İlk Darbe

Sabah, sessizliğin içinden doğmadı.

Bir çatırdama sesiyle uyandım. Metal… kilit… zorlanan bir kapı.

Gözlerimi açtığımda Demir çoktan ayaktaydı.

El işareti yaptı: Sessiz.

Kalbim boğazıma tırmandı.

Bir gölge, panjurun arasından sızdı.

Sonra ikinci bir ses…

Bu kez pencere.

“Arka oda,” dedi Demir fısıltıyla.

“Yere yat.”

Sözünü sorgulamadım.

Duvara yaslandım.

Nefesimi tuttum.

Kapı sertçe açıldı.

Ayak sesleri… iki kişi… belki üç.

Demir’in sesi yoktu.

Ama varlığını hissediyordum.

Bir çarpma…

Kısa bir boğuşma…

Boğuk bir inilti.

Zaman durdu sandım.

Sonra bir silah sesi patladı.

Çığlık atmadım.

Ama içimde bir şey kırıldı.

Her şey bittiğinde, Demir kapıda belirdi.

Omzu kanıyordu.

“İyi misin?” dedi.

Koşup yanına gittim.

“Sen yaralısın!”

“Önemli değil,” dedi.

“Geçti.”

Ama geçmemişti.

İlk darbe alınmıştı.

Yerde yatan adamı gördüm.

Yüzünü seçemedim.

Ama kıyafeti… resmî değildi.

“Kim bunlar?” dedim.

“Taşeron,” dedi.

“İz bırakmayanlar.”

Demir hızlıca telefonu çıkardı.

Kısa bir konuşma yaptı.

“On dakika,” dedi.

“Buradan çıkıyoruz.”

“Kaçıyoruz mu?” diye sordum.

“Hayır,” dedi.

“Yer değiştiriyoruz.”

Gözlerime baktı.

“Bu artık bir operasyon.”

Arabaya bindiğimizde ellerim hâlâ titriyordu.

Demir direksiyon başındaydı ama yüzü solgundu.

“Beni bırakabilirsin,” dedim.

“Bu senin savaşın olmak zorunda değil.”

Bir an frene bastı.

Bana döndü.

“Hazel,” dedi,

“ilk mermi sıkıldığında bu savaş zaten benim oldu.”

Gözlerim doldu.

Yeni yer, bu kez bir askeri tesisin kenarındaydı.

Resmî görünüyordu ama içi boştu.

“Burada kalamayız,” dedim.

“Zaten kalmayacağız,” dedi.

“Bu sadece nefes alma alanı.”

Omzunu sardım.

Ellerim kanlandı.

“Özür dilerim,” dedim.

“Ne için?”

“Hayatını değiştirdiğim için.”

Elimi tuttu.

“Hayatımı kurtardığın için teşekkür etmelisin,” dedi.

O gece uyuyamadım.

Çünkü artık biliyordum:

Bu hikâye, gizli başlamamıştı.

Ama artık gizli kalamazdı.

İlk darbe alınmıştı.

Ve bundan sonra

hiçbir şey sessiz olmayacaktı.