BÖLÜM 32: TEST VE SARCA

###BÖLÜM 32: RUJ VE KIRMIZI

Ertesi sabah malikanede hava kurşun gibi ağırdı. Hizmetliler parmak uçlarında yürüyor, Martina ise akşamki fırtınanın galibi olduğunu düşünerek büyük bir kibirle kahvaltı masasına oturuyordu. Üzerinde pudra pembesi, son derece şık bir sabahlık vardı; yüzünde ise zafer kazanmış bir kadının o rahatsız edici huzuru dolanıyordu.

"Alessio nerede?" diye sordu Martina, Adriana’ya bakmadan.

"Abim Efsun’un yanında," dedi Adriana buz gibi bir sesle. "Senin açtığın yaraları sarmakla meşgul."

Martina tam iğneleyici bir cevap verecekti ki, merdivenlerin başında bir topuk sesi duyuldu. Ritmi yavaş, emin ve oldukça sertti. Masadaki herkes —Adriana, Lavin ve Fatma Anne— başını o yöne çevirdi.

Efsun merdivenlerden iniyordu.

Üzerinde kan kırmızısı, vücudunu kusursuzca saran ipek bir elbise vardı. Yüzü ilaçların etkisiyle hala biraz solgundu ama dudaklarına sürdüğü iddialı ruj ve gözlerindeki o sarsılmaz ateş, bu solgunluğu bir güç simgesine dönüştürüyordu. Alessio, hemen bir adım arkasında, bir gölge gibi karısını takip ediyordu. Alessio’nun yüzünde, karısının bu dik duruşuna duyduğu o devasa hayranlık okunuyordu.

Efsun, masaya ulaştığında tam Martina’nın karşısındaki sandalyesine geçti. Hareketleri o kadar zarifti ki, sanki dün gece ölümden dönen o değilmiş gibiydi. Martina, elindeki kadehi masaya yavaşça bıraktı; şaşkınlığını gizlemeye çalışsa da gözlerindeki o "nasıl olur?" ifadesi kaçınılmazdı.

"Günaydın," dedi Efsun, sesi berrak ve son derece sakindi. "Umarım herkes iyi bir gece geçirmiştir. Ben şahsen çok... öğretici bir gece geçirdim."

Martina, boğazını temizleyerek sahte bir gülümseme takındı. "Efsun? Tatlım, senin dinleniyor olman gerekmiyor muydu? Doktorun dediklerini ciddiye almalısın."

Efsun, Martina’nın gözlerinin içine, ruhunun en derinini okumak ister gibi baktı. Önündeki boş bardağa uzandı, içine yavaşça su doldurdu ve Martina’ya doğru hafifçe kaldırdı.

"Doktorlar bazen yanılır Martina Anne," dedi Efsun, 'anne' kelimesini bir hakaret gibi vurgulayarak. "Vücudumdaki zehir beni yatağa hapsedecek kadar güçlü değildi. Aksine, beni uyandırdı. Artık bu evde kimin dost, kimin cellat olduğunu çok daha net görebiliyorum. Ve biliyor musunuz? Kırmızı bana çok yakışıyor, tıpkı zafer gibi."

Alessio, Efsun’un yanına otururken elini masanın üzerinden uzatıp karısının elini sıkıca tuttu. Bakışlarını annesine çevirdiğinde, okyanus mavisi gözleri bir celladın baltası kadar keskinleşti.

"Karım haklı," dedi Alessio, sesi masadaki gümüş takımları titretecek kadar gürdü. "Efsun sadece iyileşmekle kalmadı, bu ailenin kurallarını yeniden yazmaya karar verdi. Ve ben, onun yazdığı her kelimenin altına imzamı atmaya hazırım. Martina... Eğer kahvaltını bitirdiysen, birazdan Matteo seni havaalanına bırakmak için hazır bekliyor olacak."

Martina’nın elindeki çatal yere düştü. "Havaalanı mı? Ne demek bu Alessio?"

Efsun araya girdi, yüzünde Martina’nın dün geceki o sinsi gülümsemesinin çok daha asil bir versiyonu vardı. "Demek oluyor ki Martina Hanım; zehirli kadehler sadece içeni değil, sunanı da yakarmış. Roma’nın havası size iyi gelmedi, belki Paris’in tozlu otelleri sizi daha iyi ağırlar. Afiyet olsun."

Efsun, önüne gelen zeytinden küçük bir parça aldı ve büyük bir iştahla yedi. Martina, masada aşağılanmış ve yenilmiş bir şekilde kalırken; Fatma Anne ve Lavin birbirlerine bakıp gülümsediler. Kraliçe masaya dönmüştü ve bu sefer tacı sadece başında değil, ruhundaydı.

***

Aradan tam dört hafta geçmişti. Roma’nın yakıcı sıcağı yerini daha ılık ama basık bir havaya bırakırken, D'Angelo malikanesinde sular durulmuş gibi görünse de Efsun için hayat bir hayli zorlaşmıştı. Martina’nın zehirli kadehinden sonra iyileştiğini sanıyordu ama son bir aydır her sabah, hatta günün her saati midesindeki o bitmek bilmez bulantıyla uyanıyordu.

Alessio, karısının bu halini endişeyle izliyor; her kustuğunda kapının önünde bir aslan gibi volta atıyordu. "Efsun, o kadeh mideni mi bozdu hala? Tekrar doktora gidelim," diye baskı yapıyor, Efsun ise her seferinde "Geçer Alessio, sadece mide hassasiyeti," diyerek onu geçiştiriyordu. Ama Efsun bir doktordu; vücudundaki bu değişimin sıradan bir mide rahatsızlığı olmadığını içten içe biliyordu.

Bir öğleden sonra, malikanenin üst katındaki sessizliği fırsat bilen Efsun, Lavin ve Fatma Anne’den uzaklaşıp Adriana’nın odasına süzüldü. Kalbi göğüs kafesinde bir kuş gibi çırpınıyordu. Adriana, aynanın önünde küpelerini takarken Efsun’un kapıda duran çekingen halini görünce gülümsedi.

"Efsun? Gel içeri tatlım, bir sorun mu var?"

Efsun odaya girip kapıyı usulca kapattı. Elleriyle oynamaya başladı, yanakları utançtan kıpkırmızı olmuştu. Bir doktordu, binlerce hasta görmüştü ama şimdi kendi hayatının en büyük bilinmezliğiyle yüzleşmek onu çocuk gibi utandırıyordu.

"Adriana..." diye fısıldadı Efsun.

Adriana hemen işini bırakıp ona döndü, kaşlarını merakla çattı. "Efendim canım? İyi misin? Yine mi bulantın var?"

"Şey..." Efsun yutkundu, bakışlarını yere indirdi.

"Ne şey? Efsun korkutma beni, bir şey mi oldu? Martina mı bir şey yaptı yine?" diye sordu Adriana, sesi bir anda ciddileşerek.

Efsun başını iki yana salladı, yanına yaklaşıp Adriana’nın elini tuttu. Sesi ancak duyulacak kadar kısıktı: "Adriana... Bana bir... Hamilelik testi alır mısın eczaneden? Ama kimse bilmesin, özellikle Alessio asla duymazın."

Adriana’nın gözleri şaşkınlıkla büyüdü, dudakları şaşkın bir gülümsemeyle aralandı. "Efsun! Ciddi misin sen? Yoksa...?"

"Bilmiyorum Adriana, sadece emin olmam lazım. Kusmalarım hiç bitmiyor ve... geciktim. Lütfen, Matteo ile gidin, o buraları bilir."

Adriana, Efsun’u omuzlarından tutup sarıldı. "Tabii ki alırım! Ay Tanrım, Alessio bunu duyarsa bütün Roma’yı havaya uçurur herhalde sevinçten!"

***

Eczane Yolu

Adriana, odadan fırtına gibi çıkıp aşağı indi. Matteo, bahçede korumalarla konuşurken Adriana’nın kendisine doğru kararlı adımlarla geldiğini görünce dikildi.

"Matteo, arabayı hazırla. Şehre inmemiz lazım," dedi Adriana, sesindeki o heyecanı gizlemeye çalışarak.

"Bir durum mu var Sinyora? Efendi’nin haberi var mı?" diye sordu Matteo, her zamanki profesyonelliğiyle.

"Haber vermeyeceğiz Matteo, kız kıza bir işimiz var diyelim. Sadece sür!"

Eczanenin önüne geldiklerinde, Matteo dışarıda tetikte beklerken Adriana içeri daldı. Birkaç dakika sonra elindeki küçük paketle geri döndü. Matteo’nun meraklı bakışlarını görünce, paketi çantasına sakladı.

"Neymiş bu kadar acil olan Adriana?" diye sordu Matteo, arabayı çalıştırırken.

Adriana, dikiz aynasından malikaneye giden yola baktı ve gülümsedi. "Eğer düşündüğüm şey doğruysa Matteo... Bu malikanede artık sadece kan değil, hayat konuşulacak. Çabuk sür, yengem bekliyor!"

---

BU BÖLÜM NASILDI?

OY VE YORUM BEKLİYORUM