Kırılma Noktası

Savcılık binasının önünde durduğumda, içimdeki fırtına dışarıdan görünmüyordu.
Demir yanımdaydı. Üniforması yoktu ama omuzlarındaki yük, her zamankinden ağırdı.
Dosya çantamdaydı.
Geçmiş, kâğıtların arasında nefes alıyordu.
“Hazel,” dedi Demir,
“bu kapıdan girince hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Zaten eskisi gibi yaşayamıyordum.”
Kapıdan içeri girdik.
Savcı, dosyayı tek tek inceledi. Sorular sordu, notlar aldı. Babamın adı geçtiğinde sesim titredi ama susmadım. Annemden, suskunluklardan, korkulardan bahsettim.
“Bunları anlatmak zorunda değilsiniz,” dedi savcı.
“Zorundayım,” dedim.
“Çünkü ben sustukça başkaları suçlu ilan edildi.”
Demir konuşmadı.
Ama her kelimemde yanımda durdu.
Dosya teslim edildiğinde, içimdeki düğüm biraz gevşedi. Ama rahatlama yoktu. Sadece bekleyiş başlamıştı.
Hastaneye döndüğümde ortam değişmişti.
Bakışlar.
Fısıltılar.
Yarım kalan cümleler.
Hazel Gün artık sadece bir doktor değildi.
Bir dosyanın içindeki isimdi.
Başhekim beni odasına çağırdı.
“Biliyorsun,” dedi,
“bu süreçte seni izne çıkarmamız gerekebilir.”
“Biliyorum,” dedim.
“Kaçmamı istemiyorsunuz, saklanmamı istiyorsunuz.”
Cevap vermedi.
O odadan çıktığımda, mesleğim ilk kez bu kadar uzak hissettirdi.
Akşam Emir aradı.
“Ankara’dayım,” dedi.
“Konuşmamız lazım.”
Onu kafede bekledim.
Yüzü sertti ama gözleri aynıydı.
“Beni neden korumadın?” diye sordu.
“Her şeyi tek başına yüklenmişsin.”
“Çünkü seni de yakacaktı,” dedim.
Derin bir nefes aldı.
“Demir Korhan,” dedi,
“bu işin neresinde?”
“Tam ortasında.”
Bir an sustu.
Sonra başını salladı.
“Demek gerçekten ciddisin.”
“Evet.”
“Peki o?”
“Benim kadar.”
Bu cevap yetti.
Gece Demir’in evindeydim.
Sessizdik.
Çok şey konuşulmuş, çok şey kırılmıştı.
“Biliyor musun,” dedi Demir,
“ben yıllarca görevdeyken korkunun ne olduğunu sandım.”
“Peki şimdi?”
“Şimdi seni kaybetmekten korkuyorum.”
O an anladım.
Bu sadece bir aşk değildi.
Bu, iki hayatın aynı ateşe yürümesiydi.
Elimi tuttu.
“Ne olursa olsun,” dedi,
“geri adım atmayacağım.”
Gözlerim doldu.
“Ben de.”
Ama o gece, bilmediğimiz bir şey vardı.
Bazı dosyalar açıldığında,
bazı insanlar rahatsız olurdu.
Ve biz…
Artık görünür hedeflerdik.