Sessiz Yemin

Gece, Ankara’nın üstüne ağır bir battaniye gibi serilmişti.

Demir’in görevden alınmış olması evin havasını değiştirmişti.

Artık üniforması yoktu…

Ama omuzlarındaki yük iki katına çıkmıştı.

“Şimdi ne olacak?” diye sordum.

Pencereye baktı.

“Şimdi daha dikkatli olacağız.”

Bu cevap, beni rahatlatmadı.

Ama onun gözlerindeki kararlılık…

Evet, o beni ayakta tuttu.

Sabah erken saatlerde savcılıktan mesaj geldi.

Dosya genişletiliyordu.

Yeni ifadeler, yeni çağrılar…

Ve en önemlisi:

Korhan ve Gün aileleri resmî olarak mercek altındaydı.

“Bu noktadan sonra,” dedim,

“kimse tarafsız kalamaz.”

Demir başını salladı.

“Zaten kalmadı.”

Öğlene doğru annem aradı.

Sesini ilk kez bu kadar yumuşak duydum.

“Hazel,” dedi,

“baban yıllar önce yanlış bir şeyin parçası oldu.”

“Biliyorum,” dedim.

“Ama seni buna sürüklemek istemezdim.”

Derin bir nefes aldım.

“Anne,” dedim,

“ben sürüklenmedim. Ben yürüdüm.”

Sessizlik oldu.

Sonra ağladı.

Bu gözyaşları…

İlk kez gerçekti.

Akşamüstü Demir’le dışarı çıktık.

Basit bir yürüyüş.

Ama her adımımız izleniyor gibiydi.

“Keşke her şey daha kolay olsaydı,” dedim.

“Kolay olsaydı,” dedi Demir,

“bu kadar gerçek olmazdı.”

Bir bankta oturduk.

“Elini ver,” dedi.

Avucumu açtım.

Elimi tuttu.

“Hazel Gün,” dedi ciddi bir sesle,

“benim hayatım artık eskisi gibi olmayacak.”

Kalbim hızlandı.

“Ben seni koruyamayacağım günler olabilir,” dedi.

“Yanında duramayacağım anlar…”

“Soruyu sor,” dedim.

Derin bir nefes aldı.

“Bu yola benimle devam eder misin?”

Gözlerim doldu.

“Demir Korhan,” dedim,

“ben bu yola zaten seninle çıktım.”

O an ne yüzük vardı…

Ne söz…

Ne de kalabalık.

Ama o bankta,

iki kırık hayatın ortasında

sessiz bir yemin edildi.

Ve ben biliyordum:

Bu yemin,

yüksek sesle edilenlerden

çok daha güçlüydü.

Çünkü bu sessizlikte,

kaçış yoktu.

Sadece birlikte kalma kararı vardı.