BÖLÜM 37: SARARMIŞ FOTOĞRAF VE KOLYE

###BÖLÜM 36: Yaraları Sarma (Şifa ve Sadakat)

Malikaneye döndüklerinde gece yarısını çoktan geçmişti. Alessio, doktorların "Dinlenmeli, fiziksel bir hasarı yok" sözlerine rağmen Efsun’u bir an bile yalnız bırakmamıştı. Kendi omzundaki kurşun sıyrığına dikiş atılırken bile gözü yan yatakta uyuyan Efsun’daydı.

Sabahın ilk ışıklarıyla Efsun gözlerini açtığında, Alessio’yu yatağın kenarındaki koltukta, Efsun’un elini tutarak uyuklarken buldu. Efsun hafifçe kıpırdayınca Alessio sanki bir alarm çalmış gibi anında dikildi.

"Efsun? Buradayım sevgilim. Bir yerin mi ağrıyor?"

Efsun gülümseyerek başını iki yana salladı. Elini yavaşça kendi karnına, sonra da Alessio’nun sargılı omzuna götürdü. "Biz iyiyiz Alessio... Ama sen yaralısın."

Alessio, Efsun’un elini tutup avucunun içini öptü. "Benim yaram sen uyandığın an kapandı Sarca. Seni o sandalyede öyle cansız gördüğümde... Hayatımda ilk kez gerçekten öldüğümü sandım." Alessio, Efsun’u kırmaktan korkan bir dev gibi şefkatle göğsüne çekti. "Artık bitti sevgilim... Sen sadece bebeğimizi düşün."

---

Efsun’u güvenle uyuttuktan bir saat sonra Alessio, malikanenin en alt katına, rutubetin ve karanlığın hüküm sürdüğü mahzenlere indi. Matteo kapıda bekliyordu. Alessio ceketini çıkarıp gömleğinin kollarını yukarı kıvırdı, kolundaki sargıdan hafifçe kan sızıyordu ama bu acı onun öfkesini daha da biliyordu.

İçeride, sadece Mia Clark sandalyeye bağlanmıştı. Yüzündeki o hastane maskesi düşmüş, geriye sadece bitkin ama hala nefret kusan bir kadın kalmıştı. Alessio içeri girdiğinde odadaki hava buz kesti. Hiç konuşmadan Mia’nın tam karşısına oturdu.

"Karımın karnına silah doğrulttun Mia," dedi Alessio, sesi bir bıçak kadar pürüzsüz ve keskindi. "Doğmamış bir çocuğun kalp atışlarını susturmakla tehdit ettin beni."

Mia başını kaldırıp Alessio’nun gözlerine nefretle baktı. "Sen benim babamı öldürdüğünde ben hamileydim Alessio! O gün benim bebeğimin dünyasını kararttın. Ben sadece adaleti sağlamaya çalıştım!"

Alessio bir an durdu, sonra Mia’ya doğru eğildi. Bakışları bir celladın soğukluğunu taşıyordu. "Baban bir canavardı Mia, bunu sen de biliyorsun. Onu öldürdüğümde bir savaşı bitirdim. Ama sen masum bir kadına ve henüz nefes bile almamış bir bebeğe el uzattın. Bu savaş değil, bu korkaklık."

Alessio ayağa kalktı ve kapıya doğru yürüdü. Mia, ölümü bekler gibi gözlerini kapattı ama Alessio durdu. "Seni öldürmeyeceğim Mia. Çünkü bir annenin feryadını en iyi ben biliyorum. Ama bu gece buradan gideceksin. Kocanı ve çocuğunu alıp bu kıtayı terk edeceksin. Bir daha İtalya toprağına ayak basarsan, ya da Efsun’un adını ağzına alırsan; seni babanın yanına bizzat ben gönderirim."

Alessio, Mia’nın cevap vermesine izin vermeden mahzenden çıktı. Matteo’ya işaret verdi. "Onu serbest bırakın ve eşiyle birlikte sınırdan geçtiklerinden emin olun. Pasaportlarını yakın. Bir daha gölgelerini bile istemiyorum."

Koridora çıktığında karşısında Martina’yı buldu. Martina, oğlunun üzerindeki kan lekelerine bakıp titredi.

"Sıra sana geliyor anne," dedi Alessio, sesi artık buz gibiydi. "Malikanenin anahtarlarını Adriana’ya bırak ve sabah olmadan buradan ayrıl. Bu evde artık sadece huzur ve Efsun olacak. Senin zehrine daha fazla yer yok."

Alessio’nun kesin emriyle Martina’nın valizleri kapının önüne konulmuştu. Matteo ve korumalar, Martina’nın malikaneden ayrılışını sessizce izliyorlardı. Martina, kapıdan çıkmadan önce son bir kez merdivenlerin başına, o görkemli avizeye baktı. Yüzünde bir yenilmişlik değil, sanki her şeyi önceden planlamış birinin o korkunç sükuneti vardı.

Alessio ve Efsun, yukarıdaki odalarında huzurla uyurken; Martina, elindeki küçük bir gümüş kutuyu, kütüphanedeki Alessio’nun en sevdiği koltuğun hemen yanındaki gizli bölmeye, üzerine bir not iliştirerek bıraktı.

**Ertesi Sabah**

Alessio, Efsun’a taze sıkılmış meyve suyunu içirdikten sonra çalışma odasına inmişti. Martina’nın gitmiş olmasıyla malikaneye nihayet bir nefes gelmişti. Ancak masasının üzerinde duran o gümüş kutuyu gördüğünde, odadaki hava bir anda ağırlaştı. Kapağını açtığında içinden çıkan şey, eski bir kehribar kolye ucun ve sararmış bir fotoğraftı.

Fotoğrafta Alessio’nun babası ve Efsun’un babası yan yana duruyordu. Ama garip olan şuydu; her iki adamın da elinde aynı antika mühür yüzüğü vardı. Mühür yüzüğü, D'Angelo ailesinin sadece veliahtlarına geçen o kutsal emanetti.

Efsun’un babasının elinde o yüzüğün ne işi vardı?

Kutunun kapağına yapıştırılmış notu açtı. Martina’nın o keskin ve alaycı el yazısı gözlerine çarptı:

"Alessio, gerçeklerin sadece senin bildiğin kadarıyla sınırlı olduğunu sanman ne büyük bir yanılgı... Babalarınız sadece dost değildi, onlar bir sırrın iki yarısıydı. O kolyeyi Efsun’a ver. Belki boynuna taktığında, babasının aslında bir kahraman mı yoksa D'Angelo ailesinin en büyük haini mi olduğunu hisseder. Bebeğinize iyi bak... Eğer o mirasın kanı ikisine de yeterse."

Alessio, notu okurken midesine kramplar girdi. Martina, Efsun’un babasıyla ilgili bir şüphe tohumu bırakmıştı. Eğer Efsun’un babası bir "hain" ise, Alessio’nun babasını öldüren pusuda bir parmağı varsa, Efsun bu gerçeği öğrendiğinde ne yapacaktı?

O sırada Efsun odaya girdi. Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı, elini karnına koymuştu. "Alessio, bak! Bizimki yine içeride takla atıyor, gel bak!"

Alessio bir saniyede notu ve kolyeyi çekmecesine sakladı. Ama gözlerindeki o huzursuzluk, Martina’nın zehrinin hedefe ulaştığının kanıtıydı. Alessio karısına gülümsedi ama zihninde tek bir soru dönüyordu: Martina doğru mu söylüyordu, yoksa bu sadece Efsun’un babasının hatırasını kirletmek için uydurulmuş son bir yalan mıydı?