BÖLÜM 43: MİRAS VS SAVAŞ

###BÖLÜM 43: MİRAS REDDİ VE MASADAKİ SAVAŞ

Avukat, Alessio’nun kesin ve buz gibi cevabıyla neye uğradığını şaşırmıştı. Alessio, masanın üzerindeki o banka dökümlerine ve tapulara elinin tersiyle vurdu.

"Götür bunları buradan," dedi Alessio, sesi odayı inletmişti. "Benim kızımın ne Martina’nın kanlı parasına ne de onun hileli mirasına ihtiyacı var. Lara’nın tek mirası D'Angelo soyadıdır, o da ona yeter."

Alessio sadece o eski günlüğü çekip aldı. Avukatın gitmesi için Matteo’ya bir işaret verdi. Salondaki o ağır hava biraz olsun dağılmıştı ama masadaki fırtına dinmemişti. Alessio, günlüğü hızla çalışma odasındaki kilitli çekmeceye tıktı, anahtarı cebine attı ve sanki hiçbir şey olmamış gibi kahvaltı masasına geri döndü.

Kahvaltı Masası / Sessiz Savaş

Alessio yerine oturduğunda, Efsun’un ona bakmadığını, tabağındaki peyniri bin bir parçaya ayırdığını gördü. Alessio, yumuşak bir sesle, "Peynir bitti Efsun, tabağı da keseceksin birazdan," dedi, hafifçe gülümsemeye çalışarak.

Efsun başını kaldırmadan, keskin bir tonda yanıt verdi: "Benim tabağımla uğraşacağına, kendi ellerindeki o görünmez kanları temizle Alessio. Afiyet olsun size, benim iştahım kaçtı."

Alessio derin bir nefes aldı. "Sarca, yapma... Mirası reddettim işte, daha ne istiyorsun? O kadının hiçbir şeyini eve sokmadım."

Efsun çatalını tabağa sertçe bıraktı; çıkan ses Adriana ve Lavin’in sıçramasına neden oldu. "Mesele o para değil Alessio! Mesele senin o kaba saba, her şeyi ben bilirim hallerin! Bana hâlâ o bahçedeki halinle bakıyorsun. Lara’yı da alıp başka odaya geçeceğim, sen o kilitli dolabınla ve sırlarınla baş başa kal!"

Adriana, aradaki bu gerilimin daha fazla büyümesine dayanamadı. Kardeşi Lavin’in bile lokması boğazına dizilmişti.

"Yeter!" dedi Adriana, elini masaya vurarak. "Abi, sen hatalısın, boşuna savunma kendini. Efsun, sen de haklısın ama şu an hepimizin birbirimize ihtiyacı var. Bak, Lara bile huzursuz oldu. Sözde barışın artık, en azından bu masadan ağız tadıyla kalkalım."

Alessio, Efsun’un gözlerine bakıp elini masanın üzerinden ona doğru uzattı. "Adriana haklı. Özür dilerim sevgilim. Tamam mı? Barıştık mı?"

Efsun, Alessio’nun uzattığı ele şöyle bir baktı, sonra o elin üzerinden geçip kahve fincanına uzandı. "Tamam Adriana, senin hatırın için barıştık 'sözde'. Ama bu sadece ateşkes Adriana, barış değil."

Alessio elini boşlukta yakalamış gibi hissederek geri çekti. Efsun kahvesinden bir yudum alıp ayağa kalktı, yanındaki pusette uyuyan Lara’ya döndü. "Ben yukarı çıkıyorum. Lara uyanınca onu bahçeye çıkaracağım. Yanımızda koruma dışında kimseyi, özellikle de yüksek sesle bağıran babaları istemiyorum."

Efsun, Lara’nın pusetini kavrayıp salondan çıkarken, Alessio arkasından sadece bakabildi. Adriana’ya dönüp, "Barıştık mı şimdi biz?" diye sordu çaresizce.

Adriana başını iki yana salladı. "Abicim, sen kadın ruhundan hiç anlamıyorsun. O sana barıştık dedi ama bu 'ömür boyu trip' sözleşmesini imzaladım demek. Kolay gelsin, işin çok zor."

Alessio, masadaki taze ekmekten bir parça koparıp ağzına attı ama tadı zehir gibiydi. Lara’nın isminin geçtiği o günlük çekmecede bekliyordu ve Efsun’un o keskin dili Alessio’nun sabrını her saniye sınıyordu.

Efsun, Lara’yı pusetiyle beraber malikanenin o uçsuz bucaksız, liman kokulu arka bahçesine çıkarmıştı. Güneş, Lara’nın minik yüzüne gelmesin diye pusetin tentesini dikkatle ayarladı. Kendisi de yanındaki ferforje koltuğa oturmuş, elinde bir kitap tutuyordu ama aklı ne kitapta ne de bahçedeydi; aklı hâlâ Alessio’nun o despot tavırlarındaydı.

Tam o sırada, bahçenin girişinde bir hareketlilik oldu. İki koruma, ellerinde devasa, neredeyse bir insan boyunda olan şakayık çiçeği ve lila rengi güllerden oluşan bir çiçek sepetini zorla taşıyarak getiriyordu. Arkalarından ise Alessio, üzerinde siyah gömleği, kollarını hafifçe kıvırmış, elinde ise gümüşten yapılmış, üzerinde Lara’nın ismi yazılı olan minicik, antika bir atlıkarınca müzik kutusuyla yürüyordu.

Alessio, korumalara "Şuraya bırakın ve kaybolun," diye işaret etti. Korumalar çiçeği Efsun’un hemen yanına bırakıp kaçar gibi uzaklaştılar.

Efsun kafasını kitaptan bile kaldırmadan, "Bahçeye botanik park açmayı mı düşünüyorsun Sinyor? Eğer öyleyse yer yanlış," dedi buz gibi bir sesle.

Alessio, Efsun’un yanına gelip diz çöktü; koca gövdesiyle onun önünde küçülmeyi göze almıştı. Müzik kutusunu pusetin kenarına bıraktı. "Sarca... Çiçekler senin için, müzik kutusu ise Lara için. Şakayıkları seversin diye hatırlıyorum. Hâlâ o bahçedeki sesim için bana kızgın mısın?"

Efsun kitaptan kafasını kaldırdı, gözlerini Alessio’nun okyanus mavilerine dikti. "Mesele çiçekler değil Alessio. Mesele senin o bağıran sesin, o kaba saba tavrın. Ben burada bir bebek büyütüyorum, senin egonu değil. Al bu çiçekleri de, o müzik kutusunu da... Bizim huzura ihtiyacımız var, gösterişe değil."

Alessio yutkundu, gülümsemeye çalıştı ama Efsun’un bakışları o kadar keskindi ki, geri çekilmek zorunda kaldı. "Tamam... Tamam, sadece... Affet beni demek istemiştim."

"Dedin. Şimdi de gidebilirsin," dedi Efsun ve kitabına geri döndü. Alessio, Roma’yı yöneten o adam, bir buket çiçekle bahçenin ortasında öylece kalakaldı.

---

Gece çöktüğünde malikanenin koridorları sessizliğe bürünmüştü. Alessio, çalışma odasında Mia’nın o lanetli günlüğüyle biraz vakit geçirmiş, beyni iyice yanmış bir halde yatak odasına yöneldi. Tek istediği karısının yanına uzanmak, onun kokusunu içine çekmek ve Lara’nın nefes alışını dinleyerek huzur bulmaktı.

Yatak odasının kapısına gelip kulbu indirdi. Ama kulp kımıldamadı bile.

"Tık... Tık..."

Alessio kapıya hafifçe vurdu. "Efsun? Kapı takılmış herhalde, açar mısın?"

İçeriden Efsun’un uykulu ama net sesi geldi: "Takılmadı Alessio, ben kilitledim. Bu gece Lara ile baş başa yatacağız. Senin o 'negatif enerjin' odanın dışında kalsın. Git kütüphanedeki koltukta yat ya da o kilitli dolabının yanında nöbet tut!"

Alessio kapının önünde donup kaldı. "Efsun, yapma sevgilim... Belim kopuyor zaten, o koltukta yatamam. Hem Lara uyanırsa sana yardım ederim."

"Lara uyanırsa ben hallederim. Sen git Martina’nın günlüğüyle dertleş. Kapıyı açmayacağım, boşuna zorlama!"

Alessio bir süre kapının önünde bekledi. Kulbu tekrar zorladı ama Efsun kararlıydı. Roma’nın en güçlü adamı, kendi yatak odasının kapısında bir yabancı gibi kalmıştı. Gidip başka bir odada yatabilirdi ama Efsun’dan uzaklaşmak istemiyordu.

Ceketini çıkardı, yere attı. Duvarın dibine, kapının hemen yanına sırtını yaslayıp yere oturdu. Uzun bacaklarını koridora doğru uzattı. "Pekala Sarca... Sen içeride, ben dışarıda. Ama buradan bir adım bile gitmiyorum. Sabaha kadar bu kapının önünde bekleyeceğim. Senin o inadın varsa, benim de D’Angelo sabrım var."

İçeriden Efsun’un "İyi, orada taş kesil de gör gününü!" diye mırıldandığını duydu ama Efsun’un da kapının hemen arkasına oturup iç çektiğinden haberi yoktu.

Gecenin ilerleyen saatlerinde, koca malikanede herkes uyurken; Alessio, sırtını sert duvara yaslamış, elinde Lara için aldığı o müzik kutusunu yavaşça çevirmeye başladı. Koridorda yankılanan o narin melodi eşliğinde, karısının ve kızının kapısında bir bekçi köpeği gibi nöbet tuttu. Gözleri uykusuzluktan ve yorgunluktan kapansa da, o kapının önünden ayrılmadı.

OY VE YORUM BEKLİYORUMMM