Kalkan

Gece, Ankara’nın üstüne ağır bir örtü gibi çökmüştü.
Arabanın camından yansıyan ışıklar yüzüme vuruyor, kalbimdeki ritmi daha da hızlandırıyordu.
“Bu gece yalnız kalmayacaksın,” dedi Demir.
“Seni başka bir yere götürüyorum.”
“Beni saklıyor musun?” diye sordum.
Bir an sustu.
“Koruyorum.”
Bu kelime…
İlk kez bu kadar güvenli geldi kulağıma.
Girdiğimiz ev, şehrin dışında, gözlerden uzak bir yerdeydi.
Küçük ama sağlam.
Kapılar çelik, pencereler panjurluydu.
“Burası kimin?” dedim.
“Görev evlerinden biri,” dedi.
“Resmî kaydı yok. Beni buraya sadece iki kişi yönlendirebilir.”
“Ve onlara güveniyor musun?”
“Hayatımı emanet ederim,” dedi.
“Seninkini de.”
İçimdeki korku, ilk kez bir şeye tutundu.
Demir mutfağa geçti.
Ben salonda, koltuğun ucuna iliştim.
“Hazel,” dedi sırtı bana dönükken,
“bundan sonra bazı şeyleri bilmen gerekecek.”
“Dinliyorum.”
“Bu dosya sadece babanla ilgili değil.
Yıllar önce yapılan örtbaslar, sahte raporlar, kaybolan tanıklar var.”
“Neden şimdi?” dedim.
“Çünkü biri, bu zinciri kırdı.
Ve o kişi sensin.”
Sözleri omuzlarıma ağırlık gibi çöktü.
“Ben sadece doğruyu söyledim.”
“Bazen doğru,” dedi,
“en tehlikeli silahtır.”
Telefonu çaldı.
Bu kez tanıdık bir numara.
“Komutanım,” dedi.
Bir süre dinledi.
Sonra yüzü gerildi.
“Anlaşıldı.”
Kapattığında gözleri karanlıktı.
“Ne oldu?” dedim.
“Resmî birimlerden biri seni koruma altına almak istiyor,” dedi.
“Ama bu iyi haber değil.”
“Neden?”
“Çünkü seni resmîleştirir.
Ve seni koruyan herkesi görünür kılar.”
“Peki sen?”
“Ben görünmez kalacağım,” dedi.
“Gerekirse her şeyi karşıma alarak.”
Gece ilerledi.
Uykum kaçtı.
Demir kapının yanında, koltukta oturuyordu.
“Uyumuyorsun,” dedim.
“Uyursam,” dedi,
“kalkan düşer.”
Yanına gittim.
“Ben senin zayıf noktan mıyım?” diye sordum.
Başını kaldırdı.
“Hayır,” dedi kararlı bir sesle.
“Sen benim nedenimsin.”
Kalbim, o an ilk kez korkudan değil,
bağdan çarptı.
Sabaha karşı uzaktan bir araç sesi geldi.
Demir anında ayağa kalktı.
Silahını kontrol etti.
Pencereye yaklaştı.
Sonra rahatladı.
“Sahte alarm,” dedi.
Ama ben biliyordum.
Bu alarm,
içimdeydi.
Çünkü artık şunu anlıyordum:
Demir, benim için bir kalkan olmuştu.
Ama her kalkan,
eninde sonunda darbe alırdı.
Ve o darbe…
yaklaşıyordu.