Bedeli Olan Gerçekler

O fotoğraf o geceden sonra uyumama izin vermedi.

Gözlerimi kapattığımda flaşın patladığı an yeniden canlanıyordu. Bizi gören biri vardı. Ve o biri, sessiz kalmayacaktı.

Demir beni eve bırakırken arabada tek kelime etmedik. Sessizlik, konuşulması gereken her şeyden daha ağırdı.

“Yarın her şey değişebilir,” dedi sonunda.

“Hazır ol.”

“Değişmeyen ne kaldı ki?” diye fısıldadım.

Cevap vermedi.

Ertesi sabah hastaneye girdiğimde havadaki gerilimi hissettim. Normalden fazla güvenlik vardı. Başhekim beni odasına çağırttı.

“Hazel Hanım,” dedi dikkatle bakarak,

“hakkınızda bazı sorular soruluyor.”

“Ne tür sorular?” dedim.

“Kişisel,” dedi.

“Ama mesleki sonuçları olabilir.”

Kalbim sıkıştı.

Bu savaş artık sadece kalbimi değil, mesleğimi de tehdit ediyordu.

Aynı saatlerde Demir karargahtaydı. Üniformasını giyerken aynadaki yansımasına baktı. İlk kez rütbesiyle sevdiği kadın arasında kalmıştı.

Komutanı odasına çağırdı.

“Korhan,” dedi sert bir sesle,

“son günlerde adın fazla geçiyor.”

Demir dimdik durdu.

“Görevimi yapıyorum komutanım.”

“Özel hayatın görev alanına giriyor,” dedi komutan.

“Ve bazı ilişkiler… riskli.”

Demir’in çenesi kasıldı.

“Risk almayı bilmeyen asker olmaz,” dedi.

O an anladı:

Bedel yaklaşıyordu.

Öğleden sonra annemle yeniden buluştuk. Bu kez saklanmadı. Masaya eski bir dosya koydu. Sararmış kâğıtlar, imzalar…

“Bu,” dedi,

“seni bilmeden içine soktuğumuz anlaşma.”

Ellerim titredi.

“Beni bir sözleşmeye mi çevirdiniz?” dedim.

Gözleri doldu.

“Hayır,” dedi.

“Seni korumaya çalıştık.”

“Korunmadım,” dedim acıyla.

“Yalnız bırakıldım.”

Dosyayı kapattım.

“Artık seçim benim,” dedim.

“Ve bedelini de ben ödeyeceğim.”

Akşam saatlerinde haber geldi.

O fotoğraf…

yayınlanacaktı.

Bir magazin sitesi değil.

Bir köşe yazısı.

İsim vermeden ama yeterince açık.

‘Yüzbaşı Korhan’ın gizli ilişkisi ve eski bir aile anlaşması.’

Demir beni aradı.

“Yayına giriyor,” dedi.

“Bunu durduramam.”

“Durmasın,” dedim.

“Artık korkmuyorum.”

“Ben korkuyorum,” dedi ilk kez.

“Sana zarar gelmesinden.”

Bir an sustuk.

“Demir,” dedim,

“eğer geri çekilmek istiyorsan… şimdi.”

Cevabı netti.

“Bedeli neyse,” dedi,

“ödeyeceğim.”

Gece yarısı kapım çalındı.

Emir.

“Hazel,” dedi nefes nefese,

“babam seni görmek istiyor. Şimdi.”

“Bu bir yüzleşme mi?” dedim.

“Bu,” dedi,

“hesaplaşma.”

Ceketimi aldım. Kapıdan çıkarken telefonum titredi.

Demir.

D: Neredesin?

H: Ailemin yanında.

D: Dikkatli ol.

H: Artık hepimiz olmalıyız.

Arabaya binerken kalbim deli gibi atıyordu.

Çünkü artık şunu biliyordum:

Gerçekler saklandıkça büyür,6

açığa çıktığında ise

mutlaka bir bedel ister.

Ve o bedel…

ödenmek üzereydi.