BÖLÜM 34: CAM BEBEK VE PATİK

###BÖLÜM 34: D'ANGELO’NUN VELİAHTI

Odanın içindeki o kutsal sessizlik, Alessio’nun Efsun’u kucağına alıp etrafında döndürmesiyle son buldu. Alessio, sanki dünyanın en nadide elmasını tutuyormuş gibi Efsun’u yavaşça yere indirdi, ellerini karısının hala dümdüz olan karnına yerleştirdi. Gözlerindeki yaşlar, birer sevinç pırlantası gibi parlıyordu.

"Bir bebek..." diye sayıkladı Alessio, sesi hala titriyordu. "Benim... senin... Bizim bir bebeğimiz olacak Sarca!"

Adriana, kapının önünde sevinçten ağlarken Alessio aniden kapıya döndü. "Matteo! Adriana! Lavin! Herkes aşağıya!" diye kükredi. Bu seferki kükreme öfke değil, sığamadığı bir gurur taşıyordu.

Dakikalar içinde tüm malikane halkı ve bahçedeki korumalar devasa holde toplandı. Matteo, elinde silahıyla bir saldırı var sanıp tetikte beklerken; Alessio merdivenlerin başında göründü. Yanında, elini bir an bile bırakmadığı Efsun vardı. Efsun’un yüzünde, utangaç ama dünyayı fethedecekmiş gibi duran bir gülümseme vardı.

Alessio, merdivenlerin ortasında durdu. O heybetli gövdesiyle, bir imparator gibi tebaasına baktı.

"Bugünü unutmayın!" diye bağırdı Alessio, sesi malikanenin taş duvarlarında yankılandı. "Bugün, D'Angelo imparatorluğunun en büyük zaferini kutlayacağız! Bugün, karımın içinde bir canın, bir veliahtın kalp atışlarını öğrendik! Baba oluyorum!"

O an bahçeden ve holden devasa bir tezahürat yükseldi. Koruma ordusu havaya ateş açmamak için kendini zor tutarken, Matteo ilk kez dişlerini göstererek gülümsedi. Fatma Anne "Allah’ım şükürler olsun!" diyerek Efsun’a koştu, ona sıkıca sarıldı. Lavin ise zıplayarak ablasının boynuna atıldı.

Alessio, Matteo’ya döndü. "Matteo! Roma’daki tüm dostlara haber ver! En iyi şaraplar açılsın, en büyük sofralar kurulsun! Bu gece kimse aç kalmayacak, kimse uyumayacak! Bir veliaht geliyor!"

Herkes bayram havasındayken, Martina merdivenlerin en üst basamağında, karanlığın içinde durmuş bu tabloyu izliyordu. Efsun’un Fatma Anne ile sarılışını, Alessio’nun karısına bakarkenki o erimiş halini gördükçe içindeki nefret daha da katmerleniyordu. Bir bebek, Efsun’un bu evdeki yerini sarsılmaz hale getirirdi. Ve Martina buna asla izin veremezdi.

"Gül bakalım Efsun Sarca," diye fısıldadı Martina, tırnaklarını avucuna geçirerek. "O bebek bu evin neşesi değil, senin sonun olacak."

***

Dışarıda havai fişekler Roma semalarını aydınlatırken, Alessio ve Efsun terasta baş başa kalmışlardı. Alessio, arkadan Efsun’a sarılmış, ellerini karısının karnında birleştirmişti.

"Korkuyor musun?" diye sordu Alessio, çenesini Efsun’un omzuna yaslayarak.

Efsun başını geri yasladı, gökyüzündeki renk cümbüşüne baktı. "Biraz... Ama senin yanında olduğun sürece, o bebeği her şeyden koruyabileceğimizi biliyorum Alessio."

Alessio, Efsun’un elini öptü. "Sadece korumayacağız Sarca. Onu öyle bir dünyada büyüteceğiz ki, benim yaşadığım o karanlıkların yanından bile geçmeyecek. O, bizim temiz sayfamız olacak."

Ancak tam o sırada, Matteo terasın kapısında belirdi. Yüzü kireç gibiydi. "Efendi... Bir sorunumuz var. Sınıra bir kurye bırakılmış. Sizin adınıza, ama... üzerinde Mia Clark’ın mührü var."

Alessio’nun kucağındaki huzur, bir saniyede yerini o eski, buz gibi gerginliğe bıraktı. Efsun’u hafifçe arkasına çekti. "Getir bakalım Matteo... Mia’nın bize ne gibi bir düğün hediyesi kalmış görelim."

***

Terasın neşeli havası, Matteo’nun elindeki gümüş tepside duran küçük, kadife kutuyla bir anda buz kesti. Alessio, Efsun’un elini bırakmadan kutuya uzandı. Kapağı açtığı an, Roma’nın tüm ışıkları sönmüş gibi hissetti.

Kutunun içinde, dünyadaki en masum şey duruyordu: El örgüsü, minicik, pembe bir bebek patiği.

Patiğin hemen yanında, Mia’nın o kusursuz el yazısıyla yazılmış küçük bir not vardı:

"Duydum ki baba oluyormuşsun Alessio... Ne büyük bir saadet! Umarım bu minik patikler, sahibinin kanıyla lekelenmeden eskir. Şimdilik sadece izliyorum. — M."

Alessio’nun gözleri notun üzerinde gezinirken, damarlarındaki kanın çekildiğini hissetti. Parmak boğumları kutuyu sıkmaktan bembeyaz oldu. Efsun, patiği gördüğünde bir adım geri sendeledi; midesindeki o tatlı bulantı, yerini saf bir korkuya bıraktı. Mia, haberi malikanedeki herkesten saniyeler sonra öğrenmişti. İçeride bir casus vardı ya da Mia’nın gözleri malikanenin duvarlarının içindeydi.

"Alessio..." dedi Efsun, sesi titreyerek. "Daha biz bile yeni öğrendik... O nasıl bilebilir?"

Alessio, notu avucunun içinde buruşturup küle çevirmek istercesine sıktı. Bakışları Matteo’ya döndüğünde, Matteo bile geri çekilme ihtiyacı hissetti.

"Sınırı yakın! Malikanedeki her bir taşı, her bir personeli tek tek sorgulayacaksın Matteo!" diye kükredi Alessio. Sonra Efsun’a döndü, onu kollarının arasına alıp bir kalkan gibi sardı. "Korkma Sarca... O patikleri ona kendi kanıyla yıkatmadan bu dünyadan göçmeyeceğim. O bebeğe dokunmak şöyle dursun, gölgesine bile yaklaşamaz"

Bu karanlık tehdidin üzerinden birkaç hafta geçmişti. Alessio, dışarıda Mia’nın izini sürerken; malikanenin içinde Efsun için bambaşka bir rejim başlamıştı. Alessio, karısını koruma işini o kadar abartmıştı ki, Efsun artık kendini bir kraliçeden çok, müzede sergilenen paha biçilemez bir vazo gibi hissediyordu.

Sabahın erken saatlerinde Efsun yataktan kalkmaya yeltenince, Alessio anında belirdi.

"Nereye?"

"Alessio, sadece mutfağa inip bir bardak su içeceğim," dedi Efsun gülerek.

"Olmaz. Merdivenler kaygan olabilir. Ben getiririm," dedi Alessio ve daha Efsun itiraz edemeden aşağı süzüldü. Beş dakika sonra elinde sadece su değil; Fatma Anne’nin hazırladığı ballı süt, taze meyveler ve vitaminlerle dolu bir tepsiyle döndü.

Efsun yatakta doğrulup tepsiye baktı. "Alessio, ben hastayım demiyorum, hamileyim diyorum. Bir doktor olarak söylüyorum; hareket etmem lazım!"

Alessio, Efsun’un önüne tepsiyi yerleştirirken ciddiyetinden taviz vermedi. "Sen benim için artık sadece Efsun değilsin Sarca. Sen, içinde benim kalbimi taşıyorsun. Yürürken yere bakacaksın, yemek yerken üç kez çiğneyeceksin. Gerekirse seni bu odada kucağımda taşırım ama o ayakların yorulmayacak."

Akşam olduğunda ise durum daha komikti. Alessio, elinde bebek bakımıyla ilgili kalın bir kitapla yatağın kenarına oturdu. Gözlüklerini takmış (ki Efsun onun bu haline bayılıyordu), ciddiyetle okuyordu.

"Efsun, kitapta diyor ki; bebekler klasik müzik duyunca daha sakin olurmuş."

"Eee?"

Alessio telefonundan Bach açtı ve telefonu Efsun’un karnına yavaşça yaklaştırdı. "Dinle bakalım küçük D'Angelo... Baban dışarıda dünyayı yakıyor olabilir ama senin için sadece en iyi besteleri çalar."

Efsun, kocasının bu devasa gövdesinin içinde barındırdığı o naif babalık heyecanını izlerken gözleri doldu. Mia’nın tehdidi bir köşede dursa da, Alessio’nun bu "cam bebek" muamelesi ona hayatının en huzurlu anlarını yaşatıyordu.

***

BU BÖLÜM NASILDI?

OY VE YORUM BEKLİYORUM