Çatlaklar

Sabah ışığı, beton duvarlara çarparak içeri süzüldü.

Bu kez güneş bile sertti.

Uyandığımda Demir karşımdaydı; omzu bandajlı, yüzü uykusuzdu.

“Gece başında bekledin,” dedim.

“Alışığım,” dedi kısa bir gülümsemeyle.

“Sen?”

“Ben artık rüyalarımda bile kaçıyorum.”

Sessizlik çöktü.

Bu sessizlikte, ikimizin de içindeki çatlaklar görünüyordu.

Tesisten çıkmamıza izin yoktu.

Ama telefonlar susmuyordu.

Emir mesaj atmıştı:

Eskişehir’de garip hareketler var. Annem tedirgin. Senin adın geçiyor.

Kalbim sıkıştı.

“Artık aileler de hissediyor,” dedim.

Demir başını salladı.

“Bu iş Ankara’yla sınırlı kalmayacak.”

Öğleye doğru içeri bir subay girdi.

Demir’i kenara çekti.

Konuşmalarını duyamadım ama yüzünden anladım:

İyi haber değildi.

Yanıma geldiğinde sesi daha sertti.

“Hazel,” dedi,

“seni resmî korumaya almak istiyorlar.”

“Ve sen karşı çıktın,” dedim.

“Evet.”

“Neden?”

“Çünkü o zaman seni kontrol ederler,” dedi.

“Ve seni susturmak daha kolay olur.”

İçimde bir şey daha çatladı.

“Yani kendi devletimden mi korkmalıyım?”

Bir an sustu.

Sonra dürüstçe konuştu.

“Bazen evet.”

Akşamüstü annemden mesaj geldi.

Seni koruyamayız. Bu iş büyüyor.

Bu cümle, bir tokat gibiydi.

“Kimse beni koruyamıyor,” dedim kendi kendime.

Demir duydu.

Yanıma geldi.

“Elimi bırakma,” dedi.

“Bu kadar.”

Gece, tesise yaklaşan bir araç tespit edildi.

Ama durdu.

Geri döndü.

“Yoklama,” dedi Demir.

“Seni korkutmak için.”

“Başardılar,” dedim.

Ama korkunun altında başka bir şey vardı.

Öfke.

“Kaçmayacağım,” dedim kararlı bir sesle.

“Ne yaparlarsa yapsınlar.”

Demir bana baktı.

Gözlerinde hem gurur hem endişe vardı.

“Bu kararı verdiysen,” dedi,

“ben de bir karar vereceğim.”

“Nedir?”

“Dosyayı tek başına savcılığa bırakmayacağım,” dedi.

“Üstünü açacağız. Hepsini.”

Kalbim hızlandı.

“Bu seni yakar.”

“Zaten yanıyorum,” dedi.

O gece, ilk kez şu gerçeği kabul ettim:

Biz sadece kovalanmıyorduk.

Biz, bir yapıyı çatlatıyorduk.

Ve her çatlak,

önce içerden başlardı.

Bu çatlaklar,

geri dönüşü olmayan bir yola açılıyordu.