Kayıp Ruhlar

Obsidyen’in eşiği, evrenin nefes almayı bıraktığı o kadim ve lanetli sınırda, bir uçurumun kıyısı gibi uzanıyordu.

Siyah Kapı’nın önündeki meydan, doğanın hiçbir yasasına itaat etmeyen, geometrisi bozuk, sivri ve simsiyah sihirli taşlarla kaplıydı.

Tavandan sarkan devasa sarkıtlar, birer kılıç gibi yere doğrultulmuştu; her birinden damlayan karanlık enerji, zemindeki vıcık vıcık balçığa benzer yüzeyle buluştuğunda cızırtılı bir ses çıkarıyordu.

Hava o kadar soğuktu ki, perilerin nefesi bile havada donup kristalleşiyor, ancak bu kristaller yere düşmeden görünmez bir karanlık tarafından yutuluyordu.

Bloom, en öndeydi. Parmaklarının arasında tuttuğu, Lockette’in bulduğu gümüş anahtar, bu zifiri karanlıkta aykırı bir parıltı saçıyordu.

Arkasında Winx, Uzmanlar ve Trix; tarihin en imkansız ittifakı, bu sessiz dehşetin içinde birer heykel gibi duruyordu.

"Buradaki sessizlik..." diye fısıldadı Musa, elleriyle kulaklarını kapatmak ister gibi bir hareket yaparak. "Sanki sesin kendisi ölmüş gibi. Hiçbir frekans, hiçbir titreşim yok. Sadece... boşluk."

"Çünkü burası bir son, Musa," dedi Icy. "Her şeyin bittiği yer."

Bloom, devasa, pürüzsüz karanlık camdan yapılmış kapıya yaklaştı. Kapı, hiçbir süsleme barındırmıyordu; sadece ortasında, tam kalbinde, anahtarın girmesi için bekleyen, etrafı rünlerle çevrili bir oyuk vardı.

Bloom’un eli titredi.

Bir an için duraksadı.

Arkasındaki Stella, onun omuzlarına dokundu. "Bloom, yapalım gitsin."

Bloom başıyla onayladı ve anahtarı o soğuk, karanlık oyuğa yerleştirdi.

Anahtar yerine oturduğu anda, önce mutlak, sağır edici bir sessizlik çöktü. Ardından, yerin binlerce kat altından gelen, bir devin uyanışını andıran o korkunç sarsıntı başladı.

"Herkes yere yatsın!" diye bağırdı Brandon, kılıcını zemine saplayarak dengede kalmaya çalışırken.

Sivri sarkıtlar, sanki canlıymışçasına geriye doğru çekilmeye, tavandaki karanlık kayalar büyük bir gürültüyle parçalanıp aşağıya dökülmeye başladı. Ancak düşen taşlar yere çarpmıyordu; onlar daha yere ulaşmadan, Siyah Kapı'nın merkezinde açılmaya başlayan o buğulu girdap tarafından emiliyordu.

Kapı, fiziksel bir maddeden ziyade, vıcık vıcık, simsiyah ve dumanlı bir sıvıya dönüştü.

Kapının yüzeyi, acı içinde kıvranan yüzlerin silüetlerini yansıtıyor, içeriden gelen o buz gibi, kokuşmuş rüzgar perilerin saçlarını savuruyordu.

"İşte..." dedi Icy, gözleri hırsla parlayarak. "Obsidyen’in nefesi. Sonunda."

"Vıcık vıcık görünüyor," diye mırıldandı Darcy, yüzünü buruşturarak. "Tıpkı Darkar’ın kalbi gibi."

Bloom, açılan bu karanlık portalın önünde durdu. Ejderha Ateşi, bu yoğun karanlık karşısında sönmek yerine, Bloom’un damarlarında daha hırçın bir şekilde akmaya başladı.

"Geri dönüşü yok," dedi Bloom, sesi artık bir periden çok bir kraliçenin vakarıyla yankılanıyordu. "Bu kapıdan içeri girdiğimizde... Marion, Oritel... Ailem, onları buradan çıkaracağız."

"Ya da hepimiz bu siyah balçığın içinde boğulacağız," dedi Riven, kılıcını kınından çekerek. "Her iki durumda da, beklemekten iyidir. Girelim artık."

Tecna, elindeki tarayıcıyı kapıya doğru tuttu ama ekran anında karardı. "Çalışmıyor," dedi Tecna, tabletini kapatıp beline takarak. "Bundan sonrası tamamen bize kalmış."

Stella, Bloom’un yanına geçti. Güneşin ışığı, bu kapının yaydığı o vıcık vıcık karanlığı delmeye çalışıyor ama ışık kapının yüzeyinde kırılıp yok oluyordu. "Bloom, elini bırakmayacağım. Karanlıkta kaybolmana izin vermeyeceğim."

Winx perileri bir çember oluşturdular.

Trix, bu duygusal sahneye göz devirse de, kapıdan yayılan o devasa baskı karşısında onlar da istemsizce bir adım geride, grubun odağına yaklaştılar.

Bloom, ilk adımı attı. Ayağı o siyah, buğulu maddeye değdiğinde, sanki binlerce soğuk el onu içeri çekmek istiyormuş gibi bir his kapladı bedenini.

Bir adım daha...

Ve o anda o sağır edici sessizliği yırtan, binlerce kemiğin aynı anda kırılmasını andıran çatırdayan bir ses yankılandı meydanda.

Arkadaki karanlık tünellerden bir çığ gibi boşalan gölgeler, Obsidyen’in muhafızlarını; Mandragora’nın o iğrenç, böceksi ordusunu açığa çıkardı.

Mandragora, havada asılı duran dev bir kabus gibi belirdi. Yüzündeki o çarpık gülümseme, karanlığın içinde beyaz bir leke gibi parlıyordu. "Tekrar karşılaştık, Bloom," diye tısladı Mandragora, karanlık büyüsünü yere vurduğunda yüzlerce devasa, çok bacaklı canavar meydanın geometrisi bozuk zemininde hızla ilerlemeye başladı. "Şimdi, karanlık sizi yutacak!"

​"Çok beklersin!" diye bağırdı Brandon, kılıcını bir ışık huzmesiyle ateşleyerek. "Uzmanlar, hattı koruyun! Canavarların Winx'e yaklaşmasına izin vermeyin!"

Riven, Brandon, Timmy, Nabu ve Helia, sanki tek bir bedenmişçesine öne atıldılar. Riven’ın kılıcı, üzerine atılan ilk canavarın sert kabuğunu parçalarken çıkardığı ses, meydanın o ölü sessizliğini nihayet bozmuştu.

Trix ise, Mandragora’nın ordusunun kendi planlarını bozmasına tahammül edemeyerek, yüzlerinde saf bir nefretle ellerini birleştirdiler.

​"Bu böcek sürüsü de nereden çıktı?" diye kükredi Icy. Ellerinden çıkan devasa buz kütleleri, canavarların yarısını zemine çiviledi. "Kimse benim oyunumu bozamaz, hele ki bu sefil yaratıklar asla! Kardeşlerim, ezin şunları!"

​Siyah Kapı’nın önündeki meydan bir anda bir kıyamet alanına dönüştü.

Icy’nin dondurucu fırtınaları, Stormy’nin karanlık yıldırımlarıyla birleşiyor; Uzmanların kılıç darbeleri, canavarların o yapışkan, yeşil sıvılarını kadim taşların üzerine akıtıyordu.

Ancak tüm bu kargaşanın ortasında, asıl trajedi kapının eşiğinde yaşanıyordu.

Bloom, portalın içindeki o "vıcık vıcık" dokunun içine çekiliyordu.

"Bloom! Dayan!" diye bağırdı Stella, ama ışığı portalın yoğun karanlığı tarafından bir sünger gibi emiliyordu.

​"Beni... içeri çekiyor!" diye bağırdı Bloom. Bedeni yavaşça kapının o dumanlı, simsiyah sıvısının içinde boğuluyordu. "Anahtar... Canavar anahtarı çıkardı, kapı üstümüze kapanıyor!" Diye bağırdı Flora ve hızla Bloom'u bileğinden yakaladı.

​Stella, Flora, Layla, Musa ve Tecna; beş peri birden Bloom’un eline, omuzlarına ve ellerine yapıştılar. Ayaklarını o kaygan, balçık benzeri zemine dayayıp tüm güçleriyle asıldılar. "Bloom! Birlikte gireceğiz dedik, böyle değil!" diye haykırdı Musa, ellerini Bloom’un beline dolanmaya çalışırken.

Ancak Obsidyen’in kapısı bir vakum gibiydi; sadece Bloom’u değil, ona dokunan her şeyi, her frekansı kendi boşluğuna çekmek istiyordu.

Uzmanlar arkada orduyla boğuşurken, perilerin Bloom’u geri çekme çabası, portalın karşı konulmaz çekim gücüyle birleşince felaket kaçınılmaz oldu.

​"Hayır!" diye bağırdı Riven, arkasına döndüğünde her şeyin ağır çekimde gerçekleştiğini gördü.

​Bloom’un bedeni, kapının o dumanlı yüzeyine gömüldüğü anda, ona sıkıca tutunmuş olan diğer beş peri de dengelerini kaybettiler.

Portal, bir avcı gibi ağzını daha da açtı.

Stella’nın ışığı bir an için portalın kenarında titredi, Flora’nın asmaları koptu ve Musa’nın çığlığı, sesin yok olduğu o karanlık boşluğun içinde boğuldu.

​Bir saniyelik bir sürtünme, bir kumaşın yırtılma sesi ve ardından...

​Meydan bir anda sessizleşti.

​Siyah Kapı’nın o vıcık vıcık, dumanlı yüzeyi, perileri yuttuktan sonra bir çarşaf gibi gerildi ve o ana kadar dışarı üflediği buz gibi rüzgarı bir anda içine çekerek mühürlendi.

Winx gitmişti.

Geriye sadece meydanda şaşkınlık içinde kalan Uzmanlar, hırsları yarım kalan Trix ve kapının önünde öfkeyle uluyan Mandragora kalmıştı.

...

"Stella!"

Sesi karanlık mabette ardı kesilmeden yankılandı ama ne başka bir ses işitti ne de teni herhangi bir esintinin hücumuna uğradı. Kanatları, boşlukta süzülürcesine bedenini karanlıkta sürüklerken Bloom iradesini canlı tutuyor, yavaş yavaş hızlanan kalp atışlarını dizginlemeye çalışıyordu. İhtiyacı olan buydu, sakinlik ve şu anda, bu karanlık geçitte Winx'ten herhangi bir iz bulamamıştı.

Tam o sırada az ileride varlık bulan ışığa doğru süratle ilerledi. Bu bir çıkış yolu olabilirdi belki ama yine de endişeliydi. Sanki bir oyunun içerisindeymiş de onunla dalga geçen ve iradesini sarsmaya çalışanlar tarafından deneniyormuş gibiydi.
Eli karnındaydı, bir anne içgüdüsüyle temkinli davranıyordu ve hissettiği karanlık aura bütün bunların bir safsatadan ibaret olduğunu açıkça kanıtlıyordu.

O anda şaşkınlıkla gözleri aralandı. Karşısında gördüğü kişiler anne ve babasıydı. Üç Eski Çağ Cadılarına karşı tüm güçlerini kullanarak savaşıyorlardı. Kanatlarını daha hızlı çırpmaya başladı, onları bulmuş muydu? Bu aklının bir oyunu muydu yoksa gerçekler miydi? Bilmiyordu ve ne kadar onlara daha daha çok yaklaşmaya çalışırsa çalışsın sanki aksine daha da uzaklaşıyordu.

Kalbi deli gibi atıyordu. İçinde özgürlüğe koşan bir aygırın sevinci ve yavrusunu kaybetmiş bir kuşun çırpınışları birbiri ile yarışıyor, istemsizce gözyaşları pınar misali gözlerinden yanaklarına süzülüyordu.

"Anne!"

Bloom’un haykırışı Obsidyen’in yoğun, sağır edici sessizliğinde yankılandı ama boşluk bu sesi bir sünger gibi emdi.

Marion’un kızıl saçları savaşın rüzgarıyla savruluyor, Oritel’in kılıcı karanlık cadılara karşı kadim bir ışık saçıyordu; ancak Bloom ne kadar hızlı uçarsa uçsun, aralarındaki mesafe sanki evrenin genişlemesi gibi sonsuza uzanıyordu.

Onlar birer yansımaydı; dokunulamayan, ulaşılamayan ve asla dönüp bakmayan birer anı...

"Hayır, hayır! Gitmeyin!" Bloom’un hıçkırıkları boğazında düğümlendiği sırada, anne ve babasının görüntüsü bir mürekkep damlası gibi dağılmaya başladı.

Parlak ışık yerini kirli, isli bir dumana bıraktı.

O dumanın içinden bir figür belirdi. Ama bu bir kral ya da kraliçe değildi.

Bloom, havada asılı kalırken nefesi kesildi. Karşısında, bir zamanlar gücüyle dünyaları titreten o mağrur adam duruyordu: Valtor.

Stella

Obsidyen’in yutucu karanlığı, Stella’yı her şeyden ve herkesten koparıp aldığında, kendini bir sonsuzluğun içinde değil, kendi ruhunun en ücra ve en yaralı köşesinde buldu.

Işığın perisi, şimdi ışığın bile nefes alamadığı bir hiçliğin içindeydi.

Ayakları, zemini olmayan bir boşluğa basıyor gibiydi.

Obsidyen Boyutu’nun o dondurucu, insanın kemiklerini sızlatan soğuğu, Stella’nın parmak uçlarından sızıp kalbine doğru tırmanıyordu.

Bir zamanlar güneşin sıcaklığıyla parıldayan sarı saçları, bu mutlak karanlıkta sönük bir griye bürünmüş; o meşhur, hayat dolu enerjisi, üzerine binen bu ağır kederle birlikte her adımda biraz daha ufalanıyordu.

"Bloom? Tecna?" diye seslendi, ama sesi bir yankı bile bulamıyordu. "Lütfen... biri cevap versin. Çok soğuk."

Avuçlarını birleştirdi, küçücük bir ışık küresi yaratmaya çalıştı. Ancak gücü, burada bir mum alevi kadar cılızdı. Işığı, görünmez bir el tarafından boğazlanıyormuş gibi titriyor, etrafındaki yoğun karanlığı delmekte zorlanıyordu.

Tam o sırada, karanlığın içinden iki ses yükseldi. Birbirine karışan, keskin, birer kılıç gibi havayı yırtan o tanıdık sesler...

"Yeter artık, Luna! Senin bu bitmek bilmeyen asalet takıntın krallığı felakete sürüklüyor!"

"Benim mi, Radius? Sen kendi kibrinde boğulurken, Solaria’nın halkı senin gölgende üşüyor!"

Stella olduğu yerde çivilendi. Işığı, ellerinin arasından kayıp soldu.

Az ileride, dumanların arasından iki devasa silüet belirdi. Kral Radius ve Kraliçe Luna. Aralarında uçsuz bucaksız bir uçurum açılmıştı; krallıklarının tacı, ayaklarının altında paramparça olmuş, Solaria’nın altın sarısı sarayları arkalarında birer enkaza dönüşmüştü.

"Durun..." diye fısıldadı Stella, sesi bir çocuğun çaresizliğiyle titriyordu. "Lütfen, yine başlamayın."

Ailesine doğru bir adım attı ama attığı her adımda anne ve babası biraz daha birbirinden uzaklaşıyordu.

Stella, o devasa boşluğun tam merkezinde kalmıştı. Bir yanı annesinin soğuk asaletine, diğer yanı babasının hiddetli ateşine doğru çekiliyordu. Bedeni, ruhu ikiye bölünüyor gibiydi.

"Stella, buraya gel!" diye gürledi Radius, sesi gök gürültüsü gibiydi. "Onun gibi zayıf olma, benim gücümün yanında dur!"

"Hayır, Stella, bana gel!" dedi Luna, sesi bir kış rüzgarı kadar keskin ve mesafeliydi. "Babanın öfkesinde kül olacaksın!"

"Yapamıyorum!" diye hıçkırdı Stella. Dizlerinin üzerine çöktü, ellerini kulaklarına bastırdı ama o sesler zihninin içindeydi. "İkinizin arasında durmaktan yoruldum! Ben parçalanıyorum, görmüyor musunuz? Işığım sönüyor!"

Gözyaşları, yanaklarından aşağı süzülüp Obsidyen’in o vıcık vıcık balçığına düştüğünde, düştükleri yer anında kararıyordu.

Stella, her zaman parlayan o neşeli maskesini burada tutamıyordu.

Krallığının dağılışı, sarayın koridorlarında yankılanan o bitmek bilmeyen tartışmalar, sessiz akşam yemekleri...

Hepsi birer canavar olup üzerine çullanıyordu.

Anne ve babası artık birbirlerine bakmıyorlardı bile. Aralarındaki mesafe o kadar açılmıştı ki, Stella ikisine de yetişemiyordu.

Onların her bir kelimesi, Stella’nın parıltısından bir parça koparıp alıyordu.

"Ben sadece... sevilmek istemiştim," diye fısıldadı Stella, başını dizlerine gömerek. "Sadece üçümüzün olduğu o güneşli günlere dönmek istemiştim."

Kollarını amansızca kendi bedenine sardı. Çevresindeki ışık tamamen söndü. Geriye sadece karanlıkta yankılanan suçlamalar ve Stella’nın sessiz hıçkırıkları kaldı. Solaria’nın prensesi, kendi içindeki güneşin batışını izliyordu.

"Ben," dedi Stella, sesi bir rüzgarın son nefesi gibiydi. "Soluyorum..."

Flora

Obsidyen’in o insafsız ve köhne dehlizlerinde, doğanın sesinin sonsuza dek susturulduğu bir mezarlıktaydı Flora.

Burası ne Linphea’nın o zümrüt yeşili ormanlarına benziyordu ne de Alfea’nın çiçek açan bahçelerine.

Attığı her adımda, ayaklarının altında çıtırdayan şey taze dallar değil; hayatı emilmiş, ruhu kurutulmuş, siyaha çalan kül rengi otlardı.

Hava, sanki içinde binlerce yıldır birikmiş bir kederi barındırıyor gibi ağırdı.

Flora, göğsüne oturan o amansız baskıyla titreyen bir nefes aldı. "Burası... Burası ölü," diye fısıldadı. Sesi, sanki bir boşluğa değil de, kendi sonuna doğru yankılandı. "Doğa burada feryat bile edemiyor."

Tedirginlikle ilerlerken, ellerini bir nebze olsun hayat bulabilmek için o kuru otlara uzattı. Ancak parmak uçları o sertleşmiş saplara değdiği anda, otlar toz olup parmaklarının arasından döküldü.

Kalbi, bir kuşun kanat çırpışları gibi hızlandı. Her zaman hayat veren o eller, şimdi sadece yıkıma dokunuyordu.

Bir adım daha attı ve aniden zeminin değiştiğini hissetti.

Ayağı, o vıcık vıcık, buz gibi ve zift karası bir bataklığın içine gömüldü. Kaçmaya çalıştı, geri çekilmek istedi ama Obsidyen’in bu sinsi ağzı, avını yakaladığı anda bırakmaya niyetli değildi.

Dizlerine kadar o siyah balçığın içine çekildiğinde, etrafındaki hava daha da soğudu; öyle bir soğuktu ki bu, sadece tenini değil, damarlarındaki o yeşil özü, büyüsünün kaynağını donduruyordu.

"Hayır... Lütfen," diye inledi Flora. Elleriyle kenardaki o kuru otlara tutunmaya çalıştı ama bataklık onu bir vakum gibi aşağı çekiyordu.

Kıvrandıkça, kurtulmak için çabaladıkça daha da derine, o kokuşmuş karanlığın kalbine gömülüyordu.

Bataklık artık beline kadar yükselmişti. Balçığın içinden çıkan simsiyah, sarmaşığa benzeyen ama aslında birer gölge olan kollar, nazik bedenini sarmaya başladı. Bu sarmaşıklar şefkatli değil, boğucuydu.

"Nefes... alamıyorum," diye hıçkırdı. Göğüs kafesi sıkışıyor, ciğerlerine dolan o isli hava canını yakıyordu.

Gücünü toplamaya çalıştı. Avuçlarını bataklığın yüzeyine bastırıp bir yaşam kıvılcımı, tek bir yeşil yaprak, ufacık bir filiz çıkarmak için tüm iradesini zorladı.

"Doğanın gücü... Lütfen, terk etme beni," diye mırıldandı, gözlerinden süzülen yaşlar yanaklarında donarken.

Ama ellerinden sadece soluk, gri bir duman yükseldi.

Büyüsü, bu kadim lanetin içinde eriyip gidiyordu. Parmaklarının arasından kayıp giden sadece güçleri değil, sanki yaşamının ta kendisiydi.

"Çok soğuk... Helia..."

Sesi artık bir fısıltıdan bile daha zayıftı. Bataklık göğsüne kadar yükselmişti.

Kalp atışları, bu siyah sıvının yoğun baskısı altında yavaşladı. Her bir kalp atışında, doğanın o neşeli senfonisinin yerini mutlak bir sessizlik alıyordu.

Flora, her zaman başkaları için çarpan o nazik kalbinin, şimdi bu kimsesiz bataklıkta durmak üzere olduğunu hissetti.

Etrafındaki o kuru otlar, sanki onunla alay edercesine rüzgarsız havada sallandılar. Flora’nın göz kapakları ağırlaştı. Teninin rengi, o korkunç soğuğun etkisiyle porselen bir beyazlığa büründü.

Çenesi titredi, bir damla yaş daha o siyah balçığa karıştı.

Tam o anda, ruhunun derinliklerinde bir şeylerin koptuğunu hissetti. Bir çiçek nasıl susuzluktan boynunu bükerse, Flora da bu karanlık bataklığın içinde öylece kırılıyordu.

Eli son bir kez çırpındı, sonra o da yavaşça siyah sıvının içine gömülmeye başladı.

Layla

Layla, kendini hayatının en büyük tutkusuyla ama en korkunç formuyla yüz yüze buldu: Su.

Ancak bu ne Andros’un güneşle yıkanan turkuaz sularıydı ne de o pırıltılı mercan bahçeleri.

Layla, zifiri karanlık bir okyanusun tam ortasında, hiçbir kara parçası, hiçbir ışık hüzmesi ve hiçbir sesin olmadığı bir uçurumda asılı kalmıştı.

Su, sanki sıvılaşmış bir geceydi.Aşağıya baktığında gördüğü tek şey, ruhunu emen o mutlak, sonsuz siyahtı.

​"Kimse yok mu?" diye bağırdı. Sesi, suyun o ağır ve nemli yüzeyinde yankılanmadan öldü.

​Layla, suyun kızıydı; dalgalarla dans eden, akıntılara hükmeden o gururlu prenses...

Ama bu okyanus farklıydı. Altındaki su, alışık olduğu o canlılık yerine korkunç bir hissizlik yayıyordu.

Ayaklarının altındaki boşluk, onu aşağı çekmek isteyen binlerce görünmez el gibiydi.

Suyun sıcaklığı yoktu; buzdan bile daha keskin, duyularını felç eden bir cansızlık tenini dövüyordu.

​"Neresi burası? Neden... neden hiçbir şey hissetmiyorum?"

​Aniden, o ölümcül durgunluk bozuldu. Az önce ayna kadar pürüzsüz olan su, sanki binlerce yılın öfkesini kusmak istercesine dalgalanmaya başladı.

Deniz, ruhsuzca ve acımasızca kabardı.

Küçük dalgalar, yerini devasa, simsiyah dağlara bıraktı. Layla, bir tsunami misali üzerine çöken o devasa su kütlelerini gördüğünde, hayatında ilk kez sudan korktuğunu hissetti.

​"Hayır! Durun!" diye haykırdı, ellerini Morfix’le kaplamaya çalışarak. Ama Morfix, bu kadim karanlığın içinde form tutamıyor, parmaklarının arasından birer gözyaşı gibi süzülüp zifiri suya karışıyordu.

​İlk büyük dalga, Layla’nın göğsüne balyoz gibi indi. Kemiklerini sarsan o soğuk darbe ile suyun altına gömüldü. Yüzeye çıkmak için çırpındı, kollarını delicesine savurdu ama su artık bir dost değil, onu boğmak isteyen bir cellattı.

Yukarı çıktığında, ciğerlerine hava yerine köpürmüş, tuzlu ve kokuşmuş bir karanlık doldu.

​"Nefes... yardım edin...!"

​Feryat dudaklarından dökülür dökülmez, bir başka dev dalga üzerine bir tabut kapağı gibi kapandı.

Su, onu altına aldı ve kendi içinde evirip çevirmeye başladı.

Layla, yön duygusunu kaybetti. Hangi taraf yukarı, hangi taraf o dipsiz ölüm çukuru, artık ayırt edemiyordu. Su, kulaklarına doluyor, zihnindeki tüm o güzel anıları birer birer silip atıyordu.

​"Beni... içine çekiyor," diye düşündü, bilinci yavaş yavaş bulanırken. "Ben... içinde kayboluyorum."

​Çırpınışları giderek yavaşladı. Suyun altındaki o korkunç basınç, Layla’nın her bir hücresine hükmediyordu.

Gözlerini son bir kez açtığında, suyun yüzeyinin ne kadar uzaklaştığını gördü; o küçük, gri ışık noktası da kayboluyordu.

Artık sadece sessizlik vardı. Suyun içindeki o sağır edici, ruhsuz sessizlik...

​Nefesi kesildi.

Göğsü, son bir hava kırıntısı için acıyla kasıldı ama sadece soğuk, kara su içeri sızdı.

Layla, Andros’un özgür kızı, şimdi o nefret ettiği durağanlığın ve sessizliğin en dibine, Obsidyen’in okyanus mezarına sessizce gömülüyordu.

​"Anne... Baba..."

​Vücudu gevşedi, parmakları aralandı. Karanlık okyanus, onun son direncini de yutmuş, kurbanını en derin odasına hapsetmişti.

Artık dalgalar üstünde değil, dalgaların içindeki bir hiçlikti.

Musa

Burası, evrenin tüm uyumsuz seslerinin toplandığı, notaların can çekiştiği bir kakofoni cehennemiydi.

Melodi yoktu; sadece cam kırılmalarını andıran çığlıklar, metalin metale sürtündüğü o sinir bozucu gıcırtılar ve sanki binlerce kişi aynı anda farklı dillerde lanet okuyormuş gibi bir uğultu vardı.

​Musa, o geometrisi bozuk siyah taşların üzerine çökmüş, dizlerini karnına çekmişti. Elleriyle kulaklarını o kadar sert kapatıyordu ki, parmak uçları bembeyaz kesilmişti. Ancak bu sesler dışarıdan gelmiyordu; doğrudan zihninin merkezinde, kemiklerinin içinde yankılanıyordu.

​"Kesin şunu... lütfen kesin..." diye hıçkırdı. Başındaki ağrı, şakaklarına saplanan kızgın miller gibiydi. Bütün bedeni, bu kontrolsüz frekansların altında bir yaprak gibi titriyordu. "Hiçbir ritim yok... hiçbir denge yok..."

​Gözyaşları, bu kaotik seslerin ritmiyle yanaklarından süzülürken, bir an için tüm o gürültü bıçakla kesilmiş gibi sustu.

Musa, korkuyla ellerini kulaklarından çekti.

O mutlak sessizliğin içinden, dünyanın en yumuşak, en tanıdık kokusu yayıldı: Nilüfer çiçekleri.

​Başını yavaşça kaldırdığında, kalbi yerinden fırlayacakmış gibi çarpmaya başladı.

Karşısında, o unutulmaz zarafetiyle Matlin duruyordu.

Annesi...

Hayallerindeki o narin silüet, şimdi Obsidyen’in karanlık sisleri arasında kanlı canlı karşısındaydı.

​"Anne?" dedi Musa, sesi bir hıçkırığın içinde kaybolurken. "Anne, sen misin?"

​Musa, ona dokunmak, dizlerine kapanmak için öne atılmak istedi ama Matlin’in bakışları onu olduğu yere mıhladı. O şefkatli, melodi dolu gözler gitmiş; yerine buz gibi, nefret dolu ve hayal kırıklığıyla kararmış iki kuyu gelmişti.

​"Bana yaklaşma," dedi Matlin. Sesi bir ninni değil, bir kırbaç şaklamasıydı.

​"Anne, ne oldu? Benim, Musa... senin kızın..."

​"Benim bir kızım yok," diye haykırdı Matlin. O zarif yüzü, öfkeyle çarpıldı. "Bana bak Musa! Benim sonumu getiren o lanetli şeye, o öldürücü müziğe hizmet edişine bak! Sen, benim katilim olan o gücün perisisin!"

​Musa, duyduklarıyla sarsıldı. "Hayır... Hayır, ben müziği seni yaşatmak için, seni onurlandırmak için...!"

​"Yalan söylüyorsun!" diye bağırdı annesi, bir adım daha yaklaşarak. "Her bir notan, mezarımdaki toprağı biraz daha ağırlaştırıyor. Seninle asla gurur duymadım. Aksine, her flüt çaldığında, her şarkı söylediğinde senden daha çok nefret ettim. Benim hayatımı çalan o uğultuyu sen 'sanat' sanıyorsun. Sen bir hayal kırıklığından başka bir şey değilsin, Musa!"

​"Dur, lütfen dur!" Musa, ellerini tekrar kulaklarına bastırdı ama annesinin sesi artık en yüksek frekanstan daha acı vericiydi. "Böyle söyleme! Babamla hep seni anıyoruz, hep senin müziğini..."

​"Babanı da kandırdın," dedi Matlin, yüzünde tiksinmiş bir ifadeyle. "Onun acısını, kendi bencil melodilerin için kullandın. Keşke o gün o sahneye hiç çıkmasaydın. Keşke benim sesimle birlikte senin sesin de sonsuza kadar kısılsaydı."

​Musa, hıçkırıklar içinde yere kapandı. Alnını o soğuk, vıcık vıcık zemine vurdu. "Bu... bu sen değilsin! Benim annem beni severdi! O bana şarkılar söylerdi!"

​"Annen öldü, Musa! Ve onu öldüren şey şimdi senin parmak uçlarında dolaşıyor," diye tısladı Matlin’in sureti. "Senden nefret ediyorum. Müziğinden nefret ediyorum. Senin varlığından nefret ediyorum!"

​"HAYIR!" diye feryat etti Musa. Göğsünden kopan o acı dolu çığlık, meydandaki tüm o geometrik taşları titretecek kadar güçlüydü. "ANNE, LÜTFEN! GERÇEK DEĞİL BU! YAPMA!"

​Musa, hıçkırıklarının arasında boğulurken, annesinin sureti yavaşça simsiyah bir dumana dönüşüp havaya karıştı. Ama o son sözler, "Senden nefret ediyorum," cümlesi, meydandaki o bozuk frekansların içinde takılı kalmış bir plak gibi tekrar etmeye başladı. Musa, karanlık mabetin zemininde, ruhu bin parçaya bölünmüş bir halde, sessizliğin içinde bile annesinin nefretini duymaya devam ederek yıkıldı.

Tecna

Tecna kendini evrenin en korkunç hatasının içinde buldu: Mutlak Verisizlik.

Burası ne bir kod dizini barındırıyor ne de bir frekansın geçişine izin veriyordu.

Etrafındaki zifiri sessizliği analiz etmeye çalıştı ama işlemcileri boşa dönüyor, zihni boş bir ekran gibi kararıp duruyordu.

​Yavaş, mekanik bir tedirginlikle ilerlerken, karanlığın içinden veriler değil, fısıltılar sızmaya başladı. Birer gölge gibi belirdiler. Önce Bloom, sonra Stella... Ardından tüm Winx. Ama gözlerindeki o sıcak dostluk ışığı sönmüş, yerini birer virüs gibi yayılan kötücül, zehirli bir parıltıya bırakmıştı.

​"Analiz etsene Tecna," dedi Bloom, sesi bir sistem hatası kadar rahatsız ediciydi. "Şu an neden burada olduğunu anlayabiliyor musun? Yoksa devrelerin mi yandı?"

​Tecna duraksadı, kalbi hızla çarpmaya başladı. "Arkadaşlar? Ben... buradaki manyetik alanı çözmeye çalışıyorum, birazdan çıkışı..."

​"Hâlâ 'çözmekten' bahsediyor," diyerek araya girdi Stella, yüzünde tiksinti dolu bir küçümsemeyle. "Hâlâ o sıkıcı mantık oyunları. Söyle bize Tecna, bu kadar 'zeki' taklidi yaparken aslında ne kadar zavallı göründüğünün farkında mısın?"

​Flora, o yumuşak sesini bir bıçak gibi kullanarak yaklaştı. "Biz seni hiçbir zaman aramıza istemedik. Sen sadece... eksik bir versiyonsun. Duyguları taklit eden, bozuk bir robot."

​Tecna’nın nefesi daraldı. "Bu doğru değil. Ben... ben hissedebiliyorum. Sizi seviyorum."

​Musa kahkahalarla gülmeye başladı; bu ses bir senfoni değil, bir parçalama ayini gibiydi. "Sevgi mi? Sen sevgiyi sadece bir veri girişinden ibaret sanıyorsun! Sen bir ten ve kemik yığını değil, sadece iyi programlanmış bir metal parçasısın. Bizimle ağladığında bile aslında sadece göz pınarlarındaki sıvı seviyesini kontrol ediyordun, itiraf et!"

​Winx kızları, Tecna’nın etrafında daralan bir çember oluşturdular. Her biri, Tecna’nın ruhuna işleyen o buz gibi bakışlarla onu aşağılıyordu.

​"Her zekanı sergilediğinde, her 'bunu biliyorum' dediğinde seninle alay ediyorduk," dedi Layla, omuz silkerek. "Biz seninle sadece sana acıdığımız için arkadaştık. Kim duygusuz bir yaratıkla gerçekten vakit geçirmek ister ki?"

​Tecna, bu ağır sözlerin altında ezilerek yere çöktü. Mantığı ona bunların gerçek olamayacağını söylüyordu ama kalbindeki o tarif edilemez sızı, sistemlerini altüst ediyordu. Ellerini başına koydu, gözlerini sıkıca kapattı. "Lütfen... durun. Ben... ben bir insanım. Ben bir periyim."

​"Hayır, sen bir hatasın!" diye bağırdı Bloom. "Senin yerin bizim yanımız değil, bir hurdalık!"

​Winx’in hep bir ağızdan attığı o alaycı kahkahalar, karanlık mabetin tavanında yankılanırken Tecna hıçkıra hıçkıra ağlamak istedi. Gözyaşlarının o siyah zemine düşmesini, bu acının fiziksel bir kanıtı olmasını diledi. Ama gözleri kuruydu. Tek bir damla bile süzülmüyordu yanaklarından.

​"Neden..." diye inledi Tecna, sesi titreyerek. "Neden ağlayamıyorum? Gerçekten... gerçekten duygusuz bir canavar mıyım?"

​"Bakın," dedi Stella, parmağıyla Tecna’yı işaret ederek. "Hâlâ veri toplamaya çalışıyor. Ağlamayı bile beceremeyen bir makine parçası! Sen sadece bir illüzyonsun Tecna. Hiç var olmadın."

​Tecna, o vıcık vıcık balçığın üzerinde kıvranırken, içindeki o devasa boşlukla yüzleşti.

Eğer ağlayamıyorsa, eğer bu acıyı dışarı vuramıyorsa, arkadaşları haklı mıydı?

Etrafındaki kahkahalar birer duvar gibi yükselirken, Tecna sessiz, gözyaşsız ve mutlak bir umutsuzlukla karanlığa gömüldü.

Bloom

Karşısındaki silüet, sevdiği muazzam güçteki heybetiyle esip gürleyen o adamın, Valtor’un son demleriydi.

Ancak bu, Bloom’un hafızasındaki o görkemli fatih değildi.

​Valtor, geometrisi bozuk siyah bir sütuna sırtını dayamış, bedeni sanki görünmez pençeler tarafından parça parça ediliyordu. O her zaman pürüzsüz olan kıyafetleri yırtılmış, teni ise Obsidyen’in o isli dumanıyla griye dönmüştü. Gözleri, o hırçın gri rengini kaybetmiş, sönmekte olan bir kor gibi titriyordu. Ama bakışlarındaki nefret, her zamankinden daha keskindi.

​"Yaklaşma!" diye gürledi Valtor, sesi boğazından gelen kanlı bir hırıltıyla karışıyordu. "O lanetli ışığını, o sahte masumiyetini benden uzak tut, küçük peri."

​Bloom’un kalbi göğüs kafesini parçalamak istercesine çarptı. Eli karnına gitti; içindeki o can parçasının verdiği dürtüyle, sevdiği adama doğru bir adım attı.

Gözyaşları, Obsidyen’in dondurucu havasında pırlanta gibi parlıyordu. "Valtor... Hayır, bu olamaz... Seni kurtarabilirim. Ejderha Ateşi, o seni iyileştirebilir!"

​Valtor, acıyla sırıttı. Bu gülümseme, bir bıçak darbesinden daha çok can yaktı. "Beni iyileştirmek mi? Beni bu hâle getiren zaten senin o bencil, sığ kahramanlık sevdan değil mi, Bloom? Bak etrafına! Burası senin 'kurtarma' operasyonunun eseri. Winx, ailen, krallığın... Dokunduğun her şeyi bir vebaya dönüştürüyorsun."

​"Öyle söyleme!" diye haykırdı Bloom, hıçkırıklarının arasından. "Ben sadece bizi, sevgimizi korumaya çalıştım!"

​"Sevgi mi?" Valtor, zorlukla bir nefes alırken sırtını yasladığı taşa daha çok gömüldü. "Senin sevgin, bir parazitin konağına olan bağlılığından farksız. Beni terk etmeye zorladın. Senin o sönük, erdemli dünyanda yerim yoktu ama sen beni o dünyaya çekmek için direttin. Şimdi bak; senin yüzünden bu sefil sınırda, bir gölge gibi can veriyorum. Seni terk ettiğimde seni kurtarmıştım, ama sen... sen geri gelip beni bu balçığa mahkûm ettin."

​Bloom, aradaki mesafeyi kapatmak için öne atıldı ama görünmez, aşılmaz bir bariyer onu sertçe geri itti. Havada asılı kalan o şeffaf, buz gibi duvar, Obsidyen'in en karanlık büyüsüyle örülmüştü.

​"Valtor, lütfen! Dokunmama izin ver! Sadece elini tutsam..."

​"Sakın," dedi Valtor, sesi bir ölüm fermanı kadar soğuktu. "Ölürken dahi teninde o çocuksu sıcaklığını hissetmek istemiyorum. Sesin... kulaklarımda bir çan gibi yankılanıyor. Seni görmemek için gözlerimi sonsuza kadar kapatmak, şu an sahip olduğum tek lütuf."

​Bloom, çıldırmışçasına bariyeri yumruklamaya başladı. "Yalan söylüyorsun! Beni korumak için gittin! Beni sevdiğin için beni bıraktın!"

​Vurduğu her darbede bariyerden kıvılcımlar çıkıyor, Bloom’un narin parmak boğumları parçalanıyordu. Kanı, o şeffaf duvarda aşağı doğru süzülürken, Obsidyen’in zemindeki vıcık vıcık balçığıyla buluşuyordu. "Aç şu bariyeri! Beni burada, bu sessizliğin ortasında tek başıma bırakma!"

​Valtor, son bir gayretle başını kaldırdı. Gözlerindeki o son parıltı, saf bir küçümsemeyle parladı. "Sen her zaman yalnızdın Bloom. O kalabalık Winx grubunun içinde, o ihtişamlı saraylarda bile bir yabancıydın. Şimdi ise tam olman gereken yerdesin: Hiçliğin ortasında, elinde sadece kanlı yumrukların ve kimsenin duymadığı hıçkırıklarınla."

​Bloom’un elleri artık kıpkırmızıydı. Acıdan ziyade ruhundaki o devasa boşluk canını yakıyordu. "Bu sen değilsin..." diye fısıldadı, alnını o soğuk bariyere yaslayarak. "Benim tanıdığım Valtor, ne kadar zalim olursa olsun, bakışlarında bir hırs taşırdı. Sen... sen bir canavarsın."

​Valtor’un bedeni yavaşça dumanlaşmaya, Obsidyen’in kadim karanlığına karışmaya başladı. "Ben senin yarattığın bir hayaletim, Bloom. Ve bu hayalet, senden nefret ederek yok olacak."

​Bloom, bariyeri son bir kez, tüm gücüyle yumrukladı. "HAYIR!"

​O anda, etrafındaki her şey; Valtor’un can çekişen bedeni, sırılsıklam olan o siyah sütun ve vıcık vıcık balçık titremeye başladı. Bloom, kanlı ellerine baktı. Bariyerin üzerinde kalan kanı, bir mürekkep gibi dağılıyor, az önceki "Valtor" silüeti bir karabüyü dumanı gibi havaya savruluyordu.

​Dank etti zihnine.

​Bu Valtor değildi. Bu, Obsidyen’in kurbanlarını en zayıf noktalarından vuran, ruhlarını parçalayan o kadim illetiydi. Karşısındaki adam, sevdiği kişinin bir yansıması değil, kendi suçluluk duygusunun ve terk edilme korkusunun somutlaşmış bir karabüyüsüydü.

​Valtor asla böyle sitem etmezdi. O, ölürken bile bir kraliçeye diz çöktürecek kadar gururlu, sevdiğini korumak için kendini feda edecek kadar sessiz bir adamdı.

​Bloom, hıçkırıklarını durdurdu. Gözlerindeki o yaşlı perdeyi eliyle sildi. Etrafındaki o geometrisi bozuk meydan, bu idrak ile birlikte daha da karanlık, daha da hırçın bir hal aldı. Obsidyen onu yutamamıştı ama ruhunda açtığı yaralar, kanlı elleri gibi taze ve sızılıydı.

​"Bu bir yalan," dedi Bloom, sesi artık bir perinin değil, acıyla bilenmiş bir kraliçenin vakarıyla yankılandı.

​Ama karanlık durmadı; aksine, Bloom’un bu uyanışına sinirlenmişçesine, karanlık bir tufan gibi içeri sızmaya başladı.

Fakat karanlığın unuttuğu bir şey vardı: Ejderha Ateşi, en hırçın halini en zifiri karanlıkta alırdı.

​Bloom, dizlerinin üzerine çökmüş olduğu o geometrisi bozuk zeminden yavaşça doğruldu. Parmak boğumlarından süzülen kan, zemindeki balçığa damladığında artık cızırtı çıkarmıyordu; çünkü Bloom’un içindeki ısı, Obsidyen’in kadim soğuğunu yakmaya başlamıştı. Gözlerindeki yaşlar kurudu, yerini saf, kor bir turuncuya bıraktı.

​Ruhu, az önce kendisine işkence eden o sahte Valtor’un sözlerini birer yakıt olarak kullandı. Suçluluk duygusu, yerini sarsılmaz bir iradeye bıraktı.

​"Bu bir yalan!" diye kükredi Bloom. Sesi, sesin bile öldüğü bu boyutta bir deprem etkisi yarattı. "Siz... sadece gölgesiniz! Siz, benim sevdiklerimin yüzünü çalan hırsızlarsınız!"

​Bloom, kollarını iki yana açtı. O anda bedeni, fiziksel bir formdan çıkıp saf bir enerji kaynağına dönüşmeye başladı. Göğsünün tam ortasından, kainatın yaratılışından kalma o kadim Ejderha Ateşi, bir güneşin patlamasını andıran bir şiddetle dışarı vurdu.

​Bu sıradan bir büyü değildi. Bu, Obsidyen’in dokusunu atomlarına ayıran, boyutlar arası perdeleri yırtan bir ontolojik patlamaydı.

Bloom’un etrafındaki o dumanlı sıvı, ışığın dokunuşuyla çığlıklar atarak buharlaştı.

Işık, bir iğne gibi karanlığın kalbine saplandı ve ardından devasa bir dalga halinde yayıldı.

​Stella’nın mahkum olduğu o sessiz suçlamalar, Flora’nın boğulduğu o siyah bataklık, Layla’nın sürüklendiği o ruhsuz okyanus ve Musa ile Tecna’nın zihinlerini kemiren o sahte gerçeklikler; hepsi aynı anda sarsıldı.

​Bloom’un sesi, tüm bu çarpık boyutların duvarlarını yıkarak her bir perinin ruhunda yankılandı:

​"BU BİR YALAN! BENİ DUYUN! HİÇBİRİ GERÇEK DEĞİL!"

​Işık, karanlık koridorları birer birer aydınlatırken, Winx perileri düştükleri o dipsiz kuyularda başlarını yukarı kaldırdılar.

​Stella, anne ve babasının nefret dolu hayaletlerinin, Bloom’un ışığı altında nasıl toz olup dağıldığını gördü. "Bloom..." diye fısıldadı Stella, sönen parıltısı yeniden alev alırken.

​Flora, üzerine kapanan o siyah balçığın, altındaki Ejderha Ateşi’yle nasıl kuruyup çatladığını hissetti. Bataklığın içinden elini uzattı ve Bloom’un yarattığı o altın sarısı ışık huzmesini yakaladı.

​Layla, o ruhsuz okyanusun dibinden yüzeye fırlatıldı. Su artık onu boğmuyor, enerjiyle buharlaşıyordu.

​Musa, annesinin o sahte, acımasız sesinin yerini Bloom’un o güçlü, ritmik ve hayat dolu haykırışına bıraktığını duydu. "Bu gerçek bir senfoni," dedi Musa, gözyaşlarını silerek.

​Tecna, sistemlerindeki "mantık hatası" uyarısının silindiğini gördü. Duygular bir veri değildi, duygular bu ışığın ta kendisiydi.

​Patlamanın etkisi dindiğinde, meydan artık o vıcık vıcık balçıkla kaplı değildi. Bloom, havada asılı kalmış, vücudundan hâlâ küçük alev parçaları yükselirken Winx’in diğer beş üyesinin tek tek kendi boyutlarından, o dumanlı perdeleri yırtarak geri döndüğünü gördü.

​Hepsi yorgundu, hepsi ruhsal olarak hırpalanmıştı ama gözlerindeki o bağ her zamankinden daha güçlüydü.

​"Bloom," dedi Stella, sendeleyerek ona doğru ilerleyip arkadaşının elini tutarken. "Bizi o cehennemden çekip çıkardın."

​"Daima arkanızı kollayacağım, sizi bu cehenneme ben soktum," dedi Bloom, nefes nefese. Elleri hala kanıyordu ama artık titriyordu. "Bizi birbirimizle, en korktuğumuz şeylerle vurmaya çalıştılar. Ama unuttukları bir şey var; biz bir aradayken hiçbir karanlık yeterince derin değildir."

​Önlerinde, Obsidyen’in daha da derinlerine, o dondurucu ve lanetli zindanlarına açılan devasa, buz tutmuş bir tünel uzanıyordu.

​"Bu sadece başlangıçtı," dedi Layla, kollarındaki Morfix’i sertleştirerek. "Obsidyen bizi bekliyor."

​"Gidelim," dedi Bloom, bakışlarını o karanlık tünelin sonuna dikerek. "Ailemi o cadılardan kurtarana kadar hiçbir yere gitmiyorum."

​Winx, birbirlerine kenetlenerek, Bloom’un hala sönmemiş olan ışığının rehberliğinde, evrenin en soğuk ve en unutulmuş zindanına doğru ilk adımlarını attılar.

Karanlık hâlâ oradaydı, pusudaydı ama artık onları kandıramayacağını biliyordu.