Açık Cephe

Telefon kapandığında salondaki hava değişti.

Artık herkes biliyordu. Gizlenen hiçbir şey kalmamıştı. Ve giz kalmayan her şey, cepheye dönüşürdü.

Metin Korhan’ın sesi hâlâ kulaklarımdaydı.

Bedelini düşün.

Demir yanımdaydı. Elini elime değdirdi. Küçük bir temas ama büyük bir karardı.

“Bu noktadan sonra geri dönüş yok,” dedi.

“Zaten istemiyorum,” dedim.

Ertesi sabah Ankara uyandı.

Ama bu kez bizden habersiz değil.

Haber siteleri aynı başlıkla doluydu:

‘Yüzbaşı Korhan ve doktor Gün: Eski bir anlaşma yeniden mi canlanıyor?’

İsimler yarım, imalar tamdı.

Hastaneye gittiğimde başhekim beni tekrar çağırttı.

Bu kez odada yalnız değildi. İki kişi daha vardı. Biri Sağlık Bakanlığı’ndan, diğeri tanıdık olmayan bir adam…

“Hazel Gün,” dedi resmi bir ses,

“hakkınızda yürütülen bir soruşturma yok.”

Derin bir nefes aldım.

“Ancak,” dedi,

“özel hayatınız kamuoyuna yansımış durumda.”

“Bu benim kontrolümde değil,” dedim.

Adam bana baktı.

“Ama yönetimi sizin elinizde.”

O an anladım:

Susarsam ezilecektim.

Konuşursam hedef olacaktım.

İkisinden biri.

Aynı saatlerde Demir karargahtaydı. Üniformasıyla komutanının karşısında duruyordu.

“Korhan,” dedi komutan,

“özel hayatın artık açık cephe.”

“Biliyorum komutanım,” dedi Demir.

“Ve saklanmayacağım.”

“Bu ilişki görevini etkilerse—”

“Etkilemez,” dedi net bir sesle.

“Ama vazgeçmem.”

Komutan uzun uzun baktı.

Sonra beklenmedik bir şey yaptı.

“Git,” dedi.

“Şimdilik.”

Demir selam verdi.

Ama o “şimdilik” kelimesi ikimiz için de uyarıydı.

Akşamüstü annem aradı.

“Hazel,” dedi sesi titriyordu,

“kapının önünde gazeteciler var.”

Gözlerimi kapattım.

“Onlara bir şey söyleme,” dedim.

“Ben konuşacağım.”

“Ne zaman?”

“Zamanı geldiğinde,” dedim.

Telefonu kapattığımda Demir mesaj attı.

D: Hazırım.

H: Ben de.

Buluştuk. Ankara’nın merkezinde, kimliğimizi saklamadan. İlk kez.

Birileri fotoğraf çekti.

Birileri fısıldadı.

Ama Demir elimden bırakmadı.

“Bu cepheyi birlikte tutacağız,” dedi.

Başımı salladım.

Gece, bilgisayarın başına oturdum. Boş bir sayfa açtım. Parmaklarım titriyordu.

Ben Hazel Gün.

Bir doktorum.

Bir kadınım.

Ve kendi kararlarımı alırım.

Paylaş tuşuna basmadan önce Demir’e baktım.

“Hazır mısın?” dedim.

“Her şeye,” dedi.

Paylaştım.

O an cephe tamamen açıldı.

Ve ben korkmadım.

Çünkü artık şunu biliyordum:

Gizli gelin olmaktan çıkmıştım.

Açık bir savaşın içindeydim.

Ve bu savaşı…

yalnız vermeyecektim.