Gölgelere Sığınış

Bloom’un bilinci, ilaçların ve ruhsal yorgunluğun yarattığı o ağır sisin içinde, derin bir kuyuya düşer gibi süzülüyordu.

Kendini bir anda Rokaliçe Gölünün o uçsuz bucaksız, kristal parıltısının uzandığı, ancak her şeyin bir tül perdenin arkasından görünürmüşçesine yumuşak olduğu bir düzlükte buldu.

Ayaklarının altındaki çimenler gümüşi bir ışıkla parlıyor, gökyüzünde güneş değil, bizzat sevginin kendisi ışıldıyordu.

"Bloom..."

Bu ses, bir flütün en zarif notası gibi ruhuna süzüldü.

Bloom, omuzlarındaki o devasa yıkımın ağırlığıyla yavaşça arkasına döndü.

Oradaydı.

Daphne, bir rüya perisinden çok, kadim bir koruyucu gibi, altın rengi maskesinin ardındaki o şefkatli bakışlarıyla ona bakıyordu. Saydam bedeni, etrafına yaydığı o ilahi ışıkla dalgalanıyordu.

Bloom, ablasını gördüğü an dizlerinin bağının çözüldüğünü hissetti. İçindeki tüm o fırtına, o intiharın soğukluğu ve Valtor’un gidişinin yarattığı o devasa boşluk bir hıçkırık olup boğazına dizildi. "Daphne..." diyebildi sadece. Koşmak, o ışığa sığınmak istedi ama ayakları sanki mermerdenmişçesine ağırdı.

Daphne, Bloom’un yanına adeta süzülerek geldi. O ruhani, sıcak ellerini Bloom’un bitkin düşmüş yüzüne yerleştirdi. Dokunuşu, yanan bir yaraya sürülen serin bir merhem gibiydi. "Küçük kardeşim," dedi Daphne, sesi Bloom’un zihnindeki tüm o karanlık fısıltıları susturarak. "Ruhunun çığlıklarını, binlerce boyut ötesinden duydum. Kendine ne yaptın böyle?"

Bloom, gözyaşlarını tutamayarak başını ablasının göğsüne yasladı; bedeni olmasa da o sıcaklığı, o ruhsal kucaklamayı iliklerine kadar hissetti. "Dayanamadım Daphne... Kalbimden bir parçayı söküp attı ve ben o boşlukla nefes alamadım. Onu o kadar çok sevdim ki, onsuz bir dünya benim için sadece bir mezardı. Kendimi o mezara gömmek istedim."

Daphne, Bloom’un kızıl saçlarını şefkatle okşadı. "Aşk, bazen en güçlü büyüden bile daha yıkıcı olabilir Bloom. Hele ki o aşk, ışık ile gölgenin, ateş ile karanlığın imkansız dansıysa... Ama sen Ejder Ateşi’nin varisisin. Sen yaşatmak için varsın, yok etmek için değil. En başta da kendini."

Bloom başını kaldırıp ablasının maskesinin ardındaki o derin gözlere baktı. "Ama o gitti Daphne! Beni bir yalanla, bir nefretle bıraktı. Üstelik şimdi... şimdi bir de... Bizim bebeğimiz... İçimde hem en büyük mucizemi hem de en büyük yıkımımı taşıyorum."

Daphne’nin yüzünde bilgece, bir o kadar da hüzünlü bir gülümseme belirdi. Bloom’u elinden tutarak onu gümüşi suların aktığı bir pınarın kenarına götürdü. "Bak," dedi suyu işaret ederek.

Suya yansıyan Bloom’un silueti değil, içindeki o parlayan, minicik ışık noktasıydı.

"O bebek, evrenin en büyük uzlaşması. Karanlığın bile ışığa boyun eğdiğinin, ateşin en sert kışı bile eritebileceğinin kanıtı. O çocukta Valtor’un gücü var, evet; ama o güç senin şefkatinle, senin sevginle yoğrulacak."

Bloom titreyen eliyle karnına dokundu. "Ona bakınca hep onu hatırlayacağım... Onu her özlediğimde bu çocukta onun izlerini göreceğim. Bu bir ceza değil mi?"

"Hayır," dedi Daphne kararlılıkla, Bloom’un omuzlarını tutarak onu kendine bakmaya zorladı. "Bu bir kefaret. Valtor bir seçim yaptı Bloom. Seni korumak için, senin o saf ışığını karanlığın pençesine düşürmemek için seni itti. Onun yöntemi zalimceydi, çünkü o bir canavar olarak yetiştirildi. Ama içindeki o minicik can... o senin için bir umut ışığı. O bebek uyandığında, sen artık sadece 'mağlup bir aşık' olmayacaksın. Sen bir anne, bir koruyucu olacaksın. Ejder Ateşi’nin sönmesine izin verme Bloom."

Daphne, Bloom’un sargılı bileklerini tuttu ve oraya hafifçe üfledi. Sargıların üzerinden yayılan altın rengi bir hare, Bloom’un ruhundaki o fiziksel sızıyı biraz olsun dindirdi. "Yaraların iyileşecek. Kalbinin üzerindeki o kabuk da zamanla yumuşayacak. Şimdi uyanmalı ve bu hediyeye sahip çıkmalısın. Kış geçecek Bloom, bahar ise senin içinde saklı."

Bloom, ablasının sözlerindeki o sarsılmaz güçten bir nebze de olsa cesaret bulduğunu hissetti. "Onu tekrar görebilecek miyim?" diye sordu fısıltıyla.

Daphne’nin silueti yavaş yavaş şeffaflaşmaya, etraftaki altın ışık solmaya başladı. "Kader, Büyük Ejderin yazdığı bir kitaptır Bloom. Sayfalar henüz bitmedi. Ben hep yanındayım, küçük kardeşim..."

"Daphne, gitme!" diye bağırdı Bloom, ama ablası artık sadece havada asılı kalan parıltılı toz zerrelerinden ibaretti.

Bloom, derin bir nefes alarak ve içindeki o yeni, minicik kalp atışının yarattığı tuhaf ama güçlü hisle sarsılarak uyanmaya başladı.

Rüya bitiyordu ama Daphne’nin bıraktığı o sıcaklık, ruhundaki o devasa buz kütlesinde küçük bir çatlak açmıştı.

On Aralık sabahı, Gardenya’nın üzerine henüz tam olarak serpilmemiş olan kış güneşi, Bloom’un odasının perdelerinden içeri sızarak toz zerrelerini aydınlatıyordu.

Hastaneden ayrılalı üç gün olmuştu; üç koca gün, Bloom’un hafızasında sadece uyuşturucu ilaçların etkisiyle bölünmüş, kâbuslar ve uyanıklık arasında gidip gelen gri birer leke gibiydi.

Gözlerini açtığında, şakaklarından aşağı süzülen son rüya yaşları Daphne’nin altın parıltısını henüz üzerinde taşıyordu.

Yatağının içinde yavaşça doğruldu. Bileklerindeki beyaz sargılar, pijamasının kollarının altından çirkin birer anıt gibi baş gösteriyordu.

Odanın sessizliği, kulaklarında bir uğultu gibi çınlıyordu. Yavaş adımlarla, sanki her hareketi bir asır sürüyormuşçasına boy aynasının karşısına geçti.

Elini ağır ağır geceliğinin düğmelerine götürdü. Kumaş omuzlarından aşağı süzülüp yerdeki halının üzerine yığıldığında, Bloom kendi çıplaklığıyla ve sarsıcı gerçeğiyle baş başa kaldı.

Bakışları doğrudan karnına indi. Henüz dışarıdan bakıldığında hiçbir değişim yoktu; teni pürüzsüz ve bembeyazdı. Ancak Bloom, oradaki o hayalet sızıyı, o imkansız mucizeyi hissedebiliyordu.

Parmak uçlarıyla karnına dokundu. Valtor’un sıcaklığı mıydı bu, yoksa kendi Ejder Ateşi’nin o minicik canı koruma kalkanı mı?

Bilmiyordu.

Sadece orada, bu yıkıntının ortasında, bir hayatın filizlendiğini bilmek onu nefessiz bırakıyordu.

Aynadaki aksine baktı; gözlerinin altı çökmüş, feri sönmüş, o bir zamanlar parlayan kızıl saçları matlaşmıştı.

"Bizim, bebeğimiz," diye fısıldadı, sesi odanın soğuk havasında asılı kaldı. "Senin bebeğin..."

Dolabına yöneldi. İçindeki o büyük boşluğu kapatmak istercesine, üzerine bol ve dökümlü, antrasit rengi yünlü bir kazak geçirdi. Altına ise siyah, rahat bir eşofman altı giydi.

Bu kıyafetler onun için bir sığınaktı; dış dünyaya karşı ördüğü o kalın ve zevksiz duvarın kumaş haliydi.

Saçlarını toplama gereği bile duymadan, çıplak ayaklarla odasından dışarı çıktı.

Merdivenlerin başına geldiğinde, evin aşağısından gelen hafif kıkırtıları ve ayak seslerini duyuyordu ama zihni o kadar meşguldü ki, bu seslerin anlamını tartamıyordu. İlk basamağı indiğinde, sanki bir boşluğa adım atıyormuş gibi hissediyordu. İkinci, üçüncü...

Tam son basamağa geldiği sırada, kulakları tırmalayan bir sesle birlikte başının üzerinde bir konfeti patladı. Rengârenk kağıt parçaları, Bloom’un omuzlarına ve saçlarına bir yağmur gibi yağdı.

"İYİ Kİ DOĞDUN BLOOM!"

Salonun her köşesi, Bloom’un gelişini bekleyen sevdikleriyle doluydu.

Vanessa ve Mike, ellerinde mumları yanan devasa bir pastayla en öndeydiler.

Winx; Stella, Flora, Musa, Tecna ve Layla yüzlerinde zoraki ama sevgi dolu gülümsemelerle alkışlıyorlardı.

Uzmanlar da oradaydı; Brandon, Nabu, Riven, Timmy ve Helia ellerinde hediye paketleriyle duruyorlardı.

Trix ise bir köşeye geçmiş ifadesizce Bloom'un trpkilerine odaklanmışlardı ve sanki, bunun doğru olmadığından oldukça eminlerdi.

Salon, Bloom’un en sevdiği çiçeklerle süslenmiş, duvarlara "Mutlu Yıllar Bloom" yazılı pankartlar asılmıştı.

Normalde bu manzara Bloom’un mutluluktan ağlamasına, her birine tek tek sarılmasına sebep olurdu. Ama şimdi, o parıltılı kağıtlar üzerine düştüğünde Bloom sadece durdu.

Gözlerini bile kırpmadı. Yüzündeki ifade, mermer bir heykelin soğukluğundan farksızdı.

Vanessa, pastayı masaya bırakıp heyecanla kızına doğru koştu. "Tatlım, 10 Aralık! Senin doğum günün! Bak herkes burada, senin için toplandık. Hayata yeni bir başlangıç yapman için..."

Bloom’un bakışları annesinin üzerinden geçti, salondaki her bir neşeli yüze tek tek dokundu ama hiçbirinde kalmadı.

Sevdiklerinin bu çabası, ona sadece sağır edici bir gürültü gibi geliyordu.

Herkesin yüzündeki o "her şey düzelecek" maskesi, Bloom’un içindeki karanlığı daha da derinleştiriyordu.

"Doğum günüm mü?" dedi Bloom, sesi öylesine cansız ve duygusuzdu ki salon bir anda bıçakla kesilmiş gibi sessizliğe büründü.

"Evet tatlım," dedi Stella, sesini neşeli tutmaya çalışarak yanına yaklaştı. "Bak senin için en sevdiğin çikolatayı aldım! Hadi, hadi gülümse biraz! Bugün senin, mucizenin günü."

Bloom, Stella’nın uzattığı pakete ya da babasının dolu dolu olmuş gözlerine bakmadı.

Saçındaki konfeti parçalarından birini eliyle çekip aldı ve yere bıraktı. "Benim mucizem, öldü." dedi, sesi odayı donduran bir rüzgar gibi esti. "Beni burada, bu kutlamanın içine hapsederek neyi unutturmaya çalışıyorsunuz?"

Flora, "Bloom, lütfen... Biz sadece senin yanında olmak istedik," diye fısıldadı.

Bloom, salondaki o renkli süslere, neşe saçan balonlara ve ortadaki o görkemli pastaya baktı.

Her şey o kadar yapay, o kadar anlamsızdı ki. Onun içindeki kış, hiçbir doğum günü mumunun sıcaklığıyla erimeyecek kadar soğuktu.

Bir an olsun gülümsemedi; aksine, sevdiklerinin bu çaresiz mutluluk çabası karşısında hissettiği tek şey, daha derin bir yalnızlıktı.

Sessizce mutfağa doğru yürüdü, kalabalığı ve konfetileri arkasında bırakarak.

Onun için artık on aralık, sadece bir takvim yaprağıydı; gerçek doğum günü, Valtor’un kollarında ilk kez "kendisi" olduğunu hissettiği o andı ve o an, çoktan küle dönüşmüştü.

Bloom, mutfağın soğuk zemininde bir hayalet gibi ilerlerken, arkasında bıraktığı o yapay neşe dolu atmosfer aniden bıçak gibi kesildi.

Önce derinlerden gelen, toprağın ta kendisinin bir acıyla inlediği o boğucu uğultu duyuldu.

Saniyeler içinde, Gardenya’nın bu huzurlu evi, devasa bir el tarafından sarsılıyormuşçasına titremeye başladı.

Mutfak tezgahındaki porselenler büyük bir gürültüyle yere inip tuzla buz olurken, tavanın kirişlerinden tozlar boşanıyordu.

Mike ve Vanessa, dengelerini kaybederek sendelerken; Winx kızları tecrübeli bir refleksle öne fırladılar. "Kalkan oluşturun!" diye bağırdı Layla, ellerinden çıkan mor enerji dalgaları tavanın çatırtılarını bastırırken.

Winx, Mike ve Vanessa’yı merkeze alacak şekilde bir çember oluşturdu. Stella ve Tecna’nın birleşen güçleri, üzerlerine düşen beton parçalarını ve avize enkazını bir şemsiye gibi engelleyen parlak bir bariyer inşa etti.

Herkes bu koruyucu ışığın altına sığınırken, Bloom merdivenlerin oradan hızla onlara doğru koştu.

Yüzündeki o donuk ifade, yerini hayvani bir hayatta kalma güdüsüne bırakmıştı; bir eli istemsizce karnının üzerinde, henüz varlığı belli olmayan o minicik canı korumak ister gibi sımsıkı duruyordu.

"Neler oluyor!" diye haykırdı Mike, eşine sarılmış halde toz bulutunun içinden bakarken. "Ev çöküyor!"

Ancak dış kapıya doğru hamle yapmalarına fırsat kalmadan, evin ön duvarı korkunç bir patlamayla içeri doğru göçtü.

Toz ve dumanın arasından süzülen şey, sıradan bir saldırgan değildi. Gözleri boşluktan, bedenleri ise devasa böcek benzeri tabakalarla yapılmış onlarca canavar, birer kâbus gibi içeri dolmaya başladı.

Bu yaratıklar, karanlık büyüyle şekillendirilmiş, sadece yok etmeye programlanmış canavar ordusuydu.

"Trix, Uzmanlar! Onları kapıda tutun!" diye bağırdı Stella.

Icy, bir el hareketiyle salonun ortasına devasa bir buz barajı kurarken, buzun soğukluğu odadaki doğum günü süslerini anında dondurup parçaladı. "Siz Mike ve Vanessa'yı dışarı çıkarın, biz bu pisliklerle eğleniriz!" dedi Icy, gözlerinde canavarlara karşı duyduğu o hınçlı öfkenin kıvılcımlarıyla.

Uzmanlar kılıçlarını ve lazer silahlarını çekerek canavarların üzerine atıldılar. Riven ve Brandon, evin yıkılan girişinde adeta bir etten duvar örerken, canavarların hırıltıları ve kılıç sesleri birbirine karışıyordu.

Kızlar, artık zamanın tükendiğini biliyordu. Birbirlerine kısa bir bakış fırlattılar. Bloom’un hemen yanında, o tozlu ve yıkık dökük salonun ortasında, her bir peri kendi öz enerjisinin en saf halini çağırdı.

"Winx Enchantix!"

Odanın yıkıntıları arasında muazzam bir ışık patlaması yaşandı. Kanatları, toz bulutunun içinde peri tozları saçarak açıldı; her biri peri formlarının en asil formuna bürünmüştü.

Stella, kanatlarından dökülen yıldız tozlarıyla Mike ve Vanessa’nın etrafındaki kalkanı güçlendirirken, Flora yerdeki çatlaklardan devasa sarmaşıklar fışkırtarak evin geri kalanının üzerlerine çökmesini engelledi.

Canavarlar, Enchantix’in yaydığı bu ışıktan dolayı geri çekilseler de, arkadan gelenlerin sayısı azalmıyordu.

Bloom, dönüşen arkadaşlarının ortasında, o sönük bakışlarıyla enkazın içinden canavarlara bakarken; içindeki Ejder Ateşi’nin, bu karanlığa karşı ilk kez bu kadar yabancı bir tepki verdiğini hissediyordu. Sanki bu gelen canavarlara karşı savaşma gücü içinden akıp gitmiş gibiydi.

"Bloom, hadi!" diye bağırdı Layla, elindeki morphix enerjisiyle bir canavarı duvara yapıştırırken. "Dönüşmelisin!"

Toz ve moloz bulutu evin içini boğucu bir griye boyarken, gökyüzü aniden Gardenya’nın üzerinde hiç görülmemiş bir karanlıkla yarılmıştı.

Güneşin zayıf kış ışığı saniyeler içinde silindi ve yerini binlerce kanat çırpışının yarattığı, kemik sızlatan o iğrenç uğultuya bıraktı.

Havada süzülen kara bulutlar aslında bulut değil, birbirine kenetlenmiş böceklerden oluşan devasa bir girdaptı. Bu girdabın merkezinden, bir kâbusun en kirli köşesinden kopup gelmişçesine Mandragora belirdi.

Mandragora’nın ayakları yere değdiğinde, Gardenya’nın o parke zeminleri anında çürüyüp kararmaya başladı. Üzerindeki paçavralar, sanki binlerce ölü böceğin derisinden dikilmiş gibi rüzgarda dalgalanıyor; o çarpık, insaniyetten uzak yüzünde nefretin en çiğ hali okunuyordu.

Gözlerini salondaki kaosa çevirdiğinde, bakışları bir kancanın eti yakalaması gibi Bloom’un üzerine kilitlendi. Çatallı, tırmalayan bir sesle kahkaha attı; bu ses, binlerce böceğin aynı anda bir cesedi kemirmesi gibi yankılandı.

"Efendimiz Lord Darkar seni bekliyor, küçük peri!" diye tısladı Mandragora. "Karanlığın tohumunu taşıyan bedenin artık Domino'ya ya da sana ait değil. Sen... sen Efendimize aitsin!"

Bloom, bu sözleri duyduğunda ruhundaki o uyuşukluğun yerini kadim bir öfkeye bıraktığını hissetti. Eli hâlâ karnının üzerindeydi, ancak bu kez koruma içgüdüsü bir volkanın patlaması gibi dışarı sızıyordu.

Etrafındaki Enchantix ışığına rağmen o, omuzlarındaki ağırlıkla sessizce bağırdı. Vücudundan yükselen alevler, her zamanki parlak turuncu değil; içindeki Valtor’un karanlık mirasıyla harmanlanmış, koyu yakut rengi, yakıcı ve uğursuz bir kırmızılıktı.

"Bloom... Enchantix."

Bloom dönüştüğünde, saçları havada birer alev denizi gibi dalgalandı, kanatları en derin suların mavisiyle en koyu ateşin kırmızısı arasında gidip geliyordu.

Ancak gözlerinde ne bir umut ışığı ne de eski Bloom’un merhameti vardı.

Sadece boşluk... ve mutlak bir yıkım arzusu.

Mandragora, elindeki büyüyü yere vurarak böcek ordusunu Bloom’un üzerine saldığında, Trix öne fırladı.

Icy, Mandragora’nın yolunu kesmek için havayı donduran devasa buzdan mızraklar fırlatırken, "bu böcek torbasını biz halledeceğiz!" diye kükredi.

Darcy, gölgeleri Mandragora’nın etrafında birer ilmek gibi dolarken, Stormy de evin içinde küçük ama ölümcül kasırgalar yaratarak böcek ordusunun görüşünü kapattı.

Trix, hayatlarında ilk kez birini korumak için değil, kendi ihanetlerinin ve intikamlarının öfkesiyle savaşıyordu.

Fakat Bloom...

Bloom artık savaşmıyordu.

O, bir cellat gibi hareket ediyordu.

Önüne çıkan böcek benzeri canavarlara karşı tek bir kelime dahi etmiyordu.

Bir canavar pençesini ona uzattığında, Bloom sadece elini savuruyor ve parmak uçlarından çıkan o karanlık kızıl ateş, yaratığı saniyeler içinde sadece küle değil, bir hiçe dönüştürüyordu.

Gözlerindeki ruhsuzluk, katlettiği canavarların hırıltılarından daha dehşet vericiydi.

Bir canavarın göğsünü çıplak elleriyle yaran Ejder Ateşi, salonun her köşesine yanmış et ve kükürt kokusu yayarken; Bloom bir robot gibi, bir ölüm makinesi gibi ilerliyordu.

Stella, bir canavarı defederken Bloom’un bu halini görüp dehşetle duraksadı.

Bloom, üzerine atılan üç canavarı aynı anda havada yakaladı ve enerjisini öyle bir yoğunlukla dışarı verdi ki, canavarlar patlayarak odanın duvarlarına iğrenç bir sıvı olarak saçıldı.

Bloom’un yüzüne sıçrayan kara kanlar, onun bembeyaz teninde birer günah lekesi gibi duruyordu ama o, yüzünü silme gereği bile duymadı.

Mandragora, Trix’in saldırıları altında sarsılırken gözlerini kan bürümüş bir halde haykırdı, "onu durduramazsınız! O artık sizin arkadaşınız değil! O, karanlığın anası!"

"Yanılıyorsun." diye fısıldadı Bloom, ama sesi bir fısıltıdan daha çok dolu bir kükreme gibiydi. "İçimdeki karanlık, benim bir parçam ve bu parçayı kontrol eden benim." Ve yavaş ama yıkıcı adımlarla Mandragora'ya doğru ilerledi. "Ne senin o acınası Efendine ne de o iğrenç cadılara ait değilim."

Bloom’un adımları, Gardenya’nın yıkılmış zemini üzerinde değil de doğrudan Mandragora’nın kaderinin üzerinde yürüyormuşçasına sarsılmaz ve ağırdı.

Trix’in oluşturduğu buz, gölge ve fırtına çemberini sanki bir perdeyi aralar gibi hiç zorlanmadan yardı.

Mandragora, binlerce böceğin oluşturduğu o iğrenç büyüsüyle Bloom’a bir kara büyü darbesi indirmeye çalıştı ama Bloom’un bedeninden yayılan o yakut kırmızısı Ejder Ateşi, büyüyü daha havadayken bir toz zerrelerine çevirdi.

Bloom, ani ve gözle görülmeyecek kadar hızlı bir hamleyle Mandragora’nın boğazına yapıştı.

O an tüm zaman durmuş gibiydi. Mandragora, o çarpık ve böceksi yüzüyle Bloom’a bakarken, karşısında sadece genç bir peri görmüyordu.

Bloom’un o ifadesiz, donuk ama mutlak bir güçle parlayan bakışlarında, bir zamanlar tüm evreni diz çöktüren o kadim karanlığı, Valtor’un o yıkıcı soğukkanlılığını görüyordu.

Mandragora’nın nefesi, Bloom’un avucundaki yakıcı sıcaklıkla kesilirken, içinde ilk kez gerçek bir korku filizlendi.

Bloom, cehennemin en derin katmanından yeni çıkmış bir ejderha gibiydi; acı çekmiyor, sadece yok etmekten gelen vahşi bir haz duyuyordu.

Bu savaş onun için bir yük değil, ruhundaki o devasa boşluğu dolduran kanlı bir ödüldü.

"Efendin seni bir hediye olarak mı gönderdi?" diye fısıldadı Bloom. Sesi, sanki binlerce çatlak camın üzerinden geçen bir rüzgar gibi pürüzlü ve korkutucuydu. "Öyleyse, hediyesini paramparça geri alacak."

Bloom’un parmakları Mandragora’nın boğazında daha da sıkılaşırken, etraftaki atmosferin sıcaklığı hayal edilemeyecek bir seviyeye ulaştı.

Tam Mandragora’nın yaşam enerjisini yakıcı bir erimeyle sonlandıracağı sırada, gökyüzündeki kara girdap büyük bir şiddetle yarıldı.

Aniden, zifiri karanlıktan kopup gelen sarımsı siyah bir enerji darbesi, Bloom’un göğsünün tam ortasına isabet etti.

Bu darbe öylesine ağır, öylesine yoğundu ki, Bloom’un Enchantix kalkanı sanki kağıttanmış gibi paramparça oldu.

Bloom, havada onlarca metre savruldu; mutfak duvarından geçerek salonun enkaz yığınına çarptı.

Üzerine çöken beton parçaları ve tahta kirişler arasında bilinci bir anlığına bulanıklaştı.

Toz bulutunun içinde öksürerek doğrulmaya çalışırken, az önce kendisini savuran o gücün kaynağını aradı.

Toz zerreleri yavaşça dağılırken, evin ortasında, yıkıntıların tam merkezinde bir figür belirdi.

Gölge, yavaşça başını kaldırdı. O an Gardenya’da zaman durdu, kuşların sesi kesildi, hatta Trix bile saldırısını yarıda kesip nefesini tuttu.

Bloom’un damarlarındaki kanın buz kestiğini hissetmesi için bu figürün yüzünü görmesine gerek yoktu.

Bu varlık...

Bu, Lord Darkar’ın sadık gölge şövalyesiydi, ikinci sınıfat Bloom'u ailesini bulabilme vaadiyle kandırıp kaçıran, içine karanlığı eken ve ona eziyet eden karanlıktı.

Bloom, attığı çığlıkları hatırladı ve bedeni derin bir titremeyle sarsıldı.

Gölge zırhının her bir boğumundan süzülen karanlık enerji, Bloom’un ruhuna bir zehir gibi enjekte ediliyordu.

Gölge, elini ağır ağır Bloom’a doğru uzattı. Uzun, sivri parmakları arasından süzülen dumanlar, sanki yaşayan birer canlıymış gibi havada kavisler çiziyordu.

Savaşın tüm o gümbürtüsü, Mike ve Vanessa’nın bağırışları, Winx’in kanat çırpışları...

Hepsi Bloom için sessizliğe gömüldü.

Sadece kendi kalbinin düzensiz atışlarını ve o gölgenin, zihninin en derinlerinde yankılanan, hem çok yabancı hem de bir o kadar aşina olan uğursuz sesini duyabiliyordu.

"Merhaba, Bloom."

Bloom, bu sesin ağırlığıyla sarsıldı. İçindeki Ejder Ateşi, bu ses karşısında bir mum alevi gibi titredi. Bağırmak, ateşini tüm dünyaya yaymak istedi ama boğazındaki o görünmez düğüm izin vermedi.

Bu sadece bir saldırganın sesi değildi; bu, kaderinin karanlık tarafının, onu almaya gelen geçmişin sesiydi.

Melek kanatlı gölge figürü, aniden katı formunu kaybetti ve kapkara bir duman bulutuna dönüştü.

Havada asılı kalan tozları ve yerdeki böcek leşlerini savurarak, canavarların arasından bir yılan gibi süzüldü.

Hiçbir engel tanımadan, Trix’in buzlarını ve Stella’nın ışığını bir gölge gibi delip geçerek doğrudan Bloom’un üzerine doğru hızla akmaya başladı.

"Hayır... Hayır, yaklaşma!" diye mırıldandı.

O an, Bloom’un damarlarında akan Ejderha Ateşi, sahibinin hissettiği dehşetle birlikte kontrolden çıkmaya başladı.

Karanlık, Bloom’un etrafını sarmaya başladığında, genç perinin hissettiği tek şey, ruhundaki o küçük ışık noktasının, bebeğinin ilk kez korkuyla sarsılmasıydı.

Sen bir anne, bir koruyucu olacaksın. Ejder Ateşi’nin sönmesine izin verme Bloom.

Daphne'nin cümleleri kanını altına alev tutulmuş misali kaynatıyordu.

Bedeninden yayılan ısı, etrafındaki havayı dalgalandırıyor, taşları eritiyordu.

O melek kanatlı figür elini Bloom’un kalbine uzattığında, evrenin kalbi bir anlığına durdu.

Ses kesildi.

Rüzgar sustu.

Savaşın feryatları, kılıçların şakırtısı ve canavarların hırıltısı, mutlak bir sessizliğe gömüldü.

​Zaman, tam o kritik saniyede, o ince çizgide asılı kaldı.

​Bloom’un gözleri tamamen kör edici bir beyaza büründü.

Bedeninden sızan turuncu ve kırmızı kıvılcımlar, artık bir alev değil, var oluşun özüydü. Bloom'un ağzından dökülen sessiz bir çığlık, fiziksel bir patlamaya dönüştü.

​"DEFOL!"

​Bloom'un merkezinden çıkan Ejderha Ateşi, artık kontrol edilemez bir fiziksel form kazandı.

Dev bir Ejderha, kükreyerek Bloom’un ruhundan gökyüzüne doğru fırladı.

Bu, sadece bir büyü değildi; bu, Sparks’ın küllerinden doğan, evrenin yaradılışında var olan o ilk ateşin ta kendisiydi.

Ejderhanın kanat çırpışıyla yayılan enerji dalgası, Gardenya'dan başlayarak tüm Magix boyutuna, hatta ötesine uzanan devasa bir ışık patlaması yarattı.

Işık o kadar yoğundu ki, karanlığın en ufak zerresine bile kaçacak yer bırakmıyordu.

Mandragora’nın binlerce canavarı, bu kutsal ateşle temas ettikleri anda acı çekmeye bile vakit bulamadan toza ve buhara dönüştüler.

O gölge figür, altın kanatlarının bu ışık karşısında kağıt gibi yanmaya başladığını görünce yüzü dehşetle sarsıldı ve ışığın içinde eriyip kayboldu.

​Mandragora, evin yıkıntıları arasında bu devasa yıkımı izlerken, ateş dalgasının kendisine ulaşmasına saniyeler kala, yüzünde çarpık ve nefret dolu bir ifadeyle kadim bir büyü mırıldandı. Ellerini havada birleştirerek gerçekliğin dokusunda karanlık bir yırtık açtı. "Bu burada bitmedi, Bloom! Efendilerim seni istiyor!" diye cırlayarak, ateş onu yutmadan hemen önce kendini o zifiri karanlık boyuta geri fırlattı.

​Işık patlaması dindiğinde, geriye sadece ağır bir sessizlik ve havada asılı kalan köz kokusu kaldı.

Toz ve ışık nihayet dindiğinde, Gardenya’nın üzerine çöken sessizlik, patlamanın gürültüsünden çok daha korkutucuydu.

Ejder Ateşi’nin o saf, yakıcı ve kutsal gazabı, geçtiği her yerde derin, közlenmiş izler bırakmıştı.

Az önce canavarların hırıltılarıyla dolup taşan o mahalle, şimdi sanki zamanın dışına itilmiş gibi cansızdı.

Evin olduğu yerde sadece bir enkaz yığını değil, adeta bir katliamın kalıntıları vardı. Mandragora’nın geride bıraktığı o iğrenç böcek ordusundan geriye, havada asılı kalan isli bir koku ve yerlerde simsiyah, yapışkan bir sıvıya dönüşmüş canavar leşleri kalmıştı. Bazı yaratıkların kitinimsi kabukları, Ejder Ateşi’nin ısısıyla öyle bir kavrulmuştu ki, sanki kömürleşmiş heykeller gibi duruyorlardı; dokunulsa kül olacak kadar kırılgan, bir o kadar da ürkütücü.

Sokaklarda, evlerinin pencerelerinden bu kıyameti izleyen insanların şaşkın mırıltıları yükselmeye başladı. Kapılar açılıyor, Gardenyalılar korkuyla karışık bir merakla sarsıntının merkezine doğru bakıyorlardı. Birleşmiş Milletler raporlarına konu olacak, açıklanamayacak bir doğaüstü felaketin eşiğindeydiler.

Stella, kanatlarından dökülen ışığın titrediğini hissederek derin bir nefes aldı. "Bunu görmemeliler," dedi sesi titreyerek. "Dünya bu kadarını kaldıramaz."

Flora, Tecna, Musa ve Layla ile göz göze geldi. Artık konuşmalarına gerek yoktu. Winx, son kalan enerjilerini birleştirerek gökyüzüne doğru süzüldü.

Bu, bir Enchantix korosu gibiydi. Işık dalgaları, yıkılan duvarlara, parçalanan çatılara ve o simsiyah canavar kalıntılarına dokundu.

Sihir, zamanı geriye sarıyormuşçasına çalışıyordu; kırık tuğlalar havada süzülerek eski yerlerine yerleşiyor, cam kırıkları birleşip pencereleri yeniden oluşturuyordu. Ancak sihir bile, o yoğun karanlığın yarattığı manevi ağırlığı tamamen silemiyordu.

Aşağıda, kaosun diğer tarafında Darcy ve Stormy, Uzmanlar ile birlikte hızlı hareket ediyordu.

Riven ve Brandon, şok içindeki Mike ve Vanessa’yı kollarından tutarak korumaya çalışıyorlardı. Vanessa’nın yüzü kireç gibiydi, gözleri hâlâ enkazın altında kalan kızını arıyordu.

"Onu bırakamam! Bloom orada!" diye feryat etti Mike.

"Bloom güvende olacak, ama sizin burada kalmanız artık tehlikeli!" diye gürledi Riven, bir yandan da Darcy’nin havada açtığı mor, dalgalanan portala onları yönlendirirken.

Darcy, gölge büyülerini kullanarak portaldan sızan ışığı bastırıyor, insanların dikkatini çekmemeye çalışıyordu.

Nabu, asasını yere vurarak son bir gizleme büyüsü yaptı ve grup, Magix’in güvenli kollarına açılan o karanlık geçidin içinde kayboldu.

Tüm bu karmaşanın kalbinde, henüz onarılmamış son moloz yığınının üzerinde Icy duruyordu.

Etrafındaki alevler hâlâ tütüyordu ama o, soğuğuyla bu alevleri dindiren tek kişiydi.

Hemen önünde, baygın halde yatan Bloom duruyordu.

Bloom’un Enchantix formu yavaşça çözülmüş, yerini o bitkin ve insani haline bırakmıştı.

Yüzü solgun, alnında ter damlaları ve yanağında kurumuş bir damla kara kan...

Valtor’un hatırası mıydı onu böyle hissettiren, yoksa Bloom’un az önce sergilediği o korkunç yıkım gücüne duyduğu saygı mı?

"Kalk hadi, küçük ateş böceği," diye mırıldandı Icy, sesi her zamankinden daha az iğneleyiciydi.

Icy ellerini uzattı; kristalize bir buz yatağı Bloom’un bedenini nazikçe yerden kaldırdı.

O sırada Winx, evin dış cephesini tamamen onarmış, sanki hiçbir şey olmamış gibi Gardenya’nın o sıradan görüntüsünü geri getirmişti.

Sokaktaki insanlar yaklaşırken, Icy buz üstündeki Bloom ile birlikte havada süzüldü.

Winx kızları, bitkin bir halde Icy’nin yanına indiklerinde, sadece saniyeleri kalmıştı.

Mahalleli olanları algılamak üzereydi.

"Hadi!" diye bağırdı Stella. "Gidiyoruz!"

Mekânın dokusu büküldü ve Gardenya’nın o kış güneşi altındaki sessiz sokağında, sadece havada uçuşan birkaç konfeti parçası kaldı.

Sanki o evde hiç doğum günü kutlanmamış, hiç canavar ölmemiş ve bir ejderha hiç kükrememiş gibi...

Saniyeler sonra Alfea’nın revirinde, şifacıların, Luna ve Grizelda'nın endişeli bakışları altında, her biri yorgunlukla çıktı geçitten.

Alfea’nın reviri, revir olmaktan çıkmış, bir savaş alanının son sığınağına dönüşmüştü.

Havadaki ozon ve yanık kokusu, şifalı otların ve steril iksirlerin kokusuna karışıyordu.

Revirin yüksek tavanlı pencerelerinden süzülen Magix’in ikindi güneşi, yerdeki kan lekelerini ve perilerin yırtılmış elbiselerinden dökülen tozları acımasızca aydınlatıyordu.

Kraliçe Luna, ipek pelerini yerdeki tozlara aldırmadan bir fırtına gibi içeri girdi.

Gözleri doğrudan kızı Stella’yı arıyordu.

Stella, bir köşede diz çökmüş, soluk soluğa, ellerindeki kan lekelerini silmeye çalışıyordu.

Luna, kızının yanına ulaştığında elleri titreyerek Stella’nın yüzünü kavradı.

Stella’nın üzerinde başkalarına ait kanlar, yanık izleri ve o meşum savaşın tozu vardı.

"Stella! Işığım, iyi misin?" diye haykırdı Luna, sesi endişeyle çatallaşarak. Stella’nın yaralarını, yırtılmış elbisesini ve yüzündeki o derin, boş bakışı incelerken kalbi sıkışıyordu. "Tanrım, bu ne hal? Neler oldu Gardenya’da? O canavarlar... o karanlık..."

Stella, annesinin ellerinin sıcaklığını hissettiğinde sadece hıçkırarak başını sallayabildi. "Ben iyiyim anne... İyiyim ama Bloom... o..."

O sırada, revirin diğer ucundan kulak tırmalayan bir acı feryadı yükseldi.

Timmy, bir sedyenin üzerinde, karnındaki derin bir yaradan sızan kanı durdurmaya çalışan perilerin arasında kıvranıyordu.

Sesi, Alfea’nın taş duvarlarında yankılanırken, "Tecna! Göremiyorum... her yer çok karanlık!" diye bağırıyordu.

Timmy’nin bembeyaz olmuş yüzü ve kontrolsüzce titreyen bedeni, durumun vahametini ortaya koyuyordu.

Tam o kaosun ortasında, Bloom’un yattığı yataktan bir hışırtı yükseldi.

Bloom, sanki bin yıllık bir uykudan, ama dinlenmiş değil de daha çok ruhu parçalanmış bir halde doğruldu.

Gözlerini açtığında gördüğü ilk şey, net bir görüntü değil, renklerin birbirine karıştığı, seslerin suyun altından geliyormuş gibi boğuklaştığı bir dünyaydı.

Beyni, sanki kafatasının içinde binlerce iğne varmışçasına zonkluyordu.

Ayağa kalktı.

Hareketleri bir insandan çok, ipleri kopmuş bir kuklayı andırıyordu. Attığı her adımda zemin sanki altında bir bataklık gibi esniyor, tavan üzerine çöküyormuş gibi bir algı yanılması yaşıyordu.

Bakışları, revirin öbür ucunda can çekişen Timmy’ye kilitlendi.

Bloom’un zihni, Daphne’nin fısıltılarıyla, Valtor’un karanlık kahkahalarıyla ve Lord Darkar’ın o uğursuz sesiyle bir tür "sessiz delirmişlik" sarmalındaydı.

Bir yanı hâlâ Gardenya’da, Mandragora’nın boğazını sıkıyordu; diğer yanı ise bebeğinin içindeki o minicik, korku dolu nabzını dinliyordu.

"Sessiz olun..." diye mırıldandı Bloom, ama sesi kimseye ulaşmadı. "Çok gürültülü... herkes çok gürültülü."

Yavaş adımlarla Timmy’ye doğru ilerledi.

Periler ve şifacılar, Bloom’un yaklaştığını görünce istemsizce kenara çekildiler.

Karşılarındaki artık o tanıdıkları "iyilik meleği" değildi.

Bloom’un üzerinde hâlâ kurumuş canavar kanları vardı, saçları birbirine dolanmış, gözlerindeki o saf mavi renk, yerini hırçın bir gece mavisine ve donuk bir okyanusa bırakmıştı.

Timmy’nin yanına ulaştığında, ellerini ağır ağır uzattı. Parmak uçlarından süzülen Ejder Ateşi, sıvı altın gibi akan bir merhem gibiydi. Ateş, Timmy’nin yarasına dokunduğunda, acı feryatları aniden kesildi. Kanama durdu, deri sanki sihirli bir dokuma tezgahında örülüyormuşçasına birleşti.

Bloom, arkadaşını iyileştiriyordu ama yüzünde ne bir rahatlama ne de bir sevinç vardı. Sadece o ürkütücü, sabit ve delirmiş bakış...

Büyüyü bitirdiğinde, Timmy derin bir nefes alarak uykuya daldı.

Bloom ise arkasını dönüp, hiçbir şey söylemeden revirin kapısına doğru yürümeye başladı.

Revirden çıkıp Alfea’nın geniş koridorlarına adım attığında, derslerinden çıkan veya gürültüyü duyup toplanan diğer perilerle karşılaştı.

Onlarca genç peri, okulun kahramanı Bloom’u görmeyi beklerken, karşılarında gördükleri manzara karşısında dehşete düştüler.

Bloom’un bembeyaz teni, sıçrayan kanlarla lekelenmişti. Gözleri odaklanamıyor, sürekli bir sağa bir sola kayıyordu. Kendi kendine bir şeyler fısıldıyor, bazen hafifçe kıkırdayıp bazen de dişlerini gıcırdatıyordu.

Bir tür ruhsal boşluğun içinde, gerçeklikle bağını tamamen koparmış gibiydi.

Genç periler, onun yaydığı o yoğun ve kontrolsüz enerji karşısında titreyerek duvar diplerine sindiler.

Kimse ona dokunmaya, hatta selam vermeye bile cesaret edemiyordu.

"Bloom! Dur, lütfen dur!" Vanessa, revirden fırlayıp kızının arkasından koştu. Mike’ın endişeli bakışları arasında, kızına yetişti ve onu omuzlarından yakaladı. Bloom, annesinin dokunuşuyla sarsıldı ama durmadı.

Vanessa, kızının bu halini görünce hıçkırıklarını tutamadı. Onu zorla durdurup, sanki küçük bir çocukmuş gibi kollarının arasına aldı. "Buradayım tatlım... Annem burada. Geçti, hepsi bitti," diye fısıldadı, Bloom’un o isli ve kanlı saçlarını göğsüne bastırarak.

Bloom, annesinin kollarında bir anlığına kaskatı kesildi. Sonra, sanki bir baraj kapısı açılmış gibi, o sessiz delirmişliğin içinden cılız ve titrek bir ses yükseldi, "anne... çok sesli. İçeride çok ses var." Bloom, ellerini karnına götürüp Vanessa’ya daha sıkı sarıldı. "Beni neden seviyorlar? Neden herkes ölüyor ve ben neden hâlâ yaşıyorum? Daphne bir gölge, Valtor bir mezar... Ve ben... ben bir canavar doğuracağım, değil mi?"

Vanessa, kızının bu sözleri karşısında yıkıldı ama onu daha sıkı kavradı. "Hayır, hayır bebeğim... Sen sadece bir çocuksun. Sen benim kızımsın. Hiçbir yere gitmiyoruz, hiçbir karanlık seni bizden alamaz."

Bloom, annesinin kalp atışlarını duyuyordu ama zihnindeki o uğultu dinmiyordu.

Gözleri koridorun sonundaki boşluğa dikilmişti.

Orada, hayallerinde hâlâ Valtor’un duygusuz bakışlarını görüyordu.

Ruhundaki o şelale durmadan akıyor, onu bir bilinmezliğe sürüklüyordu.

"Ben..." diye fısıldadı Bloom, boşluğa bakarak. "Neden güneş doğmuyor?"

O an, Alfea’nın o şanlı koridorlarında sadece Vanessa’nın hıçkırıkları ve Bloom’un o ruhsuz, ürpertici fısıltıları yankılandı.

Güneş Magix’in üzerinden batarken, Bloom’un içindeki kış, henüz yeni başlıyordu.

...

Şöminede çıtırdayan odunların yaydığı turuncu ışık, odadaki yüzlerin gölgelerini duvarlara devasa ve çarpık birer silüet olarak düşürüyordu.

Dışarıda Magix’in mor karanlığı çökmüş, soğuk bir rüzgâr pencereleri hafifçe titretmeye başlamıştı.

Winx kızları, her zaman neşeyle dolup taşan o renkli koltuklara adeta birer enkaz gibi yığılmışlardı.

Pixie'ler, dostlarının acısını ve yorgunluğunu kalplerinde hissederek Alfea’ya ulaşmış, şimdi her biri kendi perisinin yanına sokulmuştu.

Lockette, Bloom’un dizinin dibine çökmüş, küçük elleriyle onun buz gibi elini tutuyordu.

Bloom ise orada değildi; gözleri şöminenin içindeki korlara saplanmış, zihni ise hâlâ o uğursuz kehanetlerin ve kayıpların labirentinde dolanıyordu.

Trix, salonun en gölgeli köşesine, sanki bu "iyilik dolu" atmosfere bulaşmak istemezmiş gibi çekilmişti.

Icy, bir bacağını diğerinin üzerine atmış, parmak uçlarında küçük buz kristalleri çeviriyordu. Gözleri, perilerin o bitkin halini küçümser gibi görünse de, bakışlarındaki ciddiyet durumun ne kadar vahim olduğunu bildiğini ele veriyordu.

"O gölge..." dedi Layla, sessizliği bıçak gibi keserek. Sesi, yorgunluğun ağırlığıyla boğuk çıkıyordu. "Mandragora sadece bir piyondu. Onu gönderen el, bizi Gardenya’da yok etmek istemedi. Sadece Bloom’u almayı amaçladı."

"Lord Darkar yaşıyor," dedi Tecna, sesi titreyerek. Elindeki dijital tabletin ışığı yüzünü solgun bir beyaza boyuyordu. "Enerji imzası... Gardenya’daki o patlamadan önce algıladığım o frekans, daha önce kaydettiğimiz Gölge Phoenix’in tam aynısıydı. Ama bu kez daha yoğun, daha koyu bir nefretle beslenmiş."

Icy, karanlık bir kıkırdamayla öne doğru eğildi. "Sonunda o kalın kafalarınız gerçeği idrak edebildi," dedi, sesi buzun çatlaması gibi keskindi. "Darkar bir konsepttir, tatlı periler. Saf karanlık ölmez, sadece şekil değiştirir. Ve şu anki şekli, her zamankinden daha acıkmış durumda."

Darcy, gölgelerin arasından süzülerek şömineye yaklaştı. "Kötülerin nasıl düşündüğünü merak ediyorsanız, size söyleyeyim," dedi, altın rengi gözleri ateşte parlayarak. "Darkar’ın şu an tek bir derdi var: Restorasyon. Kendi krallığını, gölge hiyerarşisini yeniden kurmak istiyor. Mandragora’yı neden gönderdi sanıyorsunuz? Bloom’u sadece öldürmek için mi? Hayır. O, Bloom'un güçlerini kontrol edebilmeyi istiyor. Üç Eski Çağ Cadılarını o hapishaneden çıkarmak ise ilk amacı, böylelikle uşakları onun için daha önce de olduğu gibi bu işi halledebilir."

Herkesin bakışları istemsizce Bloom’a döndü.

Bloom, adının geçtiğini duymamış gibiydi; parmakları yavaşça, neredeyse görünmez bir hareketle karnının üzerinde geziniyordu.

"Ejder Ateşi," diye fısıldadı Flora, dehşetle ellerini ağzına götürerek. "Darkar, Bloom’un içindeki ateşi kullanarak o karanlık cadıları geri getirmek istiyor."

"Sadece bu da değil," diye ekledi Stormy, odada küçük bir statik elektrik yükü yaratarak. "Bu kez bir bonusu var. Bloom’un içindeki o... şey. Valtor’un ve Ejder Ateşi’nin birleşimi olan o çocuk. Darkar için bu, evrenin anahtarına sahip olmak demek. Hem ışığın hem karanlığın mutlak gücü tek bir bedende."

Stella, oturduğu yerden hırsla ayağa kalktı. "Buna izin vermeyeceğiz! Bloom’u bir kez daha o karanlık şatoya kapatmasına izin vermem!"

"Nasıl peki?" dedi Icy, buz gibi bir soğukkanlılıkla. "Karşımızda sadece Darkar yok. Eğer o cadılar serbest kalırsa, tüm boyutlar kararacak. Ve en önemlisi..." Icy duraksadı, gözlerini Bloom’a dikti. "Valtor da orada olacak. Darkar’ın yanında mı, karşısında mı bilmiyoruz ama onun varlığı, Bloom için en büyük zayıflık."

O ana kadar sessiz kalan Bloom, yavaşça başını kaldırdı. Bakışları o kadar net ve o kadar keskindi ki, Icy bile bir an duraksadı. Bloom’un gözlerinde artık o rüya görüyormuş gibi olan halden eser yoktu. Yerini, bir fırtına öncesi sessizliğine bırakmış, ürkütücü bir kararlılık almıştı.

"Zayıflık mı?" dedi Bloom. Sesi, revirdeki o sayıklamaların aksine, şimdi soğuk bir metal gibi çınlıyordu. "Valtor bir zayıflık değil, bir hatıra. Ama içimdeki bu can... o bir ihtimal."

Bloom yavaşça ayağa kalktı. Şöminenin ateşi, sanki onun varlığıyla daha da harlanmış, alevler yedi renkli bir kor halini almıştı. "Darkar beni istiyorsa, gelsin. Ama bu kez karşısında ailesini arayan o çaresiz kızı bulamayacak. Bu kez karşısında, koruması gereken bir hayatı olan bir anne bulacak."

Bloom, Trix’e doğru bir adım attı. "Siz kötülerin nasıl düşündüğünü biliyorsunuz. O zaman söyleyin; bir ejderha, kendi yavrusunu korumak için ne kadar ileri gider?"

Icy, Bloom’un gözlerindeki o karanlık parıltıyı görünce ilk kez gülümsedi; ama bu bir alay değil, bir tanıma gülümsemesiydi. "Kendi canını hiçe sayar, Bloom. Dünyayı yakar."

"Güzel," dedi Bloom. Bakışlarını Winx’e çevirdi. "Eğer Darkar cadılarını istiyorsa, onlara giden yolu ben açacağım ve hepsini o boyuta gömeceğim. Eğer Ejder Ateşi’ni istiyorsa, o ateşte nasıl yanılacağını ona ben öğreteceğim. Ve Valtor... eğer o da Darkar’ın yanındaysa, ona karşı da savaşırım. Çünkü artık mesele sadece ben değilim. Mesele, bu çocuğun göreceği ilk şeyin karanlık olmaması."

Musa, elindeki müzik kutusunu kapattı ve Bloom’un yanına geldi. "Yalnız olmayacaksın. Biz bir ekibiz. Ne Darkar, ne Eski Çağ Cadıları... hiçbirinin gücü bizim bağımızı koparmaya yetmez."

Trix, birbirine bakıp sessiz bir anlaşmaya vardı. Onlar için bu bir "iyilik" savaşı değildi; bu, kendilerini satanlara ve dünyayı kendi karanlıklarına boğmak isteyenlere karşı bir güç gösterisiydi.

"O zaman plan basit," dedi Darcy, ellerinde mor bir sis oluşturarak. "Darkar’ın gölge askerlerini toplamasını beklemeyeceğiz. Obsidyen’in sınırlarını o zorlamadan biz yıkacağız. Bloom’un ateşini bir yem olarak değil, bir kalkan olarak kullanacağız."

Bloom, camdan dışarıdaki karanlık gökyüzüne bakarken, elini karnından çekmedi.

İçindeki o minicik kalp atışı, şimdi evrenin en güçlü ritmi gibi kulaklarında yankılanıyordu.

Lord Darkar geri dönmüştü, evet. Ama Bloom da geri dönmüştü.

Ve bu kez, Ejderha Ateşi sadece yakmak için değil, yaşatmak için parlıyordu.

"Hazır mısın küçük yıldızım?" diye fısıldadı Bloom, sadece kendisinin duyabileceği bir sesle. "Babanın karanlığına ve annenin ateşine sahipsin. Dünya seni bekliyor."

O akşam, Alfea’da uykuya dalan hiç kimse olmadı. Şafağın ilk ışıkları, bir savaşın değil, mutlak bir direnişin habercisi olarak ufukta belirmeye hazırlanıyordu.