“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

Biri Londra`da edebiyat öğretmeni Arthur Bennett✨ Diğeri ise ailesinden tek yadigar dedesi ile yaşayan Doktor Nermin cavadova ✨

Kırılan sadece yeminler miydi yoksa canımı yakan izmarit lekeleri de dahil miydi?

Sevene zordur vedalar. Sevda da ölür cesedi bulumaz.

Bir ölüm neler doğurabilirdi? Bana sorsanız acı ve hüzün derdim fakat ölüm bu sefer acı ve hüzünle birlikte aşkta doğuruyordu. Peki bu aşk ölüm gibi acılı mı geçecekti? Yoksa heyecanlı ve tutkulu mu? Bunun cevabını sadeceler onlar verebilirlerdi. Kalem onların elindeydi. Etrafa saçılmış mürekkepleri toplayıp hayatlarını yazmak istiyorlardı. Yaratıcı izin verdi ve şimdi onların hayatları kalemin ucundaki mürekkep gibi akıp gidecekti.

Her insanın bir gölgesi vardır derler. Peki ya gölgeniz sizden bağımsız hareket etmeye başlarsa?

Genç yaşta annesi cinayete kurban giden Ada yıllar sonra ajan olup o katili ararken okuldaki öğrencileri öldüren katili bulmak için görevlendirilir . Bu süreçte bir savcıyla iş birliği yapmak zorunda kalır. Daha sonra öğrencilerin katilinin ve annesinin katilinin aynı kişi olduğunu öğrenen Ada bilinmeyen gerçeklerle karşılaşır . Ada ve savcı gerçekleri öğrenebilecekler mi yoksa bir oyuna kurban mı gidecekler? "Sen benim bilinmeyenimdin nasıl bana bunu yapabildin " diye bağırdım ama sesim belli belirsiz attığım çığlıklardan dolayı kısılmıştı.Karşımdaki ses "Unutma Ada her zaman bilinmeyenler insanı yaralar çünkü o senin bilinmeyenindir ve bilmedigin gerçekler onun bilinenidir ona güç verir ve çürüyen sen olursun. Böyle bir hikayede en başından beri çürüyen sendin çünkü içine işledim her bir bıçağımı ve paslanmış her bir bıçak seni çürütmeye yetti." elindeki silahın tetiğini çekti ama ben cevap vermekten geri kalmadım. " Beni şimdi vurabilirsin ama ölmem, içime işlediğin her bir bıçağın pası sana geçmeden ölemem bu hikayede çürüyen değil çürütemeyen ölecek seni çürüttükten sonra çürütemeyen sen olacaksın kendini hazırlasan iyi olur çünkü ölümün onlarca kez ve benim elimden olucak."Dediklerime uzun bir kahkaha attı. Ben dediğimi yapardım daha önce yapmıştım istemesem bile.

O son leke belkide hayatımı bitirecekti hemde bir kişi için... Onu ilk gördüğüm andan itibaren sanki içimde kelebekler açmıştı ama bu kelebekleri kaybetmemem gerekiyordu. ⚠️Kan, dehşetten vb faktörlerden etkilenen varsa okunması tercih edilmez

Bir yolculuk hikâyesi... Kimisi uyanmaz, kimisi uyanıktır. Zusi ise arayıştadır. Neyi aradığını bilmeden, nereye varacağını düşünmeden... tren kompartımanında sessiz bir izleyici gibi sadece izler. Zihnin bir oyun perdesi mi bu? Yoksa gerçekten başlayan bir yolculuğun izleri mi?

Arkamda bıraktığım sessizlik söyleyemediğim tüm sözlerden daha ağırdır. Bazı yaralar zamanla kapanmaz; yalnızca insan onlarla yaşamayı öğrenir. Bir zamanlar ışığa inanmıştım. Sonra karanlığın, insanların yüzlerinde değil kalplerinde saklandığını gördüm. Benden geriye birkaç kırık hatıra, rüzgara karışmış birkaç isim ve hiçbir yere ulaşmayan dualar kaldı. Eğer bir gün beni hatırlarsan, gözlerini gökyüzüne değil, kendi karanlığına çevir. Çünkü ben en çok orada yaşadım. Ve son olarak... Beni arama. Ben, kaybolmayı çoktan seçtim.

Mafya olmak mı ? Aile kalmak mı ?

Yıllar önce ablam öldü, denizin dalgaları arasında kaybettim onu çığlıkları hala kulağımda yankılanırken kaybettim ve şimdi on altı yıl sonra yeniden denizdeyim. Aslında hiç tanımadığımı öğrendiğim ablamın geçmişi ile baş başayım. Onun katili artık ablamın anıları arasında bana seslenen ve onu bulmam için içimi kemiren bir fısıltıdan çığlığa dönüştü. Bu sefer yalnız değilim yanımda tüm dünyanın tanıdığı bir adam var ve bu adam nasılsa bana uzun zamandır kalbimin derinliklerime gömdüğüm bir hissi hatırlatıyor. Güveni ve sevgiyi… İlk kez belkide yalnız değilim. Ablamı kurtarmak zorundayım en azından geçmişimden kurtulmak zorundayım.

“Ben deli değilim.” Efe Demir, intihar şüphesiyle bir seans odasına kapatıldığında herkes onun tehlikeli olduğunu düşünüyordu. Polis raporları, savcı dosyaları, tek bir cümlede birleşiyordu: toplum için risk. Gökçe Uras ise sadece sorular sorması gereken bir psikologdu. Ama bazı sorular cevap aramaz. Bazı çığlıklar bağırmaz. Bir seans, yarım kalan bir hikâyeyi uyandırdı. Yanlış anlaşılan bir yardım çağrısı, susturulmuş bir kız ve geri dönmek zorunda kalan bir adam… Bu hikâye delilikle ilgili değil. Geç kalınan anlarla ilgili. İnsanlar bazen ölmez. Sadece susturulur. Yorumlarınız benim için çook önemli💎

Hiç ile var olmak

Gümüş Kanat kulesinin gölgesinde saklanan sırlar, bir saç tokasının içindeki haritayla gün yüzüne çıkıyor. Ranya, babasından kalan bu tehlikeli mirası devralırken, sarayın derinliklerindeki "Gölge Konseyi" şehri karanlığa boğmak için harekete geçiyor. Alaric zindanın soğuk zincirleri arasında gücünü toplarken, uçurumun kıyısındaki bu bekleyiş krallığın kaderini belirleyecek. Gölgeler uyanıyor ve son kilidi açacak olan tek şey, geçmişin mühürlenmiş hafızası.

Raven Akademisi, ülkenin en prestijli ve en gizemli okullarından biridir. Her öğrenci burada okumayı hayal eder, ancak akademinin taş duvarları arasında saklanan karanlık sırları kimse bilmez. Luna Vesta, burslu olarak Raven Akademisi’ne kabul edildiğinde hayatının değişeceğini düşünüyordu. Fakat daha ilk gününden itibaren tuhaf olaylarla karşılaşmaya başlar. Kaybolan öğrenciler, yasaklı koridorlar, geceleri ortaya çıkan gizemli mesajlar ve herkesin korkuyla bahsettiği gizli bir topluluk… Okulun en gizemli öğrencisi Adrian Blackwood ise Luna’nın karşısına çıktığı her anda yeni sorular doğurur. Adrian gerçekten düşman mı, yoksa akademinin karanlık sırlarını ortaya çıkarabilecek tek kişi mi? Geçmişin sırları gün yüzüne çıkarken Luna, yalnızca Raven Akademisi’nin değil, kendi hayatının da büyük bir yalan üzerine kurulduğunu keşfedecektir. Bazı sırlar ortaya çıkmak için bekler… Bazıları ise sonsuza kadar gömülü kalmalıdır. Peki ya Raven Akademisi’nin sırrı hangisi?

Sessiz, içine kapanık bir kız olan Arin, geçmişte okulda küçük ama kırıcı bir iftiraya kurban gider. Bu olay yüzünden hem arkadaşlarını hem de hayallerini kaybeder. Yıllar sonra aynı okula geri döner ama bu kez eski Arin değildir. Sessiz ama zeki bir şekilde, kimseye fark ettirmeden küçük bir intikam planı başlatır. Ama planı ilerledikçe tek bir sorun çıkar: İntikam almak istediği kişi, artık eskisi gibi biri değildir.

“ Sen misin ihanetin tohumu ,ben miyim oyunun kurucusu? Söylesene kim sahte kim gerçek? Bu sandığımız kadar basit bir oyun değildi.İçinde karanlık geçmişimiz vardı ve biz ölüme sürükleniyorduk.İhtimaller arasında gidip geliyorduk öl ya da yaşa.Tamamen şans işiydi.

-tavsiyem 15 yaş ve üstünün okumasıdır- Şehirde bir isim fısıltı gibi dolaşıyordu: Cellat. Kim olduğu bilinmiyordu. Ama bıraktığı notlar biliniyordu. “Oyun başlıyor, Asi kız.” Nera o notu ilk gördüğünde bunun bir tesadüf olduğunu düşündü. Ama ertesi gün bir tane daha geldi. Sonra bir tane daha… Ve her not, onu biraz daha Cellat’a yaklaştırıyordu. Korkutucu olan şey ise şuydu: Cellat onu izlemiyordu… onu yönlendiriyordu. Nera artık kaçmıyordu. Çünkü bu bir kaçış değil, bir oyundu. Ve Cellat, oyunlarını asla yarım bırakmazdı. 🩶 Cellatın Gölgesi Bazı oyunlar oynanmaz… yaşanır.

Geçmiş gömülmedi. Sadece bekledi. Babasının ölümünün ardındaki sırları araştırmak için İstanbul`a dönen Ayla Akay, yıllardır saklanan gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalacaktır. Çünkü bazı günahlar zamanla silinmez.

13 yaşındaki bir kız, dedesinden kalan eski bir harita bulur. Harita, yıllardır kayıp olan bir yeraltı şehrini göstermektedir. Ancak haritanın peşinde tehlikeli kişiler de vardır.

Birbirini hiç tanımayan 5 arkadaş, deniz kenarındaki bir yaz kampında mahsur kalır. Gece vakti odun toplarken yerde paslanmış gizemli bir anahtar ve saklı bir kapı bulurlar. ​Nöbetçi hocaya yakalanma korkusuyla yatakların altına saklanan bu gençlerin arasındaki büyük sır ne?

Üç yıldır süren ölümler… Kapanan dosyalar… Ve kimsenin sormaya cesaret edemediği sorular… Doktor Alara Çelik, hastane kayıtlarında fark ettiği küçük bir tutarsızlığın peşine düştüğünde hayatının geri dönülmez şekilde değişeceğini bilmiyordu. Gizemli mesajlar, kayıp dosyalar ve ölü olduğu söylenen insanların ardında saklanan gerçek, onu ülkenin en karanlık sırrına götürecekti. Fakat gerçeğe yaklaşmanın bir bedeli vardı. Bir gün Alara Çelik öldü. En azından dünya buna inandı. Artık onun adı Beril’di. Ve bazı sırlar, uğruna ölmeyi göze alacak kadar tehlikeliydi. Kayıp Ruhlar Protokolü; ihanetin, kaybolan kimliklerin ve gerçeğin peşindeki insanların hikâyesi. © Elanur Yılmaz Tüm hakları saklıdır. Bu eserin tüm telif hakları yazara aittir. Eserin tamamı veya herhangi bir bölümü, yazarın yazılı izni olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz, dağıtılamaz veya başka bir yerde yayımlanamaz. Kayıp Ruhlar Protokolü

Seri katil vs düşman Lee know seme Han jisung uke Omegavers

Yıkım ve Yara. Bu iki dost insanoğlunun hayatını ne kadar etkileyebilir? İki doktor. Beş hasta. İki Psikiyatrist yarası derin beş hastasını özel bir eve yerleştirir. Zaman geçtikçe hastaları inceleyen ve gidişatlarını basına yollayan doktorlar evde çıkacak karmaşalardan ve aşk meselelerinden bir haberdir. Zaman ilerledikçe iş yalnızca bir psikiyatrik deney olmaktan çıkar. (...) "Yetişkinlik çocukluğun eseridir." Demiştim zamanında. Kimse ciddiye almamıştı. "Yaralı insan çabuk bağlanır." Demiştim sonra. Bu kez herkes ikna olmuştu. Bu evdeki herkes içinden bir şey bulmuştu çünkü...