yazmaya başladığımdan beri özellikle bu tür sahneleri yazmamaya çalıştım. hala çalışıyorum. çünkü kendi kanaatim bu sahnelerin kitabın ruhunu öldürdüğü yönde. bazı yerler okurun hayaline bırakılmalı. saf bir aşkı böyle sahnelerle kirletmek hoşuma gitmiyor. ve o kadar detaylı yazılıyor ki insan okurken bile utanç içinde kalıyor. neden? diyorum kendi kendime. bu kadarına gerek var mıydı? yazar, okurlarını düşünmek zorundadır. eğer benim kitabımı 13 yaşındaki bir çocuk okuyorsa ben, onun hayal dünyasını böyle sahnelerle kirletemem. onları bu yola sevk edemem. kalemi eline aldığında benim yazdıklarımla hayal gücü gelişecekse o hayal gücü bunlarla gelişsin istemem. küçük bir öpüşme sahnesi yazarken bile tutkuyu değil sevgiyi, aşkı öne koymaya çalıştım hep. okurlarım benden daha fazlasını bekliyorlar ama üzgünüm bu sahneleri yazmak içimden gelmiyor. daima saf aşkın savunucusu oldum ve böyle sahneler yazılmadan da tutkunun var edilebileceğine inanıyorum.

-amatöriçe