İki yıl önce bir kasabada tuhaflıklar başladı. Seher kaçtı. İki yıl sonra geri döndüğünde, tuhaflıklar artık saklanmıyordu. Cevap aradıkça karanlık büyüdü. Ve Seher şunu anladı: Bir gün herkes kendi ölümüne gider.

Herkes onu ‘Kartal’ diye bildi. Adını ise sadece geçmişi fısıldadı... Çünkü o isim, kanayan bir yaraydı. Kartal’dı o… Gökte süzülen bir yalnızlık. Adıysa toprağın altında bir sır gibi gömülüydü. Ve onu ortaya çıkaracak tek kişi, bir kadın… ve sadece bir geceydi.”

Bu kitap, Herkes yağan ilk kar tanesini konuşurken yalnız soğuğu duyanlar için... Gazetecilik kulübünün küçük çaplı yazarı Turna,kalbinin kanatlandığı çocuğu her gördüğü an için defterine bir yazı yazmaktadır.Bu anı defterindeki küçük notlardan biri,aşık olduğu çocuğun kardeşi ile ilgili gerçeklerin yazdığı gazeteye karışır.Sırlar gazete sayfalarıyla buluşurken ,cinayetin yanında insanların dikkatini çeken bir konu daha vardır;Turna`nın Ufuk Kayra`ya yazdığı not. Gazete sayfalarına bulaşan isimsiz ve dilsiz satırlar okulda büyük bir yankı uyandırır.Çünkü notun sahibi bilinmese de ithaf edildiği kişi okulda oldukça popüler olan eski basketbol kaptanıdır.

02:14`te duran bir saat... Hatırlamaması gereken bir kız... Ve saatin içinde sıkışıp kalan bir çocuk... Lavin, kasabada herkesin korktuğu eski tren istasyonuyla ilgili bir sırrı uyandırır. Zaman bozuldukça anılar parçalanır, gerçek ile hayal iç içe geçer. Bazı hatıralar unutulmak ister. Bazı suçlar ise zamanı bile durdurur. Bu hikâyede soru şu: Gerçekten kimi kurtarıyorsun... ve kimi feda ediyorsun?

Kendi mesleğimi uğruna feda ettiğim kızın ismi Lucia. Saçları kumral, boyu 1.70. Ama o bir suçlu. Yani eğer ona âşık olduğum etrafa yayılırsa veya onunla sevgili olursam, mesleğimin anında elimden alınabileceğinden emindim. Çünkü bu kız, normal suçlular gibi hırsızlık ya da gasp yaptığı için hapis yatmıyordu. Bana, bir başkomisere bile söylenemeyecek kadar gizli bir davası vardı. Ama yaptığı en büyük hırsızlık, kalp çalmak olsa gerek. Aslında ben, genellikle çok normal bir hayatı olan, aşk dünyasına hiç atılmamış birisiyimdir. Genellikle yakışıklı olduğumu, neden sevgili bulamadığımı falan sorarlar. Aslında haklılar da. Çünkü biraz çekingenimdir. Belki de kızın yanına gidip hislerimi açıklasam sevgili olabiliriz ama işte dediğim gibi biraz çekingenim. İstanbul Küçükçekmece’de 1+1 bir evim var. Kendimden başka kimsem yok. Çünkü bu hayat benim için fazla erken ve zor başladı. Annem, ben daha 4 aylıkken, sırf sürekli anne sütü istiyorum diye beni yetimhaneye vermiş. Orada bir süt annem olmuş ama beni daha bebekken tanıyan, o zamanlar 6–7 yaşlarında olan çocuklar, ben büyüdükçe sırf kendi annem beni emzirmedi bile diye dışladılar. Hayatın zorluğunu en iyi ben anlarım. O yüzden şimdi hayatımda ilk defa aşk duygusunu hissediyorum; Lucia’ya karşı. Ama ilk aşkım parmaklıkların ardında. Onu oradan çıkarmak için elimden ne gelirse yapacağım. Gerekirse mesleğimden olacağım ama onu o parmaklıklardan kurtaracağım. Ben Alp Taşdemir, ant içiyorum: Lucia’yı oradan çıkaracağıma. Merhaba, ben Lucia. İspanya’dan Türkiye’ye kaçan bir suçluyum. Burada yakalanmam diye düşünmüştüm ama insan bir suç işleyince büyüklüğünü anlayamıyor. Mesela ben tam 3 kişinin canını aldım. Seri katil diye anılıyorum. Ama Türkiye’ye gelip burada karşıma Alp’in çıkacağını bilseydim, daha erken gelirdim. Alp kumral tenli, 1.95 boylarında, aşırı resmî giyinen, çok yakışıklı bir başkomiser. Davamı kimseye anlatmıyorlar. Belki de polislerin bu ülkede nasıl bir seri katil bulundurduklarına dair eylemler, yürüyüşler, grevler yapılacak diye korkuyorlardır. Aslında ben de istemezdim bu kadar cani olmayı ama bir tabir vardır: suça sürüklenenler. Bu, tam olarak benim ve benim gibi diğer insanlar için var olan bir söz. Tamamıyla benim hikâyem. O öldürdüğüm 3 kişi, ben daha 2 yaşındayken anne babamı ve 2 ablamı öldüren kişilerdi. İşte içimde kin birikmişti. Gittim, araştırdım, buldum onları ve hiç acımadan, zamanında aileme acımadıkları gibi öldürdüm. Bir daha olsa bir daha yaparım. Tek temennim, Alp’in hiç gözümün önünden ayrılmaması. Bu 54 yıllık hapis hayatımda, Alp’in sürekli beni kontrol için bile olsa görmeye gelmesini isterim. Evet, bu benim ilk âşık oluşum. Çünkü annemler öldükten sonra beni teyzemler evlatlık aldı ve çok aşağılık, çok pislik insanlardı. Dışarı çıkmama bile izin vermiyorlardı. Bu yüzden Alp, benim ilk kez aşk duygusunu tadışımdı.

Bazıları doğarken ölür, bazıları ise doğduğu gün öldürür." Ben o karanlık odada, sadece yumruklarımın sesini dinleyerek büyüdüm. Kim olduğumu unuttum, ismimi nefretle takas ettim. Herkesin korktuğu o kelime, benim tek gerçeğim oldu: Uğursuz. Şimdi kapılar açıldı ve gölgeler harekete geçti. Kimse beni beklemiyordu, kimse bu kadar öfkeli olduğumu bilmiyordu. Sessizlik bitti.Sessizliğim sizi aldatmasın; fırtına koptuğunda, önce beni görmezden gelenler yıkılacak." Yazdığım kişi kızdır bilginizee

Gerçek olaylar ile ilgisi yoktur

Bir komiserin başına gelen ilginç olaylarla ilginç bir şekilde başa çıkmaya çalışması.

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

Beş arkadaşın gizemli dolu anları ve vahşi hayat...

Tam gözlerimi insanlardan çekmiştim ki birine çarpmam bir oldu.Simsiyah saçları masmavi gözleri ve beyaz teniyle fazlasıyla korkunç bir adamdı.Kolumdan tutup düşmemi sağlaması iyi mi oldu kötü mü pek bir anlam veremesemde tutmuştu sonuçta. Sesler sustu.Sanki herkes bu garip adamın kim olduğunu çözmeye çalışıyor gibiydi.Karanlık çöktü,ışıklar açıldı.Gölgelerimiz bile bir değişikti sanki bir farklı.Boyu benden uzun olduğu için eğildi hafif sonra ise bedenimi ürpertecek bir sesle "Görüyor musun ardında duran gölgeyi,o gölge sensin.Burası gerçek dünya fakat sen kabüllenmeyi istemiyor,kaçıyorsun.Bu insanlardan uzak mı durmak istiyorsun dediklerimi iyi dinle o zaman.Kendi gölgende yaşa."

Bazı insanlar vardır; odanı değil, aklını daraltır. Bir bakışıyla seni zihninin en dar köşesine hapseder, adını bile söyleseler nefesin daralır. ​Vincent Marcellus’un yönettiği Amerikan yeraltı federasyonunda Marcellus soyadını taşımak, lanetli bir onurdu. Vincent`ın kininden beslenen baskısı, kızı Elena`nın eşi Adrian`dan olan kızı Lauren ve diğer iki genç vâris adayını, hayatlarını alt üst eden bir çıkmaza sürükledi. ​Doktorluk ve askerlik hayali kuran bu üç genç—Lauren (26), Alexander ve Anastasia—Vincent’ın kanlı tahtına zorla oturtulmak isteniyordu. Artık tek bir amaçları vardı: Yaşamak. ​Baskıya dayanamayan Lauren, Alexander ve Anastasia, adlarını ve kimliklerini değiştirerek izlerini kaybettirmek için Türkiye`ye kaçtılar. ​Ancak kader, Vincent’tan kaçanları bile peşini bırakmaz. ​Lauren`ın, Alexander’ın ve Anastasia’nın Türkiye`de buldukları yeni iş, onları, Lauren’ın ailesinden intikam almak için yanıp tutuşan gizli bir düşmanın kucağına itti. Lauren`ın yeni komutanı, onun geçmişiyle bağlantılı ve hayatlarını sonsuza dek değiştirecek bir sırrı taşıyordu. ​Valerika. ​Bu sadece Elena`nın taşıdığı, güçlü olmayı fısıldayan bir isim mi; yoksa Lauren`ı kaçtığı aileden çok daha tehlikeli bir geçmişe, zincirleme bir tesadüfle bağlayan kaderin kodu mu?

Bazı kızlar, iki kişiye aynı anda aşık olabilir. Sedef de öyle ama farkında değil. Bazılarıysa, iki kişi arasında seçim yapmak zorunda kalır. Bu hikâyede Sedef, kendine en iyi geleni seçecek. Diğeri… sadece üvey kardeşi olarak kalacak. "Işıkları kim söndürürse, en son o uyur." Kısaca; Masum bir cana kıyanlar, huzura eremez. Cinayet, ihanet, aşk ve kayıplarla dolu bu hikayede, Sedef hem karanlığı hem de kalbini çözmek zorundadır. Ama arkadaşları onu asla yalnız bırakmayacak: Poyraz Aynur Berk Erkan Tahir Lidya İsmet Güneş Efe Ve bir soru hep aklınızda olacak: Işıkları gerçekten kim söndürdü? Hazır olun; her an bir sır açığa çıkabilir. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

günün ilk dakikalarının sırlarını öğrenmeye hazır mısınız?

"Gecenin insanları gecede, gündüzün insanları ise gündüzde kalır. Peki ben nerede kalacağım?" Gündüzü günün iyi saatleri olarak tanımlayan ve geceye kötülükleri bırakan insanların içinde, Beren hepsini bir arada yaşıyordu. Kendisini hiçbir yere ait hissetmiyordu, gece ve gündüz bile onu kabul etmiyordu. Ait olduğu tek yer ölüm gibi gelmeye başlamıştı... Güvensizlikler, hatalar, yalanlar ve yine sırlar... Hayat acıydı, o da bu acı hayatını köz olarak tanımlardı. Mecazen ama derin bir anlam ile öfke ve acı demekti. Tıpkı kendisi gibi... Bu sefer Beren özünden değişmeyi deneyecekti, artık Kanlı Zambak değil, Köz olacaktı... Özü gibi yanacaktı.

Clove, 17 yaşındayken gizemli bir şekilde uykuya hapsolur. Doktorlar bunun bir uyku felci olduğunu söyler; ancak bu uyku tam 10 yıl sürer. Gözlerini açtığında dünya değişmiştir… ama asıl değişen gerçeklerdir. Annesinin sessizliği, babasının kaçışı, dağılmış bir ev ve ardı ardına gelen çelişkiler Clove’u karanlık bir sırrın eşiğine sürükler. Bir telefon. Dört haneli bir şifre.

Pare Gümüş,aylar önce bir ormanda darp edilmiş halde bulunmuştur. Üç ay sonunda uyanan Pare,hayatına dair hiçbir şey hatırlamıyordur. Ailesinin ona olan nefreti,sırlar,Varenza barında yaptığı kargoculuk ve kendini öldürmeye teşebbüs eden katili... herşey tek tek üstüne geliyordur. O ise kendini tanımak ister,bütün yanıltıcı sözlere rağmen kendini bulmak için adımlar atar. Herkesin karanlık yüzü bir gün ortaya çıkacaktır. 054**;Katil içeridekilerden biri,dikkatli ol.

Ahsen, babasının isteği üzerine Türkiye`ye dönmüştü. Ona iyi bir evlat olmaktan çok annesinin ve kendisinin çektiklerinin hesabını sormak için gelmişti. İyi bir plan yapmasına rağmen hesaba katmadığı onlarca durumun arasından sağ çıkabilecek miydi?

Bazı hayaller sahnede başlar. Bazıları ise bir sessizlikle biter. İlk konserlerine haftalar kala yaşanan bir gece… Kapalı kapılar, söylenmeyen cümleler ve geride kalan sorular. Bir abla. Bir kardeş. Ve herkesin bildiğinden çok daha karanlık bir geçmiş. Cevaplar geciktikçe güven çatırdar, sessizlik ağırlaşır, dans ise bir kaçış olmaktan çıkıp bir lanete dönüşür. Yıllar geçer. Ülkeler değişir. Hayatlar susar. Ta ki geçmiş, beklenmedik bir anda kapıyı çalana kadar. Bir mektup. Kısa bir not. Ve yarım kalan bir hikâye. Geri dönmek cesaret ister. Kalmaksa bedel. Soğuk bakışların, eski bağların ve saklanan gerçeklerin arasında bir kadın yalnızca sahneye değil, geçmişine de adım atmak zorundadır. Çünkü bazı sırlar zamanla kaybolmaz. Sadece doğru anı bekler.

Eylülün geçmişte yaşadığı şeylerin bir bir gün yüzüne çıkması…

Bazı çocuklukla sessiz çığlıklarla büyür. Laura`nınki ise kırık bir evin duvarlarında yankılanan korkularla başladı. Alkolün gölgesinde geçen geceler ve yarım kalan bir anne... Laura, küçük yaşta güçlü olmayı öğrenmek zorunda kalan bir kızdı. Kardeşi Lily`i korumak, onun için bir seçim değil,hayatta kalma biçimiydi. Ama bazı geceler vardır;kaçmak bile kurtuluş olmaz. Bir gün her şey ikiye bölünür. Aynı evde çıkan iki kardeş, aynı kaderi paylaşamaz. Yıllar geçer. Biri geçmişini geride bıraktığını sanır, diğeri geçmişiyle birlikte büyür. Biri düzenli bir hayatı içinde nefes alırken, diğeri karanlık sokakların dilini öğrenir. İsimler değişir, yüzler sertleşir, sessizlik alışkanlık olur. Laura`nın kimliği yoktur. Hikayesi anlatılmaz. Zaman, yarım kalan her şeyi tamamlamaz. Bazı bağlar kopsa bile yok olmaz. Ve kader, iki yabancıyı hiç beklemedikleri bir anda yeniden karşı karşıya getirir. Tanıdık gelen bir bakış, açıklanmayan bir his, adı konmamış bir yakınlık... Geçmişte verilen bir karar, yıllar sonra herkesin hayatına gölge düşürür. Bazı gerçekler yanlış kişiler tarafından bilinir, bazı sorular ise cevapsız kalır. Ve bu hikayede herkes bir şey kaybeder. Laura ise kaybettiklerinden kendine bir güç yaratır.

Selam Sevgilim; Bugün doğum günün. İyi ki doğdun... Demek isterdim ölüm yıldönümünde. Bilirsin önem vermem pek doğum günlerine ama ölüm yıldönümünü kutlamak benim için bir şereftir. Tüh, bak ölümünden bahsetmeyecektim ama konu açılmışken fikrimi belirteyim. Değil mi? Çok erken gittin. Hiç böyle diyeceğim aklıma gelmezdi. Sen ve... Ölüm! Cidden çok komik. Sen mezardasın, en yakın arkadaşın ise hapishanede. Ne acıklı bir hikaye. Öyle değil mi?? En yakın arkadaşından beklemezdin böyle bir şey. Eee beklemezdin sen. Çünkü herkesi kendin gibi sanırdın. Yazık oldu sana. Belki de kankin öldürmedi seni, belki de böyle bir şeyi yapacağını düşünmediğin biri öldürdü ve suçu bana takıntılı en yakın arkadaşına attı. Böylesi daha kolayına geldi, belki de. Belki de... Bendim seni öldüren. Son anında var mıydım? Desene bana! Kimseye güvenilmeyeceğini söylemedi mi annen sana? Hah, duyamadım? Şuan mezarının yanındayım. Parçalanmış kemiklerin var sadece şurada. Bir bütün halinde bile değilsin! De hadi bana, "Hak etmedim!" de! Yoook. Hak ettin! Sen de biliyorsun bunu. En yakın arkadaşınla aynı kızı sevmenin cezası bu olsa gerek! İkinizde hayatınızı doğru düzgün yaşayamadınız bile. Yazık! Çok yazık! Kahkahalar atıyorum, bunu yazarken sana. Biliyorum, okuyamayacaksın bunu. Ama çok eğlenceli. Sen de denemelisin. Son bir soru. Sen neden öldün ya da öldürüldün? Sahi en yakın arkadaşın neden hapishanede? Neyse seni çoook çok öpüyorum. İyi geceler sana sevgilim. Geri dönülmez bir gecenin sonu daha senin için. Ben hayatımı yaşamaya gidiyorum. En yakın arkadaşınla iyi geceler size. İyi uykular hayatım. Seni çok ama çoook seven sevgilin Vera GÜNAY ♥

Köyün Gizemi...

Kampta gördüğüm gizemli çocuk kimdi ve nereden çıkmıştı? Merakla onu tanımak istiyordum, sanki bir güç beni ona itiyordu... Hayatımın bir parçası olacağını hiç tahmin etmiyordum.

“Neden?” diye sordum, gözlerimden bir damla yaş istemsizce süzülürken. “Neden ben? Neden yirmi yıl sonra?” Hazar, kapıyı kapatmadan hemen önce üzerime doğru eğildi. Yüzü, yüzüme o kadar yakındı ki, nefesindeki o karanlık kokuyu aldım. Gözlerindeki o dipsiz nefretin altında, bir yerlerde gizlenmiş o eski sızıyı gördüm. “Çünkü Merya,” dedi, sesi bir bıçak darbesi gibi pürüzsüzdü. “Şahmat’ta bazen oyunun bitmesi için Şah’ın değil, Kraliçe’nin feda edilmesi gerekir. Ve senin kanın, benim oyunumun tek mürekkebi.”