Gizli Gelin

Gece, binanın içini kalın bir örtü gibi sarmıştı.

Eski ofisin penceresinden Ankara’ya baktım. Şehrin ışıkları hâlâ yanıyordu ama bana ait değillerdi artık. O ışıkların altında başka hayatlar akıyordu; benimkisi ise durmuştu.

Emir arkamda sessizce duruyordu.

“İstersen Eskişehir’e döneriz,” dedi.

“Annemin evine… Orada seni bulamazlar.”

Başımı iki yana salladım.

“Kaçamam,” dedim.

“Artık değil.”

Telefonum hâlâ elimdeydi. Demir’in söyledikleri kulaklarımda yankılanıyordu.

Bir evlilik var.

Yıllar önce planlanmış.

Senin adın geçiyor, Hazel.

“Emir,” dedim kısık bir sesle,

“bizim ailemizde… hiç konuşulmayan şeyler var mı?”

Bir an durdu. Sonra ağır ağır nefes aldı.

“Var,” dedi.

“Annem özellikle bazı konular açıldığında susar.”

Kalbim sıkıştı.

Demir’in sesi tekrar kulaklarımda çınladı: Onlar dosyalara çocukları değil, soyadlarını yazar.

Gün…

Korhan…

İki soyadı yan yana geldiğinde içimde soğuk bir ürperti dolaştı.

Telefon yeniden titredi.

Demir.

Bu kez açmadan önce derin bir nefes aldım.

“Konuşabilirsin,” dedi.

“Dinliyorum.”

“Benden ne saklıyorsun?” dedim.

“Artık yarım cümleler istemiyorum.”

Sessiz kaldı.

Sonra kelimeleri tek tek seçerek konuştu.

“Yıllar önce,” dedi,

“iki aile arasında bir anlaşma yapıldı. Güç, denge, suskunluk üzerine.”

“Elimde kelepçe yok,” dedim.

“Ama nefes alamıyorum.”

“Çünkü o anlaşmanın adı evlilikti,” dedi.

“Gizli tutuldu. Resmiyete hiç dökülmedi. Ama iptal de edilmedi.”

Duvara yaslandım. Dizlerim titriyordu.

“Ben… kiminle?” diye sordum.

Cevap gecikmedi.

“Benimle.”

Zaman durdu.

“Hayır,” dedim.

“Bu bir hata.”

“Biliyorum,” dedi.

“Ben de dosyayı gördüğümde öyle sandım.”

“Beni bir kâğıt parçasına sığdıramazlar,” dedim.

“Benim bir hayatım var. Mesleğim, kararlarım—”

“Ve kalbin,” dedi Demir.

“Onu da hesaba katmadılar.”

Gözlerim doldu.

“Bunu senden duymak istemezdim.”

“Sana söylememem daha kötü olurdu,” dedi.

“Artık hedef sensin Hazel. Sadece dosya yüzünden değil.”

“Neden?” diye fısıldadım.

Çok kısa bir sessizlik oldu.

Sonra sesi yumuşadı.

“Çünkü seni korumak istiyorum.”

Telefonu kapattığımda ellerim titriyordu.

Emir bana yaklaştı.

“Ne dedi?”

Başımı kaldırdım.

“Benim adım,” dedim,

“yıllar önce bir evlilik dosyasına yazılmış.”

Emir’in yüzü gerildi.

“Kiminle?”

“Demir Korhan’la.”

O an her şey anlam kazandı.

Bakışlar.

Sessizlikler.

Yaklaşmak isteyip geri çekilmeler.

Bu bir tesadüf değildi.

Pencereye yürüdüm. Ankara’nın karanlığına baktım.

“Beni gizli bir gelin yapmak istediler,” dedim.

“Habersiz, sessiz, itirazsız.”

Ama içimde bir şey ayağa kalkıyordu.

Korkudan değil… öfkeden.

“Bunu kabul etmeyeceğim,” dedim.

Emir başını salladı.

“Ne yapacaksın?”

Gözlerimi kapattım.

Demir’in sesini düşündüm.

Kalbimin verdiği tepkiyi…

“Önce gerçeği öğreneceğim,” dedim.

“Sonra kendi kaderimi kendim yazacağım.”

Telefonumda tek bir mesaj yazdım.

Demir’e.

H: Gizli gelin olmayacağım.

H: Ama bu hikâyeyi yarım da bırakmam.

Cevap hemen geldi.

D: O zaman birlikte yürüyeceğiz.

D: Ve bu kez saklanmayacağız.

İçimde korku vardı.

Ama ilk kez…

yalnız değildim.