BÖLÜM 29: KÜL RENGİ

###BÖLÜM 29: DÜĞÜNÜN GÖLGESİNDEKİ SIRLAR

Malikanenin üzerine çöken gece, her zamankinden daha ağır ve sessizdi. Yarın büyük gündü; Roma’nın en ihtişamlı kiliselerinden birinde Alessio ve Efsun’un hayatları resmen birleşecekti. Efsun, odasında, o seçtiği sade ama asil gelinliğin başında duruyordu. Kalbi heyecanla çarparken, içindeki o tuhaf huzursuzluk bir türlü dinmiyordu.

Su içmek için mutfağa doğru inerken, kütüphanenin kapısının aralık olduğunu ve içeriden ince bir dumanın süzüldüğünü fark etti. Kapıyı hafifçe ittiğinde, Martina’yı pencerenin önünde, elinde ince bir sigarayla karanlığı izlerken buldu. Martina, Efsun’un geldiğini bakmadan anlamıştı.

"Yarın büyük gün tatlım," dedi Martina, sesi bir yılanın tıslaması kadar soğuk ve pürüzsüzdü. "Mutlu musun?"

Efsun kapı eşiğinde durdu. "Evet, Martina Hanım. Çok mutluyum."

Martina yavaşça döndü. Yüzünde, loş ışıkta daha da korkutucu görünen o yapay gülümseme vardı. "Mutluluk... Ne kadar da kırılgan bir kelime. Özellikle bir D'Angelo ile evleniyorsan." Martina, Efsun’a doğru birkaç adım attı, topuklu terliklerinin mermerde çıkardığı ses sessizliği bıçak gibi kesti. "Peki, Alessio’nun sana her şeyi anlattığını mı sanıyorsun? Mesela... o mezarlıkta seninle neden tanıştığını? Sadece bir tanık için mi?"

Efsun’un kaşları çatıldı, içinde bir yerlerin cız ettiğini hissetti. "Ne demek istiyorsunuz?"

Martina, Efsun’un tam önünde durdu. Eğilip, Efsun’un kulağına o zehirli fısıltısını bıraktı:

"Alessio seni seçmedi Efsun. Alessio seni 'yarattı'. O gün mezarlıkta kolunu tuttuğunda, senin kim olduğunu biliyordu. Babanın o 'kaza' dediğiniz ölümünün arkasındaki asıl planı biliyordu. Senin bir kurban değil, bir anahtar olduğunu biliyordu."

Efsun geri çekildi, gözleri dehşetle açıldı. "Babamın ölümü bir kazaydı! Alessio o zamanlar beni tanımıyordu bile!"

Martina acı bir kahkaha attı. "Saf tatlım benim... Alessio, David Clark’ın hamlesini önceden okumuştu. Senin baban, Clark’ın Türkiye’deki en büyük kara kutusuydu. Alessio o kutuyu açmak yerine yok etmeyi seçti. Seninle o mezarlıkta karşılaşması tesadüf müydü sanıyorsun? Sana 'itaat et' demesi, aslında vicdan azabını bastırma şekliydi."

Martina, Efsun’un sarsıldığını görünce elini onun omzuna koydu, tırnakları ince kumaşın üzerinden tenine battı. "Yarın o kürsüye çıktığında Alessio’nun gözlerine bak ve şunu sor: 'Babamın kanı senin ellerine mi bulaştı, yoksa sadece emri mi verdin?' Eğer yalan söylerse gözünü bile kırpmaz, çünkü o bir D'Angelo. Ama eğer susarsa... İşte o zaman gerçekle evlenmiş olursun."

Martina, sigarasının külünü gümüş küllüğe silkeledi ve hiçbir şey olmamış gibi odadan çıktı. Efsun ise o devasa kütüphanenin ortasında, dünya başına yıkılmış gibi kalakaldı. Az önce aşkla baktığı o gelinlik, şimdi bir kefen gibi görünmeye başlamıştı gözüne.

Dışarıda rüzgar şiddetini artırdı. Efsun, titreyen ellerini kalbinin üzerine koydu. Martina’nın bu söyledikleri sadece bir düğün hediyesi miydi, yoksa hayatının en büyük yalanının itirafı mı?

Roma’nın en görkemli malikanelerinden birinin bahçesi, bugün tarihin en büyük ve en tehlikeli buluşmalarına ev sahipliği yapıyordu. Bahçede İtalyan ve İspanyol mafyasının ağır topları, Türkiye’den gelen dostlar ve takım elbiseli, kulaklıklı onlarca koruma birer satranç taşı gibi dizilmişti. Dışarıda devasa bir telaş vardı; Adriana ve Lavin konukları karşılıyor, Fatma Anne ise elinde tesbihiyle bir köşede çocuklarının selameti için dua ediyordu. Martina ise bir orkestra şefi gibi, elindeki kadehle masaların arasında süzülüyor, her detayı kontrol ederken gözleriyle etrafı avcı gibi tarıyordu.

Ancak malikanenin üst katındaki gelin odasında, dünya durmuştu.

Efsun, seçtiği o süt beyazı, sade ve asil gelinliğin içindeydi. Aynadaki yansıması büyüleyiciydi; bir kuğu kadar zarif, bir kraliçe kadar dik duruyordu. Fakat gözlerinde, kimsenin fark edemediği o zehirli sis duruyordu. Martina’nın dün geceki fısıltıları, kulaklarında birer çan sesi gibi yankılanıyordu: "Babanın kaza yaptığı gün, o arabayı takip edenler Alessio’nun adamlarıydı..."

Alessio, odanın diğer ucunda, simsiyah ceketini üzerine geçiriyordu. Aynadan Efsun’un dalgın bakışlarını yakaladı. Yavaşça ona doğru yürüdü. Her adımında o ağır, okyanus kokulu parfümü odayı sarıyordu. Efsun’un arkasında durdu, ellerini onun ince beline yerleştirdi ve başını omzuna yasladı.

"Nefes almayı unutuyorsun Sarca," diye fısıldadı Alessio, sesi kadife gibi yumuşaktı. "Bugün bizim günümüz. Neden bu kadar uzaktasın?"

Efsun, Alessio’nun ellerinin sıcaklığını hissettiğinde kalbi sızladı. Bu eller, babasının ölümüne neden olan emirleri vermiş olabilir miydi? Daha fazla dayanamadı. Aynadaki yansımasına bakmayı bırakıp aniden Alessio’ya döndü. Gözleri dolmuştu ama bakışları bir bıçak kadar keskindi.

"Alessio... Dün gece annen yanıma geldi," dedi Efsun, sesi titrese de kararlıydı.

Alessio’nun kaşları anında çatıldı, vücudu kaskatı kesildi. Annesinin rahat durmayacağını biliyordu ama bu kadar ileri gideceğini tahmin etmemişti. "Ne dedi sana Martina?"

Efsun, bir çırpıda her şeyi döktü. "Babanın gizli bir dosyası olduğunu, o dosyanın benim babamda olduğunu söyledi. Benimle o dosya için evlendiğini... En kötüsü de, babamın kaza yaptığı gün o arabayı senin adamlarının takip ettiğini söyledi Alessio. Doğru mu bu? Beni o dosyaya ulaşmak için mi yanına aldın?"

Alessio’nun gözlerinde önce bir şaşkınlık, sonra devasa bir öfke parladı. Yumruklarını o kadar sert sıktı ki eklemleri beyazladı. Bir an için dışarı çıkıp Martina’yı herkesin önünde mahvetmek istedi; ama bugün onların düğünüydü, kan dökülmemeliydi. Derin bir nefes aldı, öfkesini dizginlemeye çalışarak Efsun’a bir adım daha yaklaştı. Ellerini Efsun’un yüzüne koydu, başparmaklarıyla yanaklarını okşadı.

"Bana bak Efsun. Gözlerimin içine bak," dedi Alessio, sesi bir yemin kadar ağır ve dürüsttü. "Annem bir yılanın diline sahiptir, zehrini en zayıf anında akıtır. Benim senin babanın dosyasına, parasına ya da herhangi bir belgesine ihtiyacım yok. Ben D'Angelo’yum, ben dünyayı parmağımda oynatırım! Seni o mezarlıkta gördüğüm an, o dosyayı değil; o dosyaya rağmen ayakta duran o dik başını sevdim ben."

Alessio, Efsun’un alnını kendi alnına dayadı. "Babamın ölümü bir savaştı, evet. Ama senin babanın kazasıyla benim hiçbir ilgim yok. Sana yemin ederim ki, eğer o kazada benim bir parmağım olsaydı, bugün karşında bu gelinlikle değil, bir cellat olarak dururdun. Martina bizi ayırmak istiyor çünkü senin benim tek zayıf noktam olduğunu biliyor. Ona bu zaferi verme Sarca. Bana inan."

Efsun, Alessio’nun gözlerindeki o sarsılmaz dürüstlüğü gördüğünde, içindeki o sisli hava biraz olsun dağıldı. Alessio’nun kalbi, ellerinin altında deli gibi çarpıyordu. Bir adam bu kadar dürüstçe sevebilir miydi?

"Sana inanmak istiyorum Alessio," dedi Efsun, fısıldayarak. "Çünkü eğer bu bir yalansa, bugün o masada sadece bir imza atmış olmayacağız; ben ruhumu sana kurban etmiş olacağım."

Alessio, Efsun’un elini tutup kalbinin üzerine bastırdı. "Ruhun bende emanet. Ve yemin ederim, annemin bu yalanının bedelini ona ödeteceğim. Ama şimdi... Şimdi dışarı çıkacağız ve herkese bu krallığın kraliçesinin kim olduğunu göstereceğiz."

Dışarıdan gelen korna sesleri ve alkışlar, törenin başladığını haber veriyordu. Alessio, Efsun’un koluna girmesine izin verdi. Efsun’un içindeki şüphe tamamen yok olmamıştı, kalbinin bir köşesinde hala Martina’nın zehri duruyordu; ama Alessio’nun elini tuttuğu an, o karanlık ormanda yolunu bulacakmış gibi hissetti.

***

BU BÖLÜM NASILDI?

OY VE YORUM BEKLİYORUM