10.Bölüm

Karanlıktan, garip seslerden ve sallamak tam çok korkmaya başlamıştım. Özellikle karanlık. Karanlık korkum çok çocuk yaşlarda başlamıştı. Geceleri karanlık diye saat üçe,dörtde kadar otururdum. Bazende sabahlardım.Bu korkum hiç bir zaman sona ermememişti.

Off Allah'ım ne günah işledim ben ya. Gece gece bulunduğumuz yere bak. Asansörde kaldık.

"Sesimizi duyan var mı!Asansörde kaldik.Yardim edin!"

Burağın yardim cağırışları cevapsizdi.Burak bana çaresizce bakarken benim dislerim tir, tir titriyordu.Birazdan bu adansörden düşedek gibi hissediyordum.Hayır Lara aklına böyle şeyler getirme.Başına gelir sonra.

"Lara iyi misin.Bana bak"

Burağın dizinde yatiyordum.Baska çarem yoktu,çok korkuyordum,tir, tir titriyordum.

"Korkuyorum"

"Korkma güzelim ben burdayım.Hadi sana masal anlatayım.İster misin"

"Olur.Anlat hadi"

"Bir cadı varmiş.Prensese büyü yapmış ve prenses bir ormanda bulmuş kendini.Orman yem ,yesilmiş.Prensesin yanina kücük bir kiz gelmiş.Demişki ,Senin burda ne işin var güzel abla,burada sadece büyü yapılan kişiler ve kötü cadılar,insanlar buraya gelir.Senin burda ne işin var.Yoksa sen güzel bir cadı mışın demiş çocuk kız çocuğu prensese.Güzel prenses bu soruya karşı yanıt olarak demişki..."

"Ne demiş"

"Ben güzel bir prensesim, ama benim güzelliğini kıskanan bir Cadı beni buraya haps etti. Ondan burdayım demiş"

Burağın ankattığı masal hoşuma gitmişti. En azından bu kap ,karanlık yerde sessizce durmaktan ve titremek ten iyidir diye düşünüyorum. Biz asansörde olalı yaklaiık yarım saat olmuştur. Bizi hâla fark eden yoktu. Buda içimi ürperliyordu .

Kafamda kesinlikle burada kakacağımızı, öleceğimizi, düşeceğimizi ve burda kalıp kimsenin bizi kurtalmayacağı bir şey vardı kafamda. Umarım olmazdı çünkü daha çok genciz ölmek için.

Burada yıkılıp kalmıştık. Yapacak hiç birşey yoktu. Kimsede yoktu. Allahım! Bir kişi bile kulanmıyor mu bu asansörü ya. Lütfen çıkalım burdan artık. Korkuyorum.

Benim karanlıktan ve herhangi ufak şeylerden hemen korkar, titrer ve gerekirse ağkardım. Bunun sebebi büyük ihtimalle çok iyi bir çocukluk yaşamama ndan kaynaklıdır.

İçimden dua etmeye başladım "Allahın lütfen burdan çıkalım, lütfen. Neydi günahımız ya".Dualarım herhalde bir işe yaramıyordu. Kimse buraya gelmezse veya bizi fark etmezse biz burda ya ölecez ya ölecez.

Burağın dizinde yatarken başımda bir ağrıyor hissettim. Kulağım cınlıyordu. Yoksa bu yakalandığım vüris ile mi alakalı. Bilemiyorum.

" Burak, başım ağrıyor ve kulağım çınlıyor. Herhalde yakalandığım vüristen dolayıdır.değil mi? "

"Evet güzelim. Yakalandığın vüristen"

Siktiğimin vüris'sü. İçimde neden okula gittim diye sorgularken bir andanda başım dönmeye devam ediyordu. Ne yapacağızmızı hiç bilmiyordum. Burda sıkısıp kalmıştık. Eğer bizi gelip bulmazlarsa burda ölüp gidebilirdik. En sonda dayanamayıp Burağa "Masal anlatmaya devam etsene. Belki uyurum" dedim. O'da başladı anlatmaya.

"Küçük kız anladım diyerek prensesin yanından uzaklaşmış. Prenses ne yapacağını bilmez bir şekilde ilerlemiş.Prensesin yoluna bir beyaz atlı prens çıkmış. Önce ikiside birbirini süzmüş. Prens, prensese demişki 'Sizin gibi güzel bir prensesin bu kötü ormanda ne işi var, öğrene bilir miyim acaba'demiş prens. Prensesin yüzünde güzel bir utanma ve gülümşeme oluşmuş. Kız şok içimde olduğu için bir süre sessiz kalmış çünkü oda böyle birinin karşışına çıkmasını beklemiyordu. Senin benim karşıma çıkman gibi"

Burağın anlattığı masalı dinlerken bir yandan da miyde bulantısı, karın ağrısı, baş dönmeleri ve kulak çınlamaları çekiyorum. Uyumaya çalışmak çok ama çok zordu benim için. Bir yanım burdan nasıl çıkacağımızı düşünürken diğer yanım Talha ile yaşadımlarımız ve din yaşananları düşünüyordum. Gözlerimi iyice sıkarak uyumaya çalıştım...

Lara ve Burak asansörde ilk anlarını yaşarken. Asel'den

İçimde bir huysuzluk vardı. Kalbim ağrıyor ve aşırı hızlı bir şekilde atıyordu. Bu kalp ağrıaı ve hızlı atma, ancak yakın birine bişi olacağı zaman olurdu.

Yok... Yok... Yok. Saatler geçti bu ağrıyor geçmiyor. Parol içsem de geçmiyordu.Sabaha kadar bu ağrıyı çekmek zorundaydım. Acaba kime bişi olacak.

İçimden HASSİKTİR. dedim. Umarım korktuğum başıma gelmez. Saçmalama Asel. Kız hastanede bişi olsa dünya kadar doktor var.

İçim bir türlü rahat etmiyordu. Saat aşırı geçti ama umurumda bile değildi. Kalkıp hastaneye gidecektim. Odama gidip bir şeyler giyecektim. Kasım ayı olduğu için üzerime siyah bol bir kazak. Altıma ise gri bir eşofman girdim. Hızla evden çıkıp bir taksi aradım ve beklemeye başladım.