Liseye yeni başlayan Gece Akel, kendisini normal bir okul gününde sanıyordur, fakat sınıfına girdiği an yakın arkadaşıyla beraber tanıştığı 2 kişinin hayatını fazlasıyla değiştireceğini bilmiyor. Acaba bu 4 kişi okulun içinde hayatta kalabilecek mi?

Bir mesajla başladı. Bir oyun gibi göründü. Ama hiçbiri oyun değildi. Vera Norel, kendini bilmediği bir odada, başlarının üstünde kartlar asılı altı kişiyle birlikte bulur. Kartlar ipucu verir, ama cevap vermez. “Aranızdaki katili bulun.” Ama sorun şudur: Kimse kendine güvenemez. Kimse hafızasına güvenemez. Ve Vera… kendi kartını bile göremez. Bazı oyunlar kazanmak için oynanmaz. Bazıları sadece… kim olduğunu kaybetmek içindir.

Yıkım ve Yara. Bu iki dost insanoğlunun hayatını ne kadar etkileyebilir? İki doktor. Beş hasta. İki Psikiyatrist yarası derin beş hastasını özel bir eve yerleştirir. Zaman geçtikçe hastaları inceleyen ve gidişatlarını basına yollayan doktorlar evde çıkacak karmaşalardan ve aşk meselelerinden bir haberdir. Zaman ilerledikçe iş yalnızca bir psikiyatrik deney olmaktan çıkar. (...) "Yetişkinlik çocukluğun eseridir." Demiştim zamanında. Kimse ciddiye almamıştı. "Yaralı insan çabuk bağlanır." Demiştim sonra. Bu kez herkes ikna olmuştu. Bu evdeki herkes içinden bir şey bulmuştu çünkü...

Bir akşam, telefonuma bir mesaj geldi. Gönderen bendim. Numara bana aitti. Ama o mesajı ben yazmamıştım. Başta bir hata sandım. Sonra gelen ikinci mesaj… ve ardından üçüncüsü. Hepsi aynı şeyleri söylüyordu: gitme, konuşma, güvenme. Dinlemedim. Ve söyledikleri tek tek gerçekleşti. Her şey, onunla tanıştığım gün değişti. Ona güvenmemem gerekiyordu. En azından mesajlar öyle diyordu. Ama bazı insanlar vardır… yanlış olduğunu bilsen bile uzaklaşamazsın. Şimdi önümde tek bir seçim var: Kendime mi inanacağım… yoksa kalbime mi?

Hayatım doğduğum evin karanlığında başladı. Bir kız çocuğu için dünya bazen toz pembe olmaz... Benim içinde sadece korku ve kaçıştan ibaretti. Babamın gölgesinden kaçarken, kaderim beni hiç bilmediğim bir dünyanın kapısına sürükledi. Abimin nefretinin hedefi oldum, ama her şeyi hak ediyordu, üstelik ona karşı hiçbir yanlışım yokken nefretini kazandım. Masumdum ama ailem için sadece bir leke gibiydim. sadece bir kişi beni pembe hayatım oluyormuş gibi hissettirirdi oda, Annemdi... Evden kaçmıştım, Ama geçmişiminde benimle birlikte geleceğini bilmiyordum. Karanlık sokaklarda yalnız yürürken karşıma çıktı. Sessiz soğuk bakışlarıyla, tehlikenin tam olarak vücut bulmuş haliydi. Kim olduğunu bilmiyordum. ama her adımımla hayatımı değiştirdiğini hissediyordum. Gölge peşimdeydi kalbim korkuyla göğüs kafesime çarpıyordu. Masumiyetim sınırlanıyor ve güvenim sarsılıyordu. Ve artık ben sadece kaçmıyordum, Mücadele edip hayatta kalmaya çalışıyordum... 🌿 Bu hikaye; Masumiyetin sınandığı, Ailenin düşmana dönüştüğü, Ve karanlıkta bile bilinmezliğin çekiciliğinin var olabileceğini anlatan bir kaçış hikayesidir. 🌿🌿🌿

Theodore Kane öldüğünde, bunun bir son olduğunu sandı. Tanrılar ise bunu yalnızca bir olasılık olarak gördü. Ona bir şans verdiler. Nedeni açıklanmamış, sonucu tartılmamış bir şans. Theodore da bilmiyordu. Elinde tuttuğu şeyin bir armağan mı, yoksa tanrısal düzeni sessizce zorlayan bir çatlak mı olduğunu. Tanrılar neye izin verdiklerinin farkında değildi. Çünkü bazı olasılıklar izlenir... bazıları ise izlendikçe genişler. ELLİ DÖRT Not: Bu hikâye, konforlu bir okuma sunmaz. İlerleyen bölümler de psikolojik ve ahlaki olarak rahatsız edici unsurlar içerebilir.

Annesinin vefatından sonra hayat onun için ikiye bölündü. Öncesi ve sonrası. Acısını içine gömerek güçlü görünmeyi seçti. Cübbesini giydi, dosyalarını taşıdı, mahkeme salonlarında dimdik durdu. Ama kimse kalbindeki davayı görmedi. O ise adaletle büyümüş bir cumhuriyet başsavcısıydı. Kuralları vardı. Mesafesi vardı. İnancı vardı. Duygulara yer yoktu. Ta ki yolları kesişene kadar… Bir dava dosyasıyla başlayan karşılaşma, iki inatçı kalbi aynı mahkeme salonunda buluşturdu. Çünkü bazı davalar kanunlarla çözülmez. Bazı yaralar zamana bırakılmaz. Ve bazı hükümler… kalpte verilir. Kalbimdeki Dava Adalet ile aşk arasında sıkışmış iki ruhun hikâyesi.

Artık Dilek ve Yasir değil, Belkıs ve Yasir. 🎀 Kitabın şarkısı: "MaNga - Işıkları Söndürseler Bile" ve "Sinan Güleryüz`ün Senle Ben şarkısı" 🎀 Kitabın finalinin şarkısı - "Sibel Bilgiç - Alışamadım" Bir otobüs kazasıydı her şeyi başlatan. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

Ebru ve ablası, yıllar önce hiç bilmedikleri bir sebeple terk edilirler. O gün anne ve babaları işten dönmez, kapı çaldığında karşılarında teyzelerini bulurlar. Teyzeleri, onlara acilen toparlanmaları gerektiğini, anne ve babalarının işleri çıktığını söyler. İki kardeş o gün teyzenin yanına gider ama bir daha anne ve babalarını hiç görmezler.

Eğer virüs tamamen kaybolursa oblivion şifa enstitüsüde var olmayı bırakır çünkü biz hastalığı değil onun düzenini kurduk

Sevgilisyle arası kötü olan Mine onu aldattığını düşünen, sevgilisinin arabasında mavi saç tokası bulur…

Merhaba ben Lina Soysal .Beni biraz daha yakından tanımak ister misin

İstanbul’un kalabalık ve karanlık sokaklarında yaşayan Elif, sıradan bir hayat sürdüğünü sanırken bir gece gelen gizemli bir telefon her şeyi değiştirir: “Seni buldular.” Bu sözler, Elif’in yıllar önce kalybolduğu ve kendisinin bile hatırlamadığı geçmişini yeniden gün yüzüne çıkarır. Peşine düşen gizemli insanlar, ortaya çıkan eski fotoğraflar ve parça parça geri dönen anılar Elif’i tehlikeli bir gerçeğe yaklaştırır. Geçmişinde saklanan karanlık sırları çözmeye çalışırken Elif, hem kim olduğunu hem de kime güvenebileceğini sorgulamak zorunda kalacaktır. Çünkü bu şehirde bazı sırlar gölgelerde kalmak ister… ve o gölgeler Elif’i bırakmaya hiç niyetli değildir. 📖✨

Babasıyla ilgili çok az şey bilen Meva, babasının geçmişte yaptığı hatadan dolayı hayatının yokuşa sürüleceğinden habersiz annesiyle bir akşam tehlikeden kaçmak için hazırlanırlar ama o akşamdan sonra Meva`nın hayatında herşey talan olmaya başlar.

Sevene zordur vedalar. Sevda da ölür cesedi bulumaz.

𖣘ℳ𝓊̈𝓇ℯ𝓀𝓀ℯ𝓅 𝒾𝓈𝓉𝒾𝓁𝒶𝓈𝜾𖣘 Ölüm bir son değil sadece mürekkepin bittiği yerdir. Lanetli bir mart sabahı 𝐀𝐫𝐞𝐥 ciğerlerinde yakıcı bir mürekkep tadıyla son nefesini verdi. Dışlandı,ihanete uğradı ve kendi bedenine hapsolmuş bir 𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒍𝒊.. olarak toprağa gömüldü. Ancak kaderi tutan el sayfayı çevirmek yerine mürekkebi geri sardı. 𝑨𝒓𝒆𝒍 gözlerini açtığında herşeyin başladığı o güne uyandı .Yüzü tertemiz,cildi pürüzsüzdü lakin zihni cellatlarının isimleriyle doluydu. Bu sefer kurban olmayacaktı maskesinin ardında her adımı planlanmş bir ihtilal başlatacaktı. 𝐺ö𝒍𝒈𝒆𝒍𝒆𝒓𝒊𝒏 arasında onu izleyen ve bu hayatında hiç olmaması gereken bir yabancı fısıldıyor. "ℬildiğin gelecek ,değiştirmeye değer mi Arel?"

Adalet mülkün temelidir dediler fakat temel kimin elindeydi? Bunu düşündükçe insanın aklı daha da karışıyordu çünkü cevap sandığımız kadar net değildi. Aşk ve Adalet arasında sıkışıp kalmış bir kız aşkına sahip çıkabilir miydi? Bazen insan kalbinin dediğiyle dünyanın dayattığı arasında kalır ve hangi tarafı seçerse seçsin bir şey eksik kalır. Beraber aynı davaya bakan iki yabancıydılar sonra araya Adalet girdi aşk bitti sandılar bir daha görüşmediler, sandılar ki görüşmezsek her şey daha iyi olur Ama unuttukları bir şey vardı umutsuz olmaz aşksız yaşanmaz`dı. Çünkü bazı bağlar, uzaklaşınca kopmaz sadece daha sessiz hale gelir. Kim haklı kim haksız, kimi haklı kimi haksız, haklının da vardır bir haksızlığı, haksızlığın da vardır bir haklılığı... Ve belki de bu yüzden hiçbir karar tam anlamıyla iç rahatlatmazdı. İyi olmak kolaydır zor olan adil olmaktır. en mükemmel Adalet ise vicdandır. İnsan en çok da kendi vicdanıyla baş başa kaldığında zorlanırdı. Soğukkanlı bir savcı, neşeli bir adli tıp uzmanı ile karşılaşır Kader onları pamuk ipliğine bağlayıp çekmişti birbirlerine, ama görmedikleri bir şey vardı pamuk ipliği görünmezdi onlar birbirlerini hissederek buldular ve yavaşça ipi çektiler sonra ise olanlar oldu... Ve hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktı.

Bazı şeyler bitti sanırsın… Ama aslında sadece susmuştur. Minel Karaca, hayatının tam ortasında sıkışmış bir kız. Ne geçmişini geride bırakabiliyor ne de geleceğine adım atabiliyor. Her şey, karşısına çıkan o adamla değişiyor. Eymen. Sert, mesafeli ve çözülmesi zor biri. Ama garip olan şu ki… Minel onu tanımıyordu. Yine de yabancı gelmiyordu. Çünkü bazı insanlar… hayatına sonradan girmez. Senin içinden çıkar.

-tavsiyem 15 yaş ve üstünün okumasıdır- Şehirde bir isim fısıltı gibi dolaşıyordu: Cellat. Kim olduğu bilinmiyordu. Ama bıraktığı notlar biliniyordu. “Oyun başlıyor, Asi kız.” Nera o notu ilk gördüğünde bunun bir tesadüf olduğunu düşündü. Ama ertesi gün bir tane daha geldi. Sonra bir tane daha… Ve her not, onu biraz daha Cellat’a yaklaştırıyordu. Korkutucu olan şey ise şuydu: Cellat onu izlemiyordu… onu yönlendiriyordu. Nera artık kaçmıyordu. Çünkü bu bir kaçış değil, bir oyundu. Ve Cellat, oyunlarını asla yarım bırakmazdı. 🩶 Cellatın Gölgesi Bazı oyunlar oynanmaz… yaşanır.

Bunda ana karakter Hedera ve bu çok şey yaşıyor ama bu duyguyu nasıl taşıyacak kız ünlü bir ailede doğdu ve orda Annesi kızı evlâtlıktan reddetti ve sadece anneside değil. Babası kızı hiç sevmiyor sadece Kızın Abisine seviyordular kızı hiç umursamıyorlar hatta kızı başka yemeklere koyuyorlar kız başka yerde yiyiyor yemeğini ama ve kızı yetim haneye koyacaklar bu kız yetim hanede tam 9 yaşında giriyor ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ KARAKTER ADI Abi Karakteri=Adren Başrol Kız karakteri=Hedera Anne karakteri=Aria Baba karakteri=Jack Hizmetçi=Lorena ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ GELECEKTEKİ KARAKTER Kız arkadaşı=Emma,Luna,Sophia Erkek arkadaşı=Lucas Kız kardeşi=Nora ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ BU KİTAP ÇOK GÜZEL BİR KİTAP OLACAK OKUMAYI UNUTMAYIN ÇOK GİZEM OLACAK

kitabım uzun aradan sonra tekrar sizinle

Yağmurun ardında saklanan bir şehir… ve kapının önüne bırakılan kırmızı bir zarf. Açelya, gerçeğin peşinden gitmeyi meslek değil, bir zorunluluk haline getirmiş genç bir gazetecidir. Sessiz bir akşamda kapısının önünde bulduğu gizemli zarf, onun bildiği hayatı tek hamlede parçalar. İçinden çıkan fotoğraflar ise bir cinayeti değil, çok daha büyük bir oyunu işaret etmektedir. Açelya, geçmişi kanla yazılmış bir cinayetin izini sürerken, kendini yalnızca bir soruşturmanın içinde değil; kimin av, kimin avcı olduğunun bilinmediği tehlikeli bir oyunun merkezinde bulur. Her yeni bilgi, gerçeği biraz daha karanlığa sürüklerken, en yakınındaki insanlar bile şüpheli hale gelir. Ve artık tek bir gerçek vardır: Bu hikâyede unutulanlar ölü heykellerde değil… insanlar.

Bir kızın her gün boyunca başına gelen her şeyi yazdığı bir günlük

Bir ev her zaman güvenli değildir. Lavin bunu çok geç anlayacak. Çünkü bazı kapılar açıldığında, sadece içeri girmezsin… Aynı zamanda bir şeyleri de içeri alırsın.

Genç yaşta annesi cinayete kurban giden Ada yıllar sonra ajan olup o katili ararken okuldaki öğrencileri öldüren katili bulmak için görevlendirilir . Bu süreçte bir savcıyla iş birliği yapmak zorunda kalır. Daha sonra öğrencilerin katilinin ve annesinin katilinin aynı kişi olduğunu öğrenen Ada bilinmeyen gerçeklerle karşılaşır . Ada ve savcı gerçekleri öğrenebilecekler mi yoksa bir oyuna kurban mı gidecekler? "Sen benim bilinmeyenimdin nasıl bana bunu yapabildin " diye bağırdım ama sesim belli belirsiz attığım çığlıklardan dolayı kısılmıştı.Karşımdaki ses "Unutma Ada her zaman bilinmeyenler insanı yaralar çünkü o senin bilinmeyenindir ve bilmedigin gerçekler onun bilinenidir ona güç verir ve çürüyen sen olursun. Böyle bir hikayede en başından beri çürüyen sendin çünkü içine işledim her bir bıçağımı ve paslanmış her bir bıçak seni çürütmeye yetti." elindeki silahın tetiğini çekti ama ben cevap vermekten geri kalmadım. " Beni şimdi vurabilirsin ama ölmem, içime işlediğin her bir bıçağın pası sana geçmeden ölemem bu hikayede çürüyen değil çürütemeyen ölecek seni çürüttükten sonra çürütemeyen sen olacaksın kendini hazırlasan iyi olur çünkü ölümün onlarca kez ve benim elimden olucak."Dediklerime uzun bir kahkaha attı. Ben dediğimi yapardım daha önce yapmıştım istemesem bile.