Bedeli Olan Cesaret

Sabah, telefonumun susmayan titreşimiyle uyandım.
Mesajlar… aramalar… tanımadığım numaralar.
Artık görünürdüm.
Ve görünür olmak, cesaret kadar bedel de isterdi.
Demir mutfaktaydı.
Sessizce kahve hazırlıyordu.
“Bugün dışarı çıkmayacaksın,” dedi.
“Hayır,” dedim net bir sesle.
“Bugün kaçarsam, söylediklerimin hiçbir anlamı kalmaz.”
Bana baktı.
Gözlerinde hem endişe hem saygı vardı.
“Peki,” dedi.
“O zaman birlikte.”
Hastaneye gittiğimde kapıda basın vardı.
Bu kez arka kapıdan kaçmadım.
Beyaz önlüğümü giydim.
Omuzlarım titriyordu ama yürüyüşüm düzdü.
Koridorda fısıltılar vardı.
Ama kimse yüzüme açıkça konuşamadı.
Başhekim beni odasına çağırdı.
“Hazel,” dedi,
“seni geçici olarak idari izne çıkarıyoruz.”
“Bu bir ceza mı?” diye sordum.
“Koruma,” dedi.
“Şimdilik.”
O odadan çıktığımda, mesleğim ilk kez elimden alınmış gibi hissettirdi.
Öğleden sonra annem geldi.
Kapıda durdu.
Yüzü yorgundu.
“Bunu yapmak zorunda mıydın?” dedi.
“Evet,” dedim.
“Yoksa ben ben olmayacaktım.”
Bir an sustu.
Sonra sesi titredi.
“Seni kaybetmekten korkuyorum.”
“Ben de,” dedim.
“Ama susarak yaşayamazdım.”
Gözleri doldu.
İlk kez bana sarıldı.
Akşam Demir’le dışarı çıktık.
Korumalar uzaktan izliyordu.
“Bu normal mi olacak?” diye sordum.
“Zamanla,” dedi.
“Bazı fırtınalar alışkanlık yaratır.”
Bir kafede oturduk.
Basit bir an… ama değerliydi.
“Biliyor musun,” dedim,
“ben seni sevmeyi planlamadım.”
“Ben de,” dedi.
“Ama bazı görevler seçilmez.”
Elimi tuttu.
Gece, evdeyken kapı çaldı.
Demir anında ayağa kalktı.
Gelen, savcılıktan bir görevliydi.
Yüzü ciddiydi.
“Yarın ifade genişletilecek,” dedi.
“Ve bazı isimler resmî olarak çağrılacak.”
“Kimler?” dedim.
Bir an duraksadı.
Sonra söyledi.
“Anneniz… ve Demir Korhan.”
O an kalbim durdu.
Demir bana baktı.
Sakin ama kararlıydı.
“Hazırım,” dedi.
Ama ben biliyordum.
Cesaretimizin bedeli,
artık ikimizi de içine almıştı.
Ve bu bedel,
yarın kesilecekti.