Zevzek ve Dobra

Sabah olup kahvaltı yaptığımızda bir ÅŸey beni çok rahatsız etti. Çünkü kalktığımdan beri babam "Sen kahvaltıdan sonra dışarı çık, bir gezin!" deyip duruyordu. Amacı biraz olsun belliydi ama izlediÄŸi yol saçmaydı. O kadar çok ısrar etti ki kapıya çıktığım an Can'ı görsem ÅŸaşırmazdım. Ama çenesinden o kadar bunalmıştım ki kahvaltı sofrasını kaldırmadan çıktım dışarıya. Hava almanın iyi geleceÄŸini düÅŸündüm.
Motorla geldiÄŸim için üÅŸümemek adına mont giymiÅŸtim ama kapüÅŸonlu deri ceketimi tercih ederdim. Montla kendimi fazlaca sarılmış hissediyordum. Montun içindeki hırkamın kapüÅŸonunu başıma geçirip tek başına dışarıya çıktığımda kara mücevherime bakarak iç geçirdim ve iki ev ötedeki teyzelerin bu soÄŸuÄŸa raÄŸmen kapı önünde oturup muhabbet ettiklerini gördüm. Ä°ÅŸin en komiÄŸi ise Can da onlarla oturmuÅŸ muhabbet ediyordu. Tam bir zevzekti, her ortama herkese uyum saÄŸlayacak bir kapasitesi vardı.
Onun da üstünde mont vardı ama benimkinin aksine haki yeÅŸil bir mont.
Yanlarına vardığımda "Red velvetın burada olduÄŸuna hiç ÅŸaşırmadım," dedim sesli bir ÅŸekilde. Can beni duyunca ayaklanıp yanıma geldi. Teyzelerin kendince kıkırdamalarını kulağımı tırmalarken Can dikildi önüme.
"Seni bekliyordum, karabasan," dediÄŸinde teyzelere yan bakış atıp yürümeye baÅŸladım. O da benim tam yanımda bana eÅŸlik ederken "Baban rahat durmuyor, deÄŸil mi?" dedim alayla. Dışarıdan bakan ne kadar zıt olduÄŸumuzu ilk bakışta fark edebilirdi. Ben kapkara bir gölge, o ise özenli ve rengarenkti.
"Seninki de aynı ki, sen de buradasın," derken soğuktan sesinin titrediğini hissettim.
"O açık açık Can'la görüÅŸ demiyor, dışarı çık diye bunaltıyor beni,"
Keyfi yerindeydi ki aÄŸzı kulaklarında gülüyordu. "Benimki Sıla'ya git diyor, kızı ikna et, iyi kız o. Sen serserisin, seni toplar diyor. Kızın beni kadife keke benzettiÄŸini nereden bilsin,"
Onun gülmesine eÅŸlik ederek "Benim ÅŸaÅŸkın babam senin serseri olduÄŸunu biliyor mu acaba? Pırlanta gibi çocuk dedi senin için" dedim.
Hayretini sesine yansıtarak "Baba kız benzetme yapmayı seviyorsunuz, dün elma ÅŸekeri, bugün red velvet, pırlanta. Sırada ne var Sıla hanım?" dedi.
Ona dönerek "Zoruna mı gitti, elma ÅŸekeri?" dediÄŸimde kaÅŸlarının çatılmasından kızmaya baÅŸladığını anladım. "Evet, gıcık, kendini beÄŸenmiÅŸ, kaba biri tarafından tatlı ve ÅŸekerli ÅŸeylere benzetilmek biraz gururumu sarsıyor ama seni biliyoruz, sen insan umursamazsın,"
Ä°ÅŸ kötü bir yere gidiyordu, benim de kaÅŸlarım çatılıyordu "Bana diyene bak, yüzüme karşı ileri geri sallıyorsun, ben bir ÅŸey diyor muyum?"
"Ama benim duygularım var, sen duygusuzsun," dedi soğuk bir sesle.
"Ben robot muyum? Geri zekâlı!" derken sakin olduÄŸum söylenemezdi. Gözümü öfke bürümeye baÅŸlamıştı.
"Bak, bir de geri zekalı olduk iyi mi? Pervasız biri olduÄŸun belli, o karabasanlığını babana da yapıp ikimizi birden kurtarsana," dedi bana dönerek. Adımlarımız durmuÅŸtu.
"Sana ne benim babama nasıl davranıp davranmayacağım konusunda? Sen erkek ol da biraz babana karşı çık madem!" dedim sertçe.
Birden gürleÅŸmeye baÅŸlayan sesiyle "Sıla, ben sana tahammüllü davrandım diye erkekliÄŸime de laf edemezsin, kendine gel!" diye bağırdı. KorkmuÅŸtum ama belli etmeyecektim.
"Gelmezsem ne olur," diyerek diklendiÄŸimde gözlerimin içine baktı. O kadar sert ve dik baktı ki bakışlarımı kaçırmamak için kendimi zor tuttum. Benim geri adım atmamamdan dolayı bakışları yumuÅŸadı. Babamın anlattığı gibi biriyse bana bir ÅŸey yapmaması gerekirdi.
"Dibine sokulurum," diyerek bir adım atıp yaklaÅŸtı bana. Diklenmek için başımı kaldırdığımdan dolayı burunlarımız arasındaki mesafe azalmıştı. "Yetmezse sınır ihlali yaparım," dediÄŸinde çok ciddi görünüyordu. Savunma mekanizmalarım devreye girerek ittirdim onu. Çok az sendelese de dimdik ayaktaydı. "Bana bak, seni gebertirim," diye bağırdığımda dudakları alaycı bir ifadeyle kıvrıldı. "Hadi! Gebertsene, karşındayım,"
Ne yapabilirim diye etrafıma telaÅŸlı bakışlarla göz gezdirdiÄŸimde yerdeki irili ufaklı taÅŸlar dikkatimi çekti. Çok iri olmayan bir taşı almak için eÄŸildiÄŸimde Can ne yapmak istediÄŸimi anlayıp "Hayır!" diye bağırdı ama dinlemedim. Taşı elime alıp ona atmak için kolumu gererken beklemediÄŸim bir çeviklikle bileÄŸimi tuttu ve diÄŸer eliyle taşı alıp yere attı. "Ben diÅŸ sıkıp sana zarar vermeyi tercih etmediysem sen de bana zarar veremezsin, kendine gel!" diyerek sert bakışlarıyla gözlerime baktı. Korku ve heyecanla nefesim hızlanmışken o istediÄŸi etkiyi bende bulduÄŸuna emin olduktan sonra sertçe iterek kurtuldu bileÄŸimden. Geriye doÄŸru sendelediÄŸimde gururumun incindiÄŸini hissederek acı bir bakış attım ona. O ise öfkeden deli danaya dönmüÅŸ gibiydi. Bakışlarından deli kıvılcımlar fışkırıyordu. Nefesimi biraz olsun topladıktan sonra onun da sakinleÅŸtiÄŸinden emin olarak arkamı döndüm ve tedirgin adımlarla evin yolunu tuttum.
Eve girip sert ve hızlı hareketlerle çıkardığım montumu asarken babam yanımda bitiverdi. GörüÅŸmenin nasıl geçtiÄŸini merak ediyordu ama yüzümde aradığı ifadeyi göremeyince heyecanlı yüzü soldu. "Kızım, ne oldu? Ne bu hal?" dediÄŸinde keskin bir bakış attım ona. Oturma odasına bir hışımla girip ilk bulduÄŸum koltuÄŸa oturdum. Hiç babama bakmadan boÅŸ duvara diktim bakışlarımı. "Kötü mü geçti, ne oldu?" derken telaÅŸlı görünüyordu. YaÅŸlı dudakları titriyordu. "Can denilen o ÅŸahısta kocalık vasfı yok, baba. Sert, tahammülsüz ve bir o kadar gevÅŸek biri. Ben zaten ona ÅŸans verecek deÄŸildim ama sen övdüÄŸün için söylüyorum. Bir halt olmaz ondan," derken kollarımı göÄŸsümün altında birleÅŸtirdim.
"Ne dedi de kızdın bu kadar?" derken vücudunu daha da yaklaÅŸması mümkünmüÅŸ gibi öne eÄŸdi.
Olanları kabaca gözden geçirip indirdim ellerimi. Ona da yandan bir bakış atıp "Baba, bir ÅŸey demesine, yapmasına gerek yok. Kendi aÄŸzıyla ben çapkınım, serseriyim diyor. Sen nasıl bir pencereden bakıyorsun ona?" dedim.
"Kızım, Can benim öÄŸrencim de oldu bir süre. Ayağını sakatlayıp okula gidemediÄŸinde özel derse gittim. Zorba biri deÄŸildi, aksine yumuÅŸak kalpli, hayat dolu biri. Daha hiç yanlış hareketini görmedim. O belki seni kızdırmak için demiÅŸtir onları," dediÄŸinde ters ters baktım sadece. Ben konuÅŸmayınca babamın çenesi daha da açıldı. "Can aslında boynu bükük biri. O da annesiz, senin gibi? " derken ellerini ovuÅŸturdu. Can'ın garibanlığı babamın üstüne çökmüÅŸ gibiydi. Annesiz oluÅŸu benim de ilgimi çekse de ona fena öfkeliydim. Beni psikolojik olarak sarsmıştı, tüm egomu yerle bir etmiÅŸti.
"Annesi onu doÄŸururken öldü, Fikri amcan baÅŸkasıyla evlendi ama Can hırpalandı. Anla iÅŸte. Ä°çini o döksün sana. Aslında aynı yerden kanıyorsunuz," dediÄŸinde dayanamayıp volta atmaya baÅŸladım. Bir yanda süt kuzusu, bir yanda hiddetle bileÄŸimi tutup beni sarsan Can vardı. Ä°kisinin aynı kiÅŸi olduÄŸuna ÅŸu an inanmamım mümkünatı yoktu.
"Baba, niye bu kadar ısrar ediyorsunuz? Ä°ki taraftan biri bile istemezken sürekli bizi yan yana getirmeye çalışıyorsunuz. Asıl sen ve ekürin anlayın iÅŸte, bizden olmaz," dedikten sonra oturup babamın ellerini avucumun içine aldım. "Ama mesele sadece Can olması deÄŸil, baba ben kimseyi istemiyorum hayatımda. Yalnız mutluyum. YaÅŸadığım evde bir adım sesi, bir nefes, bir tabak ne bileyim bir havlu daha istemiyorum. Bu, kim olursa olsun böyle. Ä°ÅŸten eve dönerken bir sürü insanın telaÅŸesinden kurtuluyorum diye sevinerek geliyorum. Ama o geldiÄŸim evde birinin daha olacak olması korkunç," dedim ama cümleler içimde devam ediyordu. Mutfakta birinin daha olması, benden önce banyoyu birinin daha kullanacak olması, baÅŸka bir adamın bulaşığını sürekli yıkayacak olmak, sabah uyandığımda benimle aynı yatakta birisinin olacak olması fikri dehÅŸete düÅŸürüyordu beni.
"Ama sevince böyle düÅŸünmeyeceksin," dedi sevecen bakışlarla.
"Mesele de bu ya, birini sevmek" derken ellerimi çektim babamdan. Önüme dönerken omuzlarım çökmüÅŸtü bile. "YüreÄŸime birini sokmak, evime sokmaktan daha zor. " dedim ve oturduÄŸum koltuÄŸa gömüldüm. Birini sevme fikrini betimleyecek bir kelime benim sözlüÄŸümde yoktu. Hayata ve insanlara olan güvensizliÄŸim beni öyle bir kuÅŸatmıştı ki bırak sevme ihtimalini nefes dahi alamıyordum.
Babam üstümdeki baskıyı hissetmiÅŸ olacak ki beni rahat bıraktı ama sadece o gün. Kafaya koymuÅŸtu bir ÅŸeyleri.
Sessiz sakin ve sadece babamla geçen bir günün ardından sabah olmuÅŸtu. Kalktığımda babam hala uyuduÄŸu için kahvaltı hazırlamaya karar verdim. MutfaÄŸa bir heves girip buzdolabını açtığımda pek de bir ÅŸey olmadığı için yüzüm düÅŸtü. Yumurta bile bitmiÅŸti. Köydeki komÅŸulardan mı marketten mi aldığını bilmediÄŸim için kararı kendim verecektim. Dışarıya çıktığımda dün Can ile konuÅŸan komÅŸu teyzenin dışarıda hayvanlarını beslediÄŸini gördüm. Ellerimi cebime sokup teyzeye yanaÅŸtım. "Naciye teyze!" diye seslendiÄŸimde başını kaldırıp yüzüme baktı. "Sen Selami'nin kızısın, deÄŸil mi?" dediÄŸinde onaylar gibi başımı salladım.
"Gelsene!" dediÄŸinde istemeyerek girdim bahçesine. Ben bahçenin ortasında dikilirken o bir ara kaybolup elinde yoÄŸurt kovasıyla geri geldi. Kümese girdiÄŸinde yumurta vereceÄŸini anladım. Yüzünde tipik bir Anadolu teyzesinin sevecenliÄŸiyle uzattı kovayı. "Elimde bu kadar vardı," dediÄŸinde çekingen bir tavırla aldım elinden.
"Borcum ne kadar," dediÄŸimde "Benden olsun bu sefer," dedi.
"Naciye teyze, olur mu öyle? Parası neyse öderim,"
"Kızım, sözlünü çok sevdim, yakışıyorsunuz. Hediye olsun iÅŸte" dediÄŸinde nefesimi tazeleyip göz devirdim.
"Teyze, ne sözlüsü? Yapma Allah aÅŸkına, ne alakam olur?" diye isyan ettim.
Teyze verdiÄŸim tepkiye ÅŸaşırarak "Fikri'nin oÄŸlan deÄŸil mi o?" dediÄŸinde onaylar gibi başımı salladım. "Ben, Fikri sizin evden, baban onların evden çıkmayınca öyle düÅŸündüm, bir de oÄŸlan seninle beraber gezintiye çıktı ya," diyerek açıkladı kendini.
"Teyze, babamlar ahiretlik gibi bir ÅŸey, beraber dolaÅŸmamız ise sadece denk gelme iÅŸte," dediÄŸimde kabullenir bir ifadeye büründü ama kısa sürdü. "E baban da kızı sözleyeceÄŸim demiÅŸti?" dedi.
"Tamamen yanlış anlaşılma," diyerek hızla ayrıldım oradan.
Ben babam yumurtayı senden mi alıyordu demek için yanaÅŸmıştım kadına, neler konuÅŸmuÅŸtuk öyle?
Yumurtayı bahçeye bırakıp en yakın markete gitmek için kara mücevherime atladım. Ä°ki günde özlemiÅŸtim onu sürmeyi. Yarım saatlik bir yol gittim ama o kadar zevkliydi ki hiçbir ÅŸeye deÄŸiÅŸmezdim bu hissi. Ä°ki gündür maruz kaldığım aÅŸk, evlilik, arkadaÅŸlık gibi bir çok insan için güzel olan ÅŸeye deÄŸiÅŸmezdim motor sürmeyi.
Ben eve gelene kadar babam kalkmış sofra kurmaya baÅŸlamıştı bile. Elimdeki poÅŸetlerle nefes nefese mutfaÄŸa girerken "Kızım sen neredesin? Gittin sandım," diye serzeniÅŸte bulundu. "Geldim iÅŸte, yiyecek bir ÅŸey kalmamıştı," diyerek poÅŸettekileri yerlerine yerleÅŸtirirken yemek masası çarptı gözüme, dört tabak vardı. "Baba, hayır ya!" diye isyan ettim.
O sırada umursamaz bir tavırla yumurtaları kırıyordu babam. Yanına sokulup "Bu gidiÅŸle döneceÄŸim evime, ÅŸunları sokma burnumun dibine," dediÄŸimde alaylı bir ifadeyle yüzünü döndü bana. "Eve gidince de göreceksin Can'ı, komÅŸun neticede. Beraber oturmuÅŸsunuz, kahve bile içmiÅŸsiniz," dedi piÅŸkince.
"Baba, eve erkek sokmam seni sinirlendirmesi gerekmez mi? Bazen beşik kertmesi yapacak kadar eski kafa, bazen kızını elin adamının kucağına atacak kadar yeni kafa biri oluyorsun." derken ellerimi havaya kaldırdım.
"Hemen bir kahve içtiniz diye ileriye gitmezsin sen, kızımı tanıyorum ben"
O sırada ben de dolaptan yeÅŸillik çıkarıp yıkamaya baÅŸladım. "Madem tanıyorsun, zorla bir ÅŸey yapmayacağımı bilmen lazım. Ayrıca o Can da ne boÅŸ boÄŸazmış. Her ÅŸeyi anlatmış babasına. Babası da boÅŸboÄŸaz. Sen ikisinden de betersin. Kız babasısın sen, ağırdan satsana kendini. " diye söylendim. KonuÅŸmayı, söylenmeyi sevmezdim ama doldum, taÅŸmak üzereydim.
Biz hararetli bir hazırlığın içindeyken dış kapıdan duyduÄŸum çıt üzerine geldiklerini anladım. Köyde anahtar kapının üzerindeydi.
Fikri amca ve Can varlıklarını son derece belli eden bir yürüyüÅŸle mutfaÄŸa geldiler. Can her zamankinin aksine oldukça mesafeliydi, bakışları buz gibiydi, nefes alış veriÅŸi bile kabaydı. Mesafeli oluÅŸu iÅŸime gelirdi. "Kahvaltı hazır, direkt oturun masaya," dedi babam.
Hep beraber sofraya oturduÄŸumuzda babalar son derece neÅŸeli bir sohbete dalmışken Can sadece tabağıyla meÅŸguldü. Önündeki yiyeceklerle cebelleÅŸirken arada başını kaldırdığında ise bana karşı soÄŸuk bakışlar atıyordu. Babaların ne konuÅŸtuÄŸunu deÄŸil masaya sertçe konan bardağı , hırsla kullanılan çatal bıçağın sürtme sesini duyuyorduk. Yumurtaları herkesin tabağına koyarken yine göz göze geldim Can'la. Bakışlarında gördüÄŸüm ise tavadan gelen sıcağın aksine buz gibi bir nefretti. Gözbebekleri büyümüÅŸ,dudakları gergindi. Bizim samimiyet barındırmayan bu yakınlaÅŸmamız üzerine "E gençler, yazın düÄŸün var, deÄŸil mi?" dedi Fikri amca.
Can "Baba evde ne anlatıp duruyorum ben sana, beni bir sal ya," dedi bunalmış halde.
Fikri amcanın kaÅŸları çatıldı. "O ne demek, ben sana evleneceksin bu kızla diyorum, evde de ÅŸiÅŸirdin başımı zaten. Ne istiyorsun acaba? Geldin otuzuna daha bekarsın. Sıla bak ne güzel oturaklı, edepli. Başını toplayacak senin," dediÄŸinde otoritesine ÅŸaşırdım. Babam bu kadar keskin deÄŸildi. Alttan alta yürütüyordu iÅŸini.
Can "Baba, mesele evlilik deÄŸil, kendime göre kız bulamadım" derken bana ters ters baktı ve bir tane zeytini gözümün içine baka baka aÄŸzına attı. Sırtı dik, bakışları keskin, ifadesi kendinden emindi.
"Ben sana kız bul demiyorum Can, bu kızla evlen diyorum," dedi Fikri amca, beni göstererek.
"Ben bu kızla evlenmek istemiyorum " diye bağırdı Can.
Keyifle onları izlerken atıldım. "Ben de bu zevzek herifi istemiyorum." dedim ve aynı onun yaptığı gibi peyniri hırsla çatallayıp gözünün içine baka baka aÄŸzıma attım.
Babamın "Fikri bence artık zorlamayalım, ben kızımın oÄŸlunu mutlu edeceÄŸine olan umudumu kaybettim" demesi üzerine hayretle ona baktım. Kalbiyle duyan için içimden bir çıt sesi çıkmıştı. Yumruk yaptığım elim masanın altındayken dikkatimi dağıtmak için ocakta tüten çaya döndü bakışlarım.
"Belki hanımlar sağ olsaydı hallederdi ama bak biz yapamıyoruz işte. Onlar bu haytaların kanına girerdi ama biz erkek başımıza giremiyoruz. Baskıyla olacak iş değil bu," diye devam etti.
"Ama adak ne olacak Selami, Allah sormaz mı öbür tarafta, sözümüzü tutmadık. " diye isyan etti Fikri amca.
Babamın "Adağımızı yerine getireceÄŸiz diye evlatlarımızın hayatlarını karartırsak sormaz mı yaradan?" demesiyle sessizlik çöktü üstümüze. Ä°çten içe babama minnet duymaya baÅŸlamıştım. Çığlıklarımı duymuÅŸtu sonunda, gerçi Can istemeyince geri çekilmiÅŸti ama vazgeçmeyeceÄŸini sanıyordum ve vazgeçmiÅŸti.
"Ben geceden beri uyumuyorum Fikri," diyerek sessizliÄŸi bölen babam oldu. "Sıla içine kapanık, insan sevmeyen, biraz dobra biri. Can'a bakıyorum daha neÅŸe dolu, hayat dolu. Sıla onun başını toplamaz, hayatını karartır. Yazık oÄŸlana," dediÄŸinde babamın menfaatini düÅŸündüÄŸü kiÅŸinin Can olmasına kırıldığım için kısılan gözlerle babama baktım. Can sakince arkasına yaslanırken dudak kenarlarının titrediÄŸini gördüm. Bu evlilik baskısının onu yorduÄŸu belliydi ama kurduÄŸu baskınlık sinir bozucuydu. Bir de buna bacağıma deÄŸen sıcaklığı eklenince yerimde zıplamamı engelleyemedim. Can'a ters bir bakış atarken o verdiÄŸi rahatsızlıktan memnun bir tavırla iyice yerine yerleÅŸirken babam eliyle çenemi okÅŸadı. "Aynı ÅŸekilde Can da Sıla'ya iyi gelmez. DüÅŸünsene Can gezmek isteyecek, Sıla evde durmak isteyecek. Can muhabbet isteyecek, Sıla sessizlik. Bir problem olduÄŸunda Can çözmek için uÄŸraÅŸacak Sıla içine kapanacak. Ä°ÅŸler yolunda gitmediÄŸinde Sıla Can'ın kalbini kırmaktan çekinmeyecek. Can kendini aynı eve ait hissetmeyince ne olacak Fikri, gözü dışarıya kaysa problem, kaymasa problem. Beraber yapamayacaklarını görmek için kör olmak lazım, ben vazgeçiyorum kardeÅŸim. Bu konuyu burada kapatalım, güzelce kahvaltımızı yapalım" dediÄŸinde kimse itiraz edemedi bile.
Kısa bir süre çaydanlığın tiz sesi masadaki havayı boÄŸmaya devam etse de babamlar kendi havadan sudan muhabbetine dönmeye karar verdi. Can ve ben kendi iç sesimizle baÅŸ baÅŸa kalmıştık.
Peki bu böyle devam edecek miydi, bizi ne bekliyordu?