Eşik

Arabanın kapısı kapandığında içimdeki son tereddüt de geride kaldı.

Emir’in babasının evine doğru ilerlerken Ankara’nın sokakları bu kez bana yabancı değildi; aksine, her köşe bir kararın eşiği gibiydi. Ya susacak, ya konuşacaktım. Ortası yoktu.

Emel Gün kapıyı açtığında yüzü sakindi ama gözleri her şeyi anlatıyordu.

“Hoş geldin Hazel,” dedi.

“Artık kaçamayacağımız bir noktadayız.”

Salonda Emir’in babası Mert Gün oturuyordu. Elindeki dosyayı masaya bıraktı.

“Bunu saklamanın kimseye faydası kalmadı,” dedi.

“Korhanlar harekete geçti.”

Kalbim hızlandı.

“Ne yapacaklar?” diye sordum.

“Kontrol etmeye çalışacaklar,” dedi.

“Her zaman yaptıkları gibi.”

Aynı saatlerde Demir, karargahtan aceleyle çıkmıştı. Telefonunu eline aldığında komutanından gelen son mesajı okudu:

‘Özel hayatını derhal netleştir. Aksi hâlde soruşturma açılacak.’

Arabaya binerken tek düşündüğü bendim.

“Onu yalnız bırakmam,” diye fısıldadı.

Gün ailesinin evinde Emel Hanım konuşmaya başladı.

“Hazel,” dedi,

“o anlaşmayı biz de sonradan öğrendik. Ama kabul etmedik.”

“Peki neden bana söylemediniz?” dedim.

“Çünkü çocukların hayatı masada değildi o zaman,” dedi Mert Bey.

“Şimdi ise senin mutluluğun söz konusu.”

Boğazım düğümlendi.

“Demir’i seviyorum,” dedim.

“Bu, bir anlaşma yüzünden değil.”

Emel Hanım başını salladı.

“Biliyorum,” dedi.

“Ve bu yüzden buradayız.”

Kapı aniden çaldı.

O an içime bir şey düştü.

Emir kapıyı açtığında Demir’le göz göze geldi. Üniforması yoktu ama yüzündeki kararlılık her şeyden keskindi.

“Geç kaldım,” dedi bana bakarak.

“Özür dilerim.”

Ayağa kalktım.

“Yalnız değildim,” dedim.

“Artık değilim.”

Demir salona döndü. Gün ailesine saygıyla başını eğdi.

“Bu meseleyi saklayarak çözemeyiz,” dedi.

“Ben sorumluluğu almaya geldim.”

Mert Bey gözlerini kıstı.

“Rütbenle mi?” diye sordu.

“Yoksa kalbinle mi?”

Demir tereddüt etmedi.

“Kalbimle.”

O an sessizlik oldu.

Ama bu sessizlik, korkudan değil… kabulleniştendi.

Telefonlar aynı anda çaldı.

Metin Korhan.

Demir telefonu açtı, hoparlöre verdi.

“Artık yeter,” dedi babasının sesi.

“Bu iş büyüyor.”

Demir gözlerini bana dikti.

“Büyüsün,” dedi.

“Gizli olmayacak.”

“Bedelini düşün,” dedi Metin Bey.

“Düşündüm,” dedi Demir.

“Ve razıyım.”

Ben de bir adım attım.

“Ben de,” dedim.

O an anladım:

Bu bir kaçış değil,

bir eşikti.

Ve biz o eşiği

aynı anda geçmiş,

geri dönüşü olmayan bir yola girmiştik.

Kalbim korkuyordu.

Ama ilk kez…

doğru yerdeydi.