BÖLÜM 31: BİR ASLANIN TÖVBESİ

###BÖLÜM 31: ZEHİRLİ MİRASIN HESABI

Doktorun verdiği ilaçlar ve mide koruyucular Efsun’un o dayanılmaz sancısını biraz olsun dindirmişti. Ancak genç kadının bedeni o kadar bitkin düşmüştü ki, göz kapakları ağırlaşmış, zihni bulanık bir sisin içinde kaybolmuştu. Doktor, Alessio’nun yakasını bırakırken, "Şanslıymışsınız Sinyor," dedi. "Dozaj öldürmek için değil, sadece süründürmek ve bir uyarı vermek için ayarlanmış. Birkaç gün haplarını kullanmalı ve sadece dinlenmeli."

Alessio, doktoru kapıdan bile uğurlamadı. Bakışları, koridorun sonunda kendi odasına doğru süzülen annesi Martina’nın üzerindeydi. Okyanus mavisi gözleri, şimdi birer karanlık kuyuya dönüşmüştü.

Efsun’un başucuna gidip alnına küçük, korumacı bir öpücük bıraktı. Efsun’un hafiften aralanan dudaklarından bir inilti koptu. Alessio, onun elini son bir kez sıkıp ayağa kalktı. Artık o aşık adam gitmiş, yerine intikam yeminleri eden D'Angelo geçmişti.

Alessio, Martina’nın odasının kapısını öyle bir hızla açtı ki, kapı duvara çarparak gürültüyle yankılandı. Martina, aynanın karşısında takılarını çıkarıyordu. Hiç istifini bozmadan, aynadaki yansımasından oğluna baktı.

"Kapı çalmak da mı Türkiye’deki o kasabada kaldı Alessio?" dedi Martina, sesi iğneleyici bir sakinlikteydi.

"O kadehe ne koydun Martina!" diye kükredi Alessio. Martina’ya doğru iki dev adım atıp masanın üzerindeki parfümleri bir el hareketiyle yere fırlattı. Cam kırıkları odaya dağılırken Alessio annesinin kolunu öyle bir kavradı ki, Martina’nın yüzü acıyla kasıldı.

"Benim karımı, benim evimde zehirlemeye nasıl cüret edersin! Seni buraya ben çağırdım, babamın hatırına bir şans verdim ama sen o şansı Efsun’un canıyla oynamak için kullandın!"

Martina, kolunu kurtarmaya çalışmadan oğlunun gözlerine dikti gözlerini. "Zehirlemek mi? Abartıyorsun Alessio. Sadece biraz... terbiye etmek diyelim. O kızın buraya ait olmadığını, bir D'Angelo kraliçesi olamayacak kadar zayıf olduğunu anlaman gerekiyordu. Bak, küçücük bir dozla yatağa düştü. Yarın Mia kapına dayandığında o kızın elinde ne olacak? Bir stetoskop mu?"

Alessio, annesinin yüzüne doğru eğildi; nefesi Martina’nın tenini yakıyordu. "O kız, senin on beş yılda veremediğin huzuru bana bir gecede verdi! Eğer bir kez daha, tek bir kez daha onun saçının teline zarar gelirse; yemin ederim Martina, seni o çok sevdiğin Paris’e değil, yerin yedi kat altına gönderirim! Sen benim annem olabilirsin ama o benim ruhum. Ve ben ruhumu korumak için gerekirse doğduğum evi yakarım!"

Alessio, annesini koltuğa doğru savurdu ve odadan fırtına gibi çıktı.

Aşağıdaki ve yandaki bağırtılar Efsun’un zihnine birer balyoz gibi iniyordu. İlaçların etkisiyle ağırlaşan gözlerini güçlükle açtı. Odada sadece başucundaki küçük lambanın ışığı vardı. Kapı usulca açıldı; içeri giren, gözleri ağlamaktan kızarmış olan Lavin’di.

Lavin, ablasının yatağının kenarına oturdu ve buz gibi olmuş elini tuttu. "Abla... İyi misin? Çok korktuk," dedi Lavin, sesi titreyerek.

Efsun, güçlükle yutkundu. Boğazı kurumuştu. "İyiyim Lavin... Sadece, çok halsizim. Sesler... Alessio ve annesi mi?"

Lavin başını öne eğdi. "Alessio çok sinirli abla. Kimse yanına yaklaşamıyor. Martina Hanım’ın odasından gelen sesleri tüm malikane duydu. Herkes senin için seferber oldu ama... Adriana bile Martina’ya o kadar kötü bakıyor ki, her an bir kavga daha çıkabilir."

Efsun, bakışlarını tavana dikti. Parmağındaki yüzüğe baktı. Daha evleneli yirmi dört saat bile olmamıştı ama bu evin duvarları ona ölümü fısıldamıştı.

"Lavin," dedi Efsun, sesi çok derinden geliyordu. "Ben buraya iyileştirmeye gelmiştim... Ama galiba bu evde iyileşmeyecek kadar derin yaralar var. Alessio’nun annesi... O benden neden bu kadar nefret ediyor?"

Lavin ablasının saçlarını okşadı. "Çünkü sen Alessio’nun sahip olduğu en güzel şeysin abla. Ve o kadın, güzel olan her şeyi kirletmek istiyor. Ama merak etme, Alessio seni asla bırakmaz. Az önce aşağıda 'Ona dokunanın dünyasını yıkarım' diye bağırıyordu."

Efsun, gözlerini tekrar kapatırken Alessio’nun o öfkeli ama korumacı sesini hayal etti. Martina’nın zehri bedenindeydi belki ama Alessio’nun aşkı, o zehre karşı duran tek kalkandı.

Alessio, annesinin odasından fırtına gibi çıktıktan sonra koridorda bir an durdu. Elleri hala titriyor, damarlarında akan öfke şakaklarını zorluyordu. Ancak Efsun’un odasının kapısına geldiğinde, o yırtıcı enerjiyi kapının ardında bırakmak zorundaydı. Derin bir nefes aldı, omuzlarını düşürdü ve kapıyı sessizce araladı.

Lavin, ablasının başucundan kalkmış, Alessio’ya "Hala uyuyor," dercesine bir bakış fırlatarak odadan süzülmüştü.

Alessio, yatağın kenarına, sanki dünyanın en kırılgan camına yaklaşıyormuş gibi oturdu. Odanın loş ışığında Efsun’un yüzü her zamankinden daha solgun, daha şeffaf görünüyordu. Alessio’nun kalbi, okyanusun dibine çöken bir demir gibi ağırlaştı. Onu korumaya yemin etmişti ama kendi annesi, kendi evinde onu zehirlemişti.

Efsun, ilaçların etkisiyle ağırlaşan kirpiklerini araladı. Alessio’nun okyanus mavisi gözlerini, bu sefer hüzünle ve suçlulukla dolup taşmış bir halde üzerinde buldu.

"Alessio..." diye fısıldadı Efsun. Sesi bir rüzgar fısıltısı kadar zayıftı.

Alessio, Efsun’un elini iki avucunun arasına alıp dudaklarına götürdü. Parmak eklemlerini usulca öperken gözlerini kapattı. "Affet beni Sarca," dedi, sesi hırıltılı ve derinden geliyordu. "Seni bu eve getirdiğim, seni bu zehrin ortasına attığım için affet. Seni koruyamadım."

Efsun, elini Alessio’nun sakallı yanağına yerleştirdi. Adamın derisindeki o sıcaklığı ve titremeyi hissedebiliyordu. "Senin suçun değil... Kimse bir annenin bunu yapacağına inanmak istemez."

Alessio başını kaldırıp Efsun’un gözlerinin içine baktı. Bakışlarında öyle bir çaresizlik vardı ki, Efsun onun içindeki o küçük çocuğun hala ağladığını gördü. "Benim annem yok Efsun. Benim annem on beş yıl önce öldü. Bugün o kadehi sana uzatan kadın, sadece kanımı taşıyan bir yabancı."

Efsun hafifçe yatakta doğrulmaya çalıştı, Alessio hemen arkasına yastıkları dizerek ona destek oldu. Alessio, Efsun’u göğsüne yasladı; genç kadının narin bedeni, Alessio’nun devasa gövdesinin yanında bir serçe gibi kalıyordu.

"Beni dinle Alessio," dedi Efsun, elini adamın kalbinin üzerine koyarak. "Bu evde herkes birbirini yaralamaya alışmış. Ama ben buraya kurban olmaya gelmedim. O kadehi içtim evet, canım yandı evet... Ama hala buradayım. Ve hala senin yanındayım."

Alessio, Efsun’un saçlarının arasına uzun, sarsıcı bir öpücük bıraktı. "Yemin ederim Sarca... Bu sondu. Bir daha kimse, en yakınımdaki bile olsa senin tenine zarar veremeyecek. Eğer Martina bir adım daha atarsa, bu malikaneyi onun üzerine yıkmaktan bir saniye bile tereddüt etmem."

Efsun, Alessio’nun kollarında huzuru bulurken, odayı derin bir sessizlik kapladı. Bu sessizlik, bir barıştan çok, yaklaşan fırtınanın habercisi gibiydi. Alessio, Efsun’un uykuya dalışını izlerken zihninde tek bir cümle dönüyordu: Artık sadece aşkla değil, nefretle de korunacaksın Sinyora D'Angelo.