Gölgedeki Gerçek

O gece sabaha kadar uyumadım.

Perdeleri araladım, sokağı izledim. Her geçen araba, her ayak sesi kalbimi yerinden fırlatıyordu. İlk kez Ankara bana bu kadar dar geliyordu. Duvarlar üzerime doğru kapanıyor gibiydi.

Demir’in sesi hâlâ kulaklarımdaydı.

“Yalnız değilsin.”

Ama gerçekte… hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim.

Sabah hastaneye gitmek zorundaydım. Hayat durmuyordu, tehditler nöbeti devralmıyordu. Beyaz önlüğümü giyerken ellerimin titrediğini fark ettim. Aynaya baktım; gözlerimin altında mor halkalar vardı.

“Güçlü ol,” dedim kendime.

“Bu senin mesleğin.”

Hastaneye vardığımda başhekimden bir mesaj geldi.

“Odamda görüşmemiz gerekiyor.”

Kalbim sıkıştı.

Odaya girdiğimde yalnız değildi. Tanımadığım bir adam da vardı. Kırklarında, düzgün giyimli, yüzünde ifadesiz bir maske… Ama gözleri, dünkü adamınkiler kadar soğuktu.

“Hazel Gün,” dedi.

“Ben Mert Bey. Birim dışı danışman.”

Bu ifade yalandı.

Bunu ikimiz de biliyorduk.

“Yüzbaşı Korhan’la ilişkiniz hakkında konuşacağız,” dedi.

Dik durmaya çalıştım.

“Hasta-doktor ilişkisi.”

Gülümsedi.

“Keşke bu kadar basit olsaydı.”

Masaya bir fotoğraf bıraktı.

Ben ve Demir… hastane bahçesinde. Konuşurken. Yakın.

Nefesim kesildi.

“Bu fotoğraf,” dedi,

“sizi riske atar.”

“Bu özel hayatım,” dedim.

“Hayır,” dedi sakin bir sesle.

“Bu bir güvenlik açığı.”

Başhekim başını eğmişti.

Bu savaşı yalnız veriyordum.

“Beni tehdit ediyorsunuz,” dedim.

“Hayır,” dedi adam.

“Sizi koruyoruz. Ama karşılığında sessizlik istiyoruz.”

“Demir nerede?” dedim.

Gözlerime baktı.

“Bilmen gereken yerde.”

Bu cevap… içimi parçaladı.

Görüşme bittiğinde dizlerim titriyordu. Koridorda yürürken bir şey fark ettim: Artık geri dönüş yoktu. Bu işin içindeydim. İstesem de çıkamazdım.

Öğleden sonra telefonum mesajla titredi.

D: Seni sorguya çekmişler.

D: Sakin ol.

D: Kontrol bende.

Parmaklarım ekranın üzerinde durdu.

H: Kontrol sende değil.

H: Bunu ikimiz de biliyoruz.

Cevap gelmedi.

Akşam eve dönerken farklı bir yol kullandım. Anahtarımı çıkarırken kapının önünde küçük bir zarf gördüm. Üzerinde adım yazıyordu.

İçini açtım.

Tek bir cümle vardı:

“Gerçek sandığından daha eski.

Ve Demir, bu gerçeğin tam ortasında.”

Duvarlara yaslandım.

Nefes almak zorlaştı.

Demir bana her şeyi anlatmamıştı.

Ya da anlatamamıştı.

Ama artık emindim:

Bu sadece imkânsız bir aşk değildi.

Bu, geçmişten gelen bir hesaplaşmaydı.

Ve ben…

O hesabın yeni hedefiydim.