İfade Odası

Sabah, Ankara griydi.
Güneş doğmuştu ama ışığı yoktu.
Adliye binasının önünde durduğumuzda, içimdeki ağırlık adımlarıma yansıyordu.
Demir yanımdaydı. Üniforması yoktu ama duruşu her zamanki gibiydi: dimdik.
“Ne olursa olsun,” dedi alçak bir sesle,
“sözümü hatırla.”
Başımı salladım.
Konuşabilecek durumda değildim.
İfade odası küçüktü.
Duvarlar beyaz, hava soğuktu.
Önce annemi aldılar.
Kapı kapandığında kalbimle birlikte zaman da durdu.
Demir yanımda sessizce oturuyordu.
Elini dizinde sıkıyordu; bu, gergin olduğunun tek işaretiydi.
Kapı açıldı.
Annem çıktı.
Yüzü solgundu.
Bana baktı.
Bir anlık bakışta çok şey vardı: korku, pişmanlık, sevgi…
Hiçbir şey söylemedi.
Sonra Demir’i çağırdılar.
İçeri girerken bana döndü.
“Buradayım,” dedi sadece.
Beklemek…
Bu en zoruydu.
Saatler geçti.
Koridorda yankılanan ayak sesleri, her seferinde kalbimi sıçratıyordu.
Sonunda kapı açıldı.
Savcı çıktı.
Yüzü ifadesizdi.
“Hazel Gün,” dedi,
“ifadenizi genişletmek istiyoruz.”
Ayağa kalktım.
İçeride sesim titremedi.
Şaşırdım.
Her şeyi anlattım.
Bildiğim kadarını, hissettiğim kadarını.
“Bu süreçte tehdit aldınız mı?” diye sordu savcı.
“Evet,” dedim.
“Ve almaya devam ediyorum.”
“Geri adım atmayı düşündünüz mü?”
Demir’in yüzü gözümün önüne geldi.
“Hayır,” dedim.
“Çünkü susmak, suç ortaklığı olurdu.”
Savcı not aldı.
İfade bittiğinde Demir’i gördüm.
Serbest bırakılmıştı ama yüzü daha sertti.
“Ne oldu?” diye sordum.
“Bazı isimleri verdim,” dedi.
“Bu hoşlarına gitmedi.”
“Başına iş açtım,” dedim fısıltıyla.
Elimi tuttu.
“Hayır,” dedi.
“Bu, birlikte yürüdüğümüz yol.”
Adliyeden çıkarken kalabalık yine oradaydı.
Ama bu kez sesler daha kontrollüydü.
Bir muhabir bağırdı:
“Pişman mısınız?”
Durup baktım.
“Hayır,” dedim.
“Bedeli ağır ama doğru.”
Demir yanımdaydı.
Omzu omzuma değiyordu.
O an anladım:
Bu sadece bir dava değildi.
Bu, iki insanın aynı gerçeğin arkasında durma sınavıydı.
Ve biz,
o odadan birlikte çıkmıştık.