÖÄŸle molası vaktinde yemek yemek için her zaman gittiÄŸim bistroya gittim. Her zamanki yerim boÅŸ olduÄŸu için oraya oturup sipariÅŸimi verdim ve dışarıdaki bahar heyecanını gülümseyerek izlemeye baÅŸladım.
KuÅŸların cıvıltıları, yaprakların GüneÅŸ altında parlayışı, kedilerin ve köpeklerin koÅŸturmasıyla cıvıl cıvıldı her yer. Ankara'nın gri sokakları bile renge ve neÅŸeye doymuÅŸ gibiydi. YemeÄŸimin gelmesiyle tabağıma yöneldiÄŸimde kapıdan içeriye Can'ın girdiÄŸini gördüm. Yüzünde sabahki neÅŸesinden eser yoktu, bakışları dalgındı, bir ÅŸeylere kafa yoruyor gibiydi. Birden göz göze geldiÄŸimizde iç geçirip bana doÄŸru yürümeye baÅŸladı. Tam karşımdaki sandalyeyi çekip oturduÄŸunda bakışlarım hala onun üzerindeydi.
"Afiyet olsun Sıla Hanım kardeÅŸim," dediÄŸinde göz devirdim. Tam o sırada yanımıza yaklaÅŸan topuk sesine baktık. Can'ın yanındaki sandalyeyi çekip oturan Serap'tan baÅŸkası deÄŸildi. Hızla elini Can'ın omzuna atıp "Afiyet olsun gençler," dedi son derece canlı sesiyle. Can tedirgin bakışlarını benim üstümde gezdirirken Serap'ın elini omzundan somurtarak aldı.
Ayaklandı ve "Zehir ettiniz yemeÄŸi," diyerek tabağımı aldığım gibi en köÅŸedeki masaya arkam onlara dönük ÅŸekilde oturdum. Etimi hırsla keserken bıçağın tabaÄŸa sürtmesinden oluÅŸan ses kulakları sertçe dolduruyordu. Can hemen gelip yine karşıma oturdu.
"Can git, yemeÄŸimi yalnız yemeyi seviyorum," dedim etimi aÄŸzıma hırsla atarken. Gözlerime bakmak için başını eÄŸerek "Biz daha önce beraber yemek yedik, yabancı deÄŸilim ben," dedi .
Ben yüzüne dahi bakmıyordum. "O zaman baÅŸka, ÅŸimdi beni yalnız bırak," demem üzerine sertçe masaya vurarak ayaklandı ama uzaklaÅŸmadı. Tam benim sırtıma gelen sandalyeye oturdu. Onun oturmasıyla omuzlarım kaskatı kesildi, soÄŸuk bir el ensemden baÅŸlayıp sırtıma kadar bir çizgi çekti gibi hissettim.
Hesap sorar gibi "Biz kardeş miyiz Sıla?" dedi. O sırada garson gelince "Şu arkadaşın yediğinden istiyorum," dedi.
"Az piÅŸmiÅŸ antrikot ve ızgara sebze mi?" diye sordu garson. Can "Evet" diye yanıtlarken o portakalsı toprak kokusu burnumu doldurdu. Sıcaklığını başımın arkasında hissediyordum. UzaklaÅŸmak için sandalyemi masama yaklaÅŸtırıp öne eÄŸildim. Bir yandan da her zaman zevkle yediÄŸim bu yemekten tat almayarak adeta geviÅŸ getirerek yiyordum.
"KardeÅŸ sayılırız, çocukluktan arkadaşız," diye az önce sorduÄŸu soruyu yanıtladım.
"Sadece birkaç kez görüÅŸtük, çocukluk arkadaşı deÄŸiliz, hem arkadaÅŸ olsak bile bu bizi kardeÅŸ yapmaz," derken başını yana çevirdi. Sesini duyduÄŸumdan emin olmak ister gibiydi.
"Kardeş ya da değil, ne fark eder ki?" dedikten sonra bir lokma daha attım ağzıma.
"Genelde saçların örgülü olurdu, kot salopet giyerdin. Åžimdi de bir tutam örmüÅŸsün, yakışmış," dediÄŸinde donup kaldım. Ben ona dair o kadar ÅŸey hatırlamıyordum bile. Konuyu dağıtmak isteyerek "Hafızan iyiymiÅŸ ama akılsızsın. Kızı niye bırakıp geldin yanıma?" dedim.
"Serap'ı önemsemiyorum, ben seninle oturmak istiyorum," derken onun yemeÄŸi de geldi.
Umut dolu sesiyle "Kanlı kanlı et yemek çok hoÅŸuma gitmiyor ama sen seviyorsan ben de severim belki," dedi.
"Birincisi ben kimseyi istemiyorum, Serap seninle ilgileniyor, ışıl ışıl bir kadın yerine bir karabasanla oturmak istiyorsun,saçma. Ä°kincisi artık bende bu yemekten yemeyeceÄŸim, tadı kaçtı" dedikten sonra yemeÄŸim bittiÄŸi için yerimden kalktım.
Can'ın yüzüne bile bakmadan kasaya gittim. Onun da hesabını öderken uzaktan süzdüm sadece. Serap çoktan gitmiÅŸti, Can başını eÄŸmiÅŸ, elini alnına dayamış ağır ağır yemeÄŸini yiyordu. Onun bu ÅŸekeri elinden alınmış çocuk gibi hali yüreÄŸimi burkmuÅŸtu ama benden uzak olması herkes için daha iyiydi.
ÖÄŸle sonrası odamda otururken pat diye kapım açıldı. "Hadi, deÄŸiÅŸtireceÄŸimiz eve gideceÄŸiz," dedi Can yüzüme bile bakmadan. Ayaklanıp kaskımı koltuÄŸumun altına aldım ve Can'ın önünde dikildim. "Küs müyüz?" dedim gözlerimi gözlerine dikerek.
Can gözlerini kaçırarak "Yok deÄŸiliz, ben sadece doÄŸru mesafede durmaya çalışıyorum. Sanırım sınırlarını fazlasıyla ihlal ettim" dedi.
Gözlerimi indirerek geriye bir adım attım. "Sonunda anladın, bu da bir ÅŸey," dedim ve önünden geçerek dışarıya çıktım.
Ben Kara mücevherime atlayıp çalıştırırken arabasıyla yanıma geldi. Camını indirip "Beni takip et," dedi ve hareketlendi. Eski günlerdeki enerjisi yerinde deÄŸildi ve bu hiç hoÅŸuma gitmiyordu. KardeÅŸ dememe bozulmuÅŸ gibiydi. Bu isteyeceÄŸim en son ÅŸey bile deÄŸildi.
O önde kırmızı arabayla, ben arkada Kara motorla gidilecek eve vardık. Eryaman'da bir apartman dairesiydi. Motorumu arabasının yanına park ederken yanıma geldi. Ä°ndiÄŸimde yan yanaydık ama gönüllerimiz kilometrelerce uzaktaydı, birbirimize bakmıyorduk bile.
Onun hareketlenmesi üzerine arkasından takip ettim. Daireye girerken bizi son derece güler yüzlü bir çift karşıladı. Ev eÅŸyasızdı, ayakkabılarımızla içeriye girdik. Önce bizi mutfaÄŸa yönlendirdiler. "Biz Amerikan mutfak istiyoruz," diyerek baÅŸladılar anlatmaya. Can elinde lazermetreyle dolapların konacağı yerleri ölçüp tabletine notlarını aldı. Can lazermetreyi duvara doÄŸrulttuÄŸunda, o küçük kırmızı nokta bir an için omzumda asılı kaldı. Keskin, parlak ve hedefi tam on ikiden vuran cinstendi. O noktayı üzerimden atmak istedim ama Can çoktan notunu almış, bakışlarını tabletteki çizime gömmüÅŸtü.

"Bu duvarı komple kıracağız," dediÄŸinde gözlerim büyüdü. "Åžu köÅŸede taşıyıcı kolon var, kıramazsın. Oraya kadar bir sıkıntı yok, duvar çok büyük deÄŸil, risk oluÅŸturmaz," diyerek müdahale ettim. Can dediÄŸim noktaya gelip tekrar ölçtü. Ben o sırada pencereleri, pencere üstlerindeki kiriÅŸ yerlerini inceledim. Beraber nasıl bir mutfak istediklerini konuÅŸurken ben yandaki salona geçtim. Orada da benzer kontrolleri yaparken Can ve müÅŸteriler yanıma geldiler. Orada da nereye tezgah gelecek nereye TV ünitesi yapılacak onları konuÅŸtular. Ben Can'ın ÅŸakacı ve sevecen sesinin hatta kahkasının odayı doldurmasını beklerken o son derece sakindi. Hatta başına bir kapüÅŸon taksak aynı bendi.

Onların beni alakadar eden mevzuları bitirdiÄŸine inandığımda aÅŸağıya indim. Motoruma yaslanmış beklerken yüzümü yakan güneÅŸe gözlerimi kısarak baktım. GüneÅŸ yerindeydi ama bir ÅŸeyler yolunda deÄŸildi. Oflayarak elimi başımda gezdirdiÄŸimde elim örüÄŸüme deÄŸdiÄŸinde okÅŸadım onu. Etrafı incelerken Can'ın arabası dikkatimi çekti, yanına gidip incelemeye baÅŸladım. Aynalarına, jantlarına, camlarına teker teker baktım. Arkasında yazan marka modele baktım. Alfa Romeo Giulia
Hayretle dudağımı büktüm. Ben para biriktireyim, ev alayım derken adam arabaya, kıyafete belki kız arkadaÅŸlarına yatırıyordu parasını. "Zevzek," dedim sesli sesli.
"Elma ÅŸekeri de diyebilirsin,"
Yakalanmış olmanın verdiÄŸi ÅŸokla arkamı döndüm. Sorgulayan gözlerle bana bakarken kolları da göÄŸsünün altında birleÅŸti. "Güzel araba, sadece fazla göz kanatıyor, fazla renkli, fazla canlı" dedim arabaya yandan bir bakış atarak.
"O benim Allı Turnam, onun hakkında güzel konuÅŸ," diyerek anahtarını çıkardı. Arabadan çıkan kilit sesine eÅŸlik ederken yanımdan geçerek arabasına bindi. O arabayı çalıştırırken ben de motorumun yanına geçtim.

Tam bir hafta böyle geçti, ortak çalışılacak bir proje olursa yan yana geliyorduk yoksa birbirimize selam bile vermiyorduk. Projelerin başında ise o zevzek ve konuÅŸkan hali yavaÅŸ yavaÅŸ yerine gelmiÅŸti ama mesafemiz aynıydı. Yemekleri farklı mekanlarda yiyorduk, ben antrikot yemeyi bıraktım. Her gün sadece bir örük ördüm. Başımı duvara yasladığımda ÅŸarkı dinleyemedim, çalmayı bıraktı. Serap ile araları nasıldı bilmiyordum, hiç yan yana görmemiÅŸtim. Åžu sıralar inÅŸaatlar hız kazandığı için vaktimin çoÄŸu ÅŸantiyelerde geçiyordu. Bazen iÅŸ yerinin ya da evin otoparkında karşılaşıyorduk ama aramıza koyduÄŸumuz mesafe gözlerimizden okunuyordu. Benim üstümde genelde ÅŸantiye tozu varken o hep jilet gibiydi. Ve verdiÄŸim gözlüÄŸü hiç taktığını görmedim.
Bu bir haftada ÅŸunu öÄŸrendim, Can benim rutinimin bir parçası olmuÅŸtu çoktan ama ÅŸu anda onun ördüÄŸü duvarlar ya da en azından yanaÅŸmadığı duvarlarım beni huzursuz ediyordu, hiçbir ÅŸey yolunda deÄŸil gibiydi. Bu sessizliÄŸi bozmak istiyor ama cesaret edemiyordum.