Maskesiz Ses

Telefonu kapattıktan sonra elim hâlâ kulağımdaydı.
O ses…
Ne tehditkârdı ne de panik.
Sakindi.
Ve bu, en tehlikelisiydi.
“Ne dedi?” diye sordu Demir.
“Beni benden iyi tanıdığını söyledi,” dedim.
“Ve kaderimi yazan masadaymış.”
Demir’in çenesi gerildi.
“Demek artık perde arkasındakiler konuşuyor.”
O gece uyumadık.
Demir eski bağlantılarını aradı, ben de dosyaları tekrar tekrar okudum.
Gizli evlilik kaydı.
İptal edilen protokol.
Tanıkların susturulması…
Ve bir isim…
Daha önce fark etmediğim bir imza.
“Demir,” dedim.
“Bu kadın… Emel Hanım değil.”
Ekrana baktı.
“Biliyorum.”
“Peki kim?”
“Devlette uzun yıllar ‘danışman’ olarak görev yapmış biri,” dedi.
“Resmî yetkisi az, etkisi büyük.”
İçimdeki soğukluk arttı.
Sabah savcılıktan çağrı geldi.
Bu kez sadece bana.
Demir gitmek istedi ama izin vermediler.
“Bu iyi değil,” dedi kapıda.
“Biliyorum,” dedim.
“Ama kaçmayacağım.”
Savcılıkta beni bekleyen kadın…
Elli yaşlarında, düzgün giyimli, yüzünde tek bir çizik bile yoktu.
“Hazel Gün,” dedi gülümseyerek.
“Sonunda tanışıyoruz.”
“Beni arayan sizdiniz,” dedim.
“Evet,” dedi.
“Ve sana bir şey borçluyum.”
“Ne borcu?”
“Gerçeği,” dedi.
“Maskesiz.”
Dosyayı önüme koydu.
“Yıllar önce,” dedi,
“iki aile arasında bir bağ kuruldu. Ama asıl amaç evlilik değildi.”
“Neydi?” diye sordum.
“Sessizlik,” dedi.
“Bazı suçlar, ancak aile bağıyla gömülür.”
Mideme bir ağrı saplandı.
“Ben bir susturucu muydum?” dedim.
“Hayır,” dedi.
“Sen bir sigortaydın.”
Bu kelime…
Yine.
“Peki şimdi neden konuşuyorsunuz?” diye sordum.
Gözlerimin içine baktı.
“Çünkü artık o masada değilim,” dedi.
“Ve bazı insanlar, suçu benim üzerime yıkmak istiyor.”
“Beni kullanıyorsunuz,” dedim.
Gülümsedi.
“Belki. Ama sen de beni.”
Sessizlik çöktü.
Dışarı çıktığımda Demir beni bekliyordu.
Yüzüme baktı.
“Maskesiz mi?”
Başımı salladım.
“Evet,” dedim.
“Ve artık bu işin sonu görünüyor.”
“İyi mi kötü mü?”
Derin bir nefes aldım.
“Gerçek,” dedim.
“Ve gerçek, her zaman sarsar.”
Demir omzuma elini koydu.
“Hazır mısın?” dedi.
“Değilim,” dedim dürüstçe.
“Ama geri dönemem.”
O an anladım:
Maskeler düşmüştü.
Sesler netleşmişti.
Ve artık bu hikâyede
kimsenin saklanacak yeri kalmamıştı.