İhanetin Bedeli

Siren sesleri yaklaştıkça evin duvarları daralıyordu.
Ankara’nın soğuğu camlardan içeri sızmıştı ama içimdeki titreme bundan değildi.

Dayım kelepçelenirken gözlerini benden ayırmadı.
“Bu hikâye burada bitmez,” dedi dişlerinin arasından.
“Kan, yolunu bulur.”

Demir öne çıktı.
“Kan değil,” dedi net bir sesle.
“Adalet.”

Kapı kapandığında annem dizlerinin üzerine çöktü.
Koştum, onu tuttum.

“Anne,” dedim fısıltıyla.
“Artık susmak zorunda değilsin.”

Gözlerime baktı.
“Ben susarak seni koruduğumu sandım,” dedi.
“Ama seni yalnız bıraktım.”

“Hayır,” dedim.
“Beni güçlü yetiştirdin.”

Geceyi karakolda geçirdik.
İfadeler, imzalar, bitmeyen sorular…
Ama en zor olanı Demir’in bakışlarıydı.

Konuşmuyor, sadece izliyordu.
Sanki her saniye beni kaybetmekten korkar gibiydi.

“Demir,” dedim sonunda.
“Bana söylemediğin şeyler var.”

Gözlerini kaçırmadı.
“Var.”

“Bu evlilik meselesi,” dedim.
“Beni korumak için mi, yoksa görevin olduğu için mi yanımdasın?”

Bir an sustu.
Sonra ceketinin cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.
Eski. Sararmış.

“Bu,” dedi,
“babamın dosyalarından.”

Kağıdı açtım.
İki soyadı yan yana duruyordu.
Benimki… onunki.

“Bu evlilik planı iptal edilmedi,” dedi.
“Sadece ertelendi.”

Kalbim sıkıştı.
“Ve sen bunu biliyordun.”

“Evet.”

“Ne zamandır?”

“İlk gün,” dedi.
“Ankara’ya geldiğin gün.”

Sessizlik çöktü.

“Yani bana yaklaştığında…” dedim.

“Hayır,” diye kesti sözümü.
“Ben sana yaklaşmadım.
Ben senden kaçmaya çalıştım.”

Gözlerim doldu.
“Peki ya şimdi?” dedim.
“Bu hâlâ bir görev mi?”

Bir adım attı.
Sesini alçalttı.

“Hayatımda ilk kez,” dedi,
“emirlere değil kalbime ihanet ediyorum.”

Kapı açıldı.
Emir içeri girdi.
Yüzü solgundu.

“Hazel,” dedi.
“Annem… seni görmek istiyor.”

İçimde yeni bir fırtına koptu.

Demir elimi sıktı.
“Yanındayım.”

Başımı salladım.
“Bu kez kaçmayacağım.”