Kaçış Çizgisi

Arabanın kapısı kapandığı anda kalbim göğsüme sığmadı.

Emir kontağı çevirdi, motor homurdanarak çalıştı. Yan aynadan siyah aracın hâlâ yerinde durduğunu gördüm.

“Takip edecekler,” dedim.

“Biliyorum,” dedi Emir sakin ama sert bir sesle.

“Hazır ol.”

Sokaktan çıktığımız anda siyah araç da hareket etti.

Ankara’nın trafiği hiç bu kadar tehditkâr olmamıştı. Kırmızı ışıklar, yavaşlayan araçlar… Hepsi bir tuzaktı sanki. Emir ani bir manevrayla ara sokağa daldı.

“Nereye gidiyoruz?” diye sordum.

“Güvendiğim tek yere,” dedi.

“Eski bir ofis. Kamerasız.”

Telefonum titredi.

Demir.

Açtım.

“Şu an seni takip ediyorlar,” dedi doğrudan.

“Emir’i tanıyorlar. Ama ona dokunamazlar… henüz.”

“Bu insanlar kim?” dedim nefes nefese.

“Resmî değiller.”

“Hayır,” dedi.

“Resmî gibi davrananlar.”

Araç sertçe durdu. Emir hızla indi, kapıyı açtı.

“Çabuk,” dedi.

Eski bir binanın arka kapısından içeri girdik. Merdivenleri koşarak çıktık. Nefesim kesilmişti. Kapı kapandığında dışarıdan gelen sesler boğuklaştı.

“Şimdilik güvendeyiz,” dedi Emir.

“Şimdilik.”

Telefonum hâlâ kulağımdaydı.

“Demir,” dedim.

“Bu artık benim de savaşım.”

Bir an sustu.

Sonra sesi alçaldı.

“Bunu istemedim.”

“Ben de,” dedim.

“Ama içindeyim.”

“Dinle,” dedi.

“Bu dosya… ailelerimizi birbirine bağlayan tek şey değil.”

“Ne demek istiyorsun?” diye sordum.

“Bir evlilik var,” dedi.

“Yıllar önce planlanmış, hiç gerçekleşmemiş.”

Kalbim durdu.

“Kim?” dedim fısıltıyla.

“Senin adın geçiyor, Hazel.”

Telefon elimden kayacak gibi oldu.

“Bu imkânsız,” dedim.

“Ben çocukken—”

“Onlar dosyalara çocukları değil, soyadlarını yazar,” dedi.

“Ve sen… o listenin merkezindesin.”

O an her şey yerinden oynadı.

Ben sadece bir doktor değildim.

Sadece yanlış birine âşık olmamıştım.

Ben…

başından beri bu hikâyenin içindeydim.

Telefon kapandı.

Emir bana baktı.

“Yüzün bembeyaz.”

Fısıldadım:

“Bu kaçış değil.”

“Ne?” dedi.

“Bu,” dedim gözlerimi karanlığa dikerken,

“kaderin çizgisi.”

Ve o çizgiyi…

çoktan geçmişti kalbim.