BÖLÜM 36: KANLI LABİRENT VE SON YEMİN

###BÖLÜM 36: KANLI LABİRENT VE SON YEMİN

Mia’nın eşi, telsizden gelen anonsla son bir kez Efsun’a tiksintiyle bakıp odayı terk etti. Artık içeride sadece iki kadın ve Mia’nın kucağından alınan, uzak odadan ağlaması duyulan o masum bebek vardı. Mia, elindeki silahın namlusunu Efsun’un karnından bir saniye bile ayırmıyordu.

"Kocan geliyor Efsun," diye fısıldadı Mia. Gözleri kapıya kilitlenmişti, ama elindeki silah hala bir cellat gibi Efsun’un bebeğini hedef alıyordu. "Kendi sonuna, senin mezarına doğru koşuyor."

Dışarıda, binanın paslı metal duvarlarını sarsan devasa bir patlama sesi duyuldu. Ardından, bir aslanın kükremesini andıran o ses yankılandı: "EFSUUUUUN!"

Alessio, dışarıdaki onca adamı tek başına, sadece bir çift silah ve ruhundaki o devasa öfkeyle yarmıştı. Binanın ağır demir kapısı, Alessio’nun tekmesiyle menteşelerinden kurtulup yere çarptığında, odaya yayılan dumanların arasından okyanus mavisi gözler belirdi. Alessio’nun üzerindeki beyaz gömlek kan içindeydi, yüzünde barut izleri vardı ama bakışları sadece tek bir noktaya; sandalyeye bağlı olan Efsun’a kilitlenmişti.

"Dur orada Alessio!" diye haykırdı Mia. Efsun’un arkasına geçip silahı genç kadının şakağına dayadı. "Bir adım daha atarsan, o çok istediğin veliahtın daha gün yüzü görmeden bu dünyadan göçer!"

Alessio olduğu yerde dondu. Silahlarını indirdi ama elleri hala tetikteydi. Göğsü, aldığı ağır nefeslerle inip kalkıyordu. "Onu bırak Mia," dedi Alessio, sesi bir uçurumun dibinden geliyormuş gibi derinden ve tehlikeliydi. "Babanın hesabını benimle kes. O kadının, o bebeğin bir günahı yok. Benim göğsüme sık, ama onu bırak."

Efsun, yaşlı gözlerle Alessio’ya bakıyordu. "Alessio, git buradan! Her yeri patlatacak!" diye bağırdı.

Mia acı içinde güldü. "Gitmek mi? Hayır, hiçbir yere gitmeyecek. Bak Alessio, babamı vurduğun o gün ben de tam olarak böyle hissediyordum. Çaresiz ve yapayalnız! Şimdi aynı acıyı sen çekeceksin."

Alessio yavaşça silahlarını yere bıraktı. Ellerini havaya kaldırdı. Bu, bir teslimiyet değil, bir taktikti. "Babanı ben öldürdüm Mia. Çünkü o bir savaştı. Ama şu an yaptığın şey savaş değil, bu bir cinayet. İkimiz de anneyiz demiştin Efsun'a... Kendi evladının yüzüne nasıl bakacaksın başka bir bebeğin kanını döktüğünde? Onu da kendin gibi bir canavar olarak mı büyüteceksin?"

Mia’nın silahı tutan eli hafifçe titredi. Tam o sırada, uzak odadaki bebeğinin ağlaması şiddetlendi. Mia bir anlığına, sadece bir saniyeliğine dikkati dağılıp sesin geldiği yöne baktı.

Alessio için o bir saniye, bin yıla bedeldi.

Alessio, bir yıldırım hızıyla yerdeki silahına uzanırken, Mia tetiğe asıldı. Odanın içinde kulakları sağır eden bir patlama sesi yankılandı. Efsun çığlık atarak gözlerini kapattı.

Odanın içinde yankılanan silah sesi, Efsun’un kulaklarında bitmek bilmeyen bir çınlamaya dönüştü. O an zaman yavaşladı; barut kokusu genzini yakarken, Efsun şakağında hissettiği o yakıcı sıcaklıkla gözlerini sımsıkı kapattı. Kurşun onu öldürmemişti ama o kadar yakınından geçmişti ki, metalin soğuk ölümü tenini sıyırıp gitmişti.

"Alessio..." diye inledi Efsun. Ama o an bedeni daha fazla dayanamadı. Haftalardır süren mide bulantıları, az önce yaşadığı devasa korku ve bebeğini kaybetme düşüncesinin verdiği o ağır stres, bilincini bir sis bulutu gibi sardı. Efsun’un başı yan tarafa düştü, gözleri yavaşça kapandı. Bağlı olduğu sandalyede bedeni cansız bir bebek gibi sarktı.

Alessio, Efsun’un o halini gördüğünde ruhunun koptuğunu hissetti. "EFSUUUUN!" diye öyle bir haykırdı ki, binanın paslı tavanından tozlar döküldü. Karısının vurulduğunu sandı, o bembeyaz gelinliğin (veya ruhunun) kana bulandığını hayal etti. O an, Alessio D’Angelo için artık hiçbir kural, hiçbir merhamet kalmamıştı.

Mia, ateş ettikten sonra yaşadığı şokla silahını yere düşürdü. Kendi bebeğinin ağlaması kulaklarında çınlarken, Alessio bir gölge hızıyla üzerine atıldı. Alessio’nun omzundan kan sızıyordu; Mia’nın kurşunu onu sıyırıp geçmişti ama Alessio acıyı hissetmiyordu bile.

Alessio, Mia’yı sertçe duvara çarptı, boğazına yapıştı. Gözleri kan çanağına dönmüştü. "Sana demiştim..." diye hırıldadı Alessio, sesi cehennemin dibinden geliyordu. "Ona dokunursan dünyayı başına yıkarım demiştim!"

Tam o sırada Matteo ve diğer adamları içeri daldı. Matteo, Mia’yı Alessio’nun elinden zorla alırken, Alessio tökezleyerek Efsun’un yanına koştu. Titreyen elleriyle karısının bileklerindeki ipleri bir bıçak darbesiyle kesti.

"Efsun... Sarca, bak bana! Aç gözlerini yalvarırım!"

Alessio, Efsun’u kucağına aldı. Genç kadının yüzü kireç gibiydi ama nefes alıyordu. Alessio, Efsun’un karnına elini koydu; sanki oradaki o minik kalp atışını avuçlarında hissetmek istiyordu. Efsun’un vurulmadığını, sadece şoktan bayıldığını anladığında, Alessio başını karısının göğsüne yaslayıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Koskoca mafya lideri, bir harabenin ortasında, karısının kucağında paramparça olmuştu.

"Buradayım... Geçti sevgilim, buradayım," diye fısıldadı.

Alessio, Efsun’u kucağında bir tüy gibi kaldırıp binanın çıkışına doğru yürümeye başladı. Omzundaki yara kanıyor, her adımında yere damlıyordu ama o durmuyordu. Dışarı çıktıklarında güneş batıyordu. Alessio, kucağındaki dünyasıyla birlikte zırhlı araca binerken Matteo’ya döndü.

"Binayı yakın," dedi Alessio, sesi buz gibi bir emirle. "Mia’yı ve o adamı sağ bırakın... Onlarla hesabım daha bitmedi. Ama bu bina, karımın korkularının mezarı olacak. Yakın her şeyi!"

Araba uzaklaşırken, arkada koca bina alevler içinde kalmıştı. Efsun, arabanın içinde yavaşça gözlerini araladı. Alessio’nun okyanus mavisi gözlerini gördüğünde, elini onun kanlı omzuna koydu.

"Bebeğimiz..." diye fısıldadı Efsun.

Alessio, Efsun’un elini öpüp kalbine bastırdı. "O çok güçlü bir D'Angelo sevgilim. Tıpkı annesi gibi... İkiniz de güvendesiniz. Artık bitti."