bu kitapta örgütlerin acımasız işlerinin dokunduğu hayatlar vardır, bazı insanlar için tetikleyici unsur sayılabilir, şayet hassas biriyseniz okumamanızı öneririm!! ------ Kusursuz kahramanlar ve vicdansız canavarlar. Bir masalı masal yapan bunlar mıdır yoksa mutlu son yeterli olur mu? Bu masalda da var kahramanlar, canavarlar gibi. Ancak periler, prensler ve prensesler yok; duyması gerekenlerin kulaklarını kapattığı çığlıklar var. Devin, masalındaki ilk canavarla doğduğu anda tanışmış, hayatın onu sürüklediği noktada kimsesiz bir kız çocuğu olarak kalakalmış. Devin büyüdükçe, masalına giren canavarların sayısı artmış; o fark edememiş. Fakat unutmayın, canavarların olduğu yerde kusurlu bile olsa daima kahramanlar vardır. "Sadece Bal. Eğer çok merak ediyorsan, başka bir evrende Mavi`yimdir belki ben de." "Peki, sadece Bal. Öyle olsun. Fakat umarım başka bir evrende de Bal`sındır." Kusurlu Kahramanların Masalı. dikenli sarmal serisi, 1. kitap. ✩ Bu kitapta geçen olaylar, kurumlar, kuruluşlar; ülke ve kişi isimleri, karakterler tamamen kurgudan ibaret olup; hayal ürünüdür.

Neden annemin eşyaları burada?

"Bir kalp, kırık ve ışığı arasında sıkışıp kaldı… Her çatlağından bir umut sızıyor her karanlık köşesi bir sır saklıyor. Kırık Kalbin Işığı, kaybolanları, yeniden bulunmayı ve kalbin en karanlık anlarda bile parlayabileceğini anlatan bir yolculuk. Hazır mısın, kırık kalbin ışığını bulmaya?"

İngilizce kitap Türkçe çevirisini de ekledim iyi okumalar herkeze🙏

Geri sayan bir sayaç... Saniyelerle yarışan bir ibre... Ve her geçen dakika biraz daha yaklaşan bir son. Bazı şeyler tesadüf değildir. Bazı karşılaşmalar planlanmaz. Ama bazı sayılar... asla yanılmaz. O, sadece sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki karşısına çıkan o sayaç, hayatındaki her şeyin bir zaman sınırı olduğunu fısıldayana kadar. Her tik tak bir sır. Her sıfıra yaklaşış bir kayıp. Ve en tehlikelisi: Sayaç sadece zamanı değil, gerçeği de gösteriyor olabilir. Peki ya süre dolduğunda ne olacak? Kaybedecek misin... Yoksa gerçeği mi öğreneceksin? Süre başladı. TİK TAK TİK TAK...

Graymoor kasabası, yıllardır sislerle örtülü, unutulmuş bir yer. Aysu Karahiras, geçmişinden kaçmak için İngiltere’ye geldiğinde kendini bu kasabanın gizemli sokaklarında bulur. Her adımda, görünmez bir gölge onu izliyordur. Kaybolan insanlar, eski sırlar ve kasabanın derinliklerinde saklı gerçekler… Aysu, kendini bir sır perdesinin içinde bulur ve fark eder ki, bu sır sadece kasabanın değil, kendi hayatının da kaderini değiştirecektir. Sislerin ardında neyin gizlendiğini çözebilecek mi, yoksa sır onu da içine mi çekecek?

Saat kulesindeki gizemli bir ışığın peşinden giden Defne, kendini 1923 yılında işlenmiş esrarengiz bir cinayetin ortasında bulur. Geçmişe ait sırlar, kaybolan bir zaman mekanizması ve peşlerindeki polislerle mücadele ederken Kerem’le aralarında güçlü bir bağ oluşur. Aşk, ihanet ve zamanın karanlık sırrı iç içe geçerken Defne hem gerçeği hem de kalbini kurtarmak zorundadır.

Bazı kızlar, iki kişiye aynı anda aşık olabilir. Sedef de öyle ama farkında değil. Bazılarıysa, iki kişi arasında seçim yapmak zorunda kalır. Bu hikâyede Sedef, kendine en iyi geleni seçecek. Diğeri… sadece üvey kardeşi olarak kalacak. "Işıkları kim söndürürse, en son o uyur." Kısaca; Masum bir cana kıyanlar, huzura eremez. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

Miray yeni okuluna başladığı gün bilinmeyen bir numaradan mesaj alır. “Hoş geldin Miray.” Ama Miray numarasını okuldan kimseye vermemiştir. Günler geçtikçe mesajlar devam eder. Mesaj atan kişi okulda olan her şeyi biliyordur. Miray bu gizemi çözmeye çalışırken yanında sadece Sena vardır. Ama Miray’ın bilmediği bir şey vardır… Bu gizem Sena’nın düşündüğünden çok daha tehlikelidir.

"İçmeyecek misin?" dedim ağlayan buğulu sesimle. Sesim ağlıyordu benim yerime. Eliyle kavradığı saçlarımı yüzüne götürdüğünde burnuna yaslayarak içine çekti kokusunu. İki yana salladı gayriihtiyari bir yavaşlıkla kafasını. "İçmeyeceğim." dudaklarından çıkan kelamlar saçlarımın arasında kaybolduğunda elinde kırılacak bir eşya gibi tuttuğu saçıma kondurduğu öpücüğü içimi titretti. Titretmedi, salladı. Yıkılan binaların altında ise kalbim ve ben kaldık. Birde kalbimin canı pahasına koruduğu o. "Çünkü içersem, kokusu parmaklarıma siner. O zaman sevemem saçlarını. Benim gibi bir adamın kokusu yeterince tenine sinmişken bırak saçların sen gibi koksun." Yutkundum. Belki de yutkunamadım. Her bir hecesini kafama kazıdığım cümleleri aciz ruhumda bahar havası estirdiğinde merdivende yaşadığım anlar silindi birden bire zihnimden. "Zafir." dedim acı çektiğimi belli etmek için boğazımdan gelen boğuk bir yakarışla. "Söyle." kalın ve davudi sesi içime yenisini çektiğim sigara dumanıyla kulaklarımdan içeri sızdı. "Hiç." dedim usulca doğrulurken. "Adını söylemek hoşuma gidiyor." *** Kırmızı oda. Oda dolusu saat. Saat iki. Günlerden birisi. Kadın ağlarken adamın gülümsemesi.

İstemediği bir evliliğe zorlanan bir kadındı, Derya. İstemiyordu çünkü geçmişinde hatırlamadığı sevgilisine söz vermişti, onun ile evleneceğine. Ama bilmiyordu ki, evleneceği kişinin unuttuğu sevgilisi olduğunu. Geçmişin küllerinden doğan bu aşk gizlenen gerçeklerle sınanacak. Bazen en büyük sır, kalbin en derininde saklı o tek kelimedir... ♥ "Sen hâlâ benim Mavişim’sin… Ben de senin Ateşin.”

“İnsanların yüzünde gördüğün şey, gerçeğin sadece bir kısmıdır. Gerçek, gözden ötededir.”

Olduğu yerde kaldı; bir iki dakika boyunca karşısında yükselen koca yapıya baktı. Ev… Hayır, ev değil. Konak demek lazımdı. Ev dediğin sıcak olurdu, samimi olurdu. İçinde aile olurdu. Kürşat için burası iki buçuk sene önce evdi. Şimdi ise taş duvarları olan, soğuk, sessiz bir konaktı.

Vaktiyle herşey gün yüzüne çıkar ve hayat dengen alt üst olurken Hazelin aklında ki tek şey " Bu zamana kadar nasıl belli etmedin bana "

Hayatım ölümlerle geçti ve bu ölümler hayatım için hep bir dönüm noktası oldu. Beklenmeyen ihanetler, zorlu bir yaşam mücadelesi. İnsan yaşarken kendini unutur mu? Ben unuttum. Bir daha da hatırlayamam sanmıştım. Taki o güne kadar... ARKADAŞLAR BU BENIM İLK KİTABIM DESTEK OLURSANIZ ÇOK SEVİNİRİM!!!🙃

AyKara isimli kitabımın konusu var sadece. Bol spoiler şeklinde

"Kaçtığın kişi, aslında olman gereken kişiyse?" Herkesin bir maskesi vardır; dünyaya gösterdiği, gülümseyen, uyumlu ve güvenli... Ama ya o maskenin arkasında, karanlıkta bıraktığımız, sesini kıstığımız asıl benliğimiz bizi bekliyorsa? Bu hikaye, adı olmayan birinin değil; aslında senin hikayen. Modern dünyanın gürültüsünde kendi sesini kaybeden, aynadaki aksine yabancılaşan bir ruhun, saklanan o "gerçek" benliği bulmak için çıktığı puslu yolculuğa davetlisin. Bu kitapta ana karakterin bir ismi yok. Çünkü o boşluğa kendi ismini fısıldadığında, yolculuk tam anlamıyla başlayacak. • Kendinden ne kadar uzağa kaçabilirsin? • Yüzündeki maskeler düştüğünde, altında kalan yabancıyla tanışmaya hazır mısın? • İçindeki gerçeği bulmak mı daha zordur, yoksa onunla yaşamayı öğrenmek mi? "İçimizdeki Gerçek", sadece bir kurgu değil; ruhunun derinliklerine tutulan bir ayna. Maskelerini dışarıda bırak ve kendi benliğine giden o ince çizgide yürümeye başla. Çünkü bu yolculuğun sonunda karşılaşacağın kişi, her zaman sendin.

Bazıları doğarken ölür, bazıları ise doğduğu gün öldürür." Ben o karanlık odada, sadece yumruklarımın sesini dinleyerek büyüdüm. Kim olduğumu unuttum, ismimi nefretle takas ettim. Herkesin korktuğu o kelime, benim tek gerçeğim oldu: Uğursuz. Şimdi kapılar açıldı ve gölgeler harekete geçti. Kimse beni beklemiyordu, kimse bu kadar öfkeli olduğumu bilmiyordu. Sessizlik bitti.Sessizliğim sizi aldatmasın; fırtına koptuğunda, önce beni görmezden gelenler yıkılacak." Yazdığım kişi kızdır bilginizee

İntikam tutkuya dönüşür mü? Gizemler çözülür, sırlar tek tek açığa çıkar mı? İntikam uğrunda çıktığı bu yolda belki yıllar önce gizlenmiş sırların, belki yeryüzüne çıkıp her şeyi tekrar darmaduman edecek gerçeklerin, duygularla çeliştiği, sürükleyici intikam ateşi dolu sayfalar~

Kanla Yazılan Kader Bazı hayatlar seçimlerle yazılır… bazıları ise kanla. Aslı Karaaslan, yeraltı dünyasında gücü ve korkuyu temsil eden bir ailenin kızıdır. Küçük yaşta yaşadığı gizemli bir kayboluş, iki büyük ailenin arasındaki bağı parçalar ve dostluk yerini derin bir düşmanlığa bırakır. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Yıllar geçer. Aslı artık 22 yaşında, Amerika’da yaşayan güçlü ama içinde fırtınalar saklayan genç bir kadındır. Babasının kurduğu sert kurallar ve bitmeyen baskı, onun hayatını çoktan belirlemiştir. Oysa Aslı’nın kalbinin derininde kimsenin bilmediği başka bir dünya vardır: renkler, resimler ve özgürlük. Fakat geçmiş kolay kolay susmaz. Çocukluğunda başlayan o karanlık olayın izleri yeniden ortaya çıkmaya başladığında Aslı kendini tekrar o tehlikeli dünyanın içinde bulur. Ve kader, yıllar önce kopan bağları yeniden karşı karşıya getirir. Çünkü bazı kaderler… silinemez. Onlar kanla yazılır.

Gerçek her zaman göründüğü gibimidir? Bazı hikayelerde biri ölür. Peki bu hikayede ölen kimdi. Hangisi gerçek.

Geçmişin izlerini silmeye çalışan bir ruhun, geleceği inşa ederken ödemek zorunda kaldığı ağır bedellerin hikayesidir. 17 yıl... Yabancıların İçinde geçen tam 17 yıl. Sıradanlıktan uzak bir gerçek ailem kurgusu

Bir Kalender dervişinin, fantasik dünyadaki gerçeği arayış maceralarını dile getiren alegorik bir roman...

Mercan, hayatın en acımasız oyunlarından biriyle karşı karşıyadır: Anlaşmalı bir evlilik, sırlarla dolu bir ev ve onu hayatta tutan tek bağ, oğlu Yiğit. Tükenmiş, kırılmış ve yalnız, Mercan için hayat susuz bir toprak gibidir; ama Ali Hamza, sessiz bir ışık gibi bu kurak dünyaya sızar. Geçmişin yaraları, saklanan sırlar ve kırık hayaller arasında Mercan, hem kendisi hem de Yiğit için savaşmak zorundadır. Peki, Mercan susuz toprağı kendi iç bahçesine dönüştürebilecek mi, yoksa hayatın acı gerçekleri onu ve Yiğit’i yutacak mı? Anlaşmalı evliliğin soğuk kurallarıyla, bir annenin yüreğinin sıcaklığı çatışıyor; Mercan’ın hikâyesinde, tek umut ışığı en kurak toprakları bile gül açtırabilir.

“Oradan uzaklaşırken fark ettiğim tek şey tüm yabancı ifadelerin arasına sinmiş bir çift kahverengi gözdü. Ama o gözler unutulmuş bağları simgeliyordu sanki. Belkide kaybedilmiş bağları..."