"Bir savaştı bizimkisi; insanlık için olan bir savaştı, yüreklerimizin yanacağını kim bilebilirdi ki ?" "Olay ve kahramanlar gerçek değil, kurgudan ibarettir."

"Baba sevgisi görmeyen her kız çocuğu yanlış erkeklere inanır. " Çoğu masallar tonlarca mutsuzlukla başlasa dahi herkes bilirdi ki sonunda her zaman iyiler kazanırdı. Peki,benim dağlar kadar mutsuzlukla başlayan ve halen daha yakamdan elini çekmeyen mutsuzluk ve hayatın bana binlerce attığı çelmeye karşın beni de bulabilecek miydi o masallardaki herkesin sonunu iple çektiği o mutluluk? Bu hikaye Doğu da yaşayıp da binlerce çileye maruz bırakılan , tek istekleri sevgi iken kendilerinden misliyle esirgenen fakat esirgendiği kadar mutsuzluğu sadece kız çocuklarına reva gören, ayağa kalkmaya çalıştıkça sevdiklerinden en acısı da "ANNE ve BABASI" tarafından ayağına binlerce çelme takılan kadınlara ithafen kaleme alınmıştır.... Bu hikaye düşüşü aniden olup ayağa kalkışı binbir güçlükle fakat en sağlam haliyle olan kadınlara....

Kendi gerçeklerine bir hayli kör olmuş anne ve babasının en küçük çocuğu olmanın verdiği şımarıklığa rağmen hayatı olabildiğince adil yaşayan ve tek gayesi üniversite sınavından iyi bir derece yapıp istediği bölümü okumak olan bir genç kız , kızlarını bulmaya çalışan iki büyük aşiretin hayatlarına dahil olmasıyla yaşadığı bocalama ile aşka kör olan gözlerini aşka açsa bile korkuları ona istemediği yolları çizince bu ikilemden nasıl kendisini kurtarabilecek? Onu kendi gibi hissettiren bütün değerler elinden zorla alınınca buna boyun eğebilecek mi ? Çok sade ve hayatı toz pembe yaşayan Nazlı `nın hikayesi tam da o toz pembe hayatı elinden adaletsizce alınınca kendi doğru bildiği yalanlardan doğrular bulmaya çalışmalarıyla zor da olsa başlamış oluyor? Birbirinden hayrete düşen bu gizemleri birer birer çözmek için sizleri hikayem ile baş başa bırakıyorum! Her bir bölümü keyifle okumanızı dilerim<3

"Hayatta kalma arzusu iki ucuda keskin bir kılıçtır." Büyük bir trajedi meydana gelmiş ve ona adıyla seslenmenin bile tanrıya büyük bir hakaret olacağını düşünen insanların karşısına bir kraliçe olarak çıkmıştı. Ve o günden sonra halkın istediği tek şey onun öldüğünü görme arzusu olmuştu. Aynı kaderi arkasında kimsesiz bırakacağı bu kız çocuğuna da yaşatmak istemiyordu. Zaten bu savaştan sonra geriye kalan herhangi birinin onu bulduğu an yaşatmayacağına da emindi. Dünyadaki tek onyx ruhu ve var olan gücü de kendisiyle birlikte yaşadığı bu topraklarda yok olup gidecekti. Tıpkı yıllarca halkının da istediği gibi. Keskin rüzgar kadının saçlarını geriye doğru savurduğunda kendilerini bekleyen sona ulaşmak üzereyken gözlerini sıkı sıkı yumdu ve kucağındaki kızı göğsüne doğru çekerek etrafındaki uğultunun izin verdiği ölçüde kulağına fısıldadı. "Seni seviyorum Valeria, gökyüzü şahidim olsun ki baban da bende durmuş kaplerimize rağmen seni sevmeye sonsuza dek devam edeceğiz. Her zaman güçlü ol... ve ne olursa olsun hayatta kal."