Son Hamle

Ankara o sabah erken uyandı.
Sokaklar kalabalıktı ama içimde garip bir yalnızlık vardı.
Bugün, bir şeyin biteceğini hissediyordum.
Demir kahvaltı hazırlıyordu.
Sessizdi.
Bu sessizlik, fırtına öncesi olurdu hep.
“Bugün ne olacak?” diye sordum.
Bana baktı.
“Bugün,” dedi,
“karşı taraf hamle yapacak.”
Savcılıktan gelen çağrı ani oldu.
“Bazı isimler bugün gözaltına alınacak,” dedi görevli.
“Tanık koruma devreye giriyor.”
Kalbim hızlandı.
“Ben?” dedim.
“Hazır olun,” dedi.
“Gerekirse.”
Öğle saatlerinde Emir tekrar aradı.
“Hazel,” dedi hızlıca,
“annem ifadeye çağrıldı.”
“Yalnız mı?”
“Hayır,” dedi.
“Yanında o kadın var.”
O isim…
Maskesiz ses.
“Bu bilinçli,” dedim.
“Bizi köşeye sıkıştırıyorlar.”
Demir başını salladı.
“Ve hataya zorluyorlar.”
Akşamüstü beklenen oldu.
Televizyonlar açıldı.
Alt yazılar aktı.
“Eski üst düzey danışman hakkında soruşturma.”
“Bazı dosyalar yeniden açılıyor.”
Bu bir zafer gibi görünüyordu.
Ama ben sevinemedim.
“Bu kadar kolay olmaz,” dedim.
Demir bana baktı.
“Olmaz.”
Gece, gizli bir numara tekrar aradı.
Açtım.
“Hazel,” dedi o kadın,
“benden önce davranmışlar.”
“Ne demek bu?”
“Beni gözden çıkardılar,” dedi.
“Ve seni merkeze koydular.”
“Ne istiyorsun?” diye sordum.
“Birlikte çıkış yolu,” dedi.
“Yoksa ikimiz de yanarız.”
Telefon kapandı.
Demir’le göz göze geldik.
“Bu bir tuzak,” dedi.
“Biliyorum,” dedim.
“Ama gitmezsem…”
“Gitmeyeceksin,” dedi sertçe.
“Bu kez karar bende.”
“Hayır,” dedim.
“Bu benim hikâyem.”
Bir an durdu.
Sonra başını eğdi.
“Peki,” dedi.
“Ama bu son hamle.”
O gece çantamı hazırladım.
Ne götürdüğümü bilmiyordum.
Sadece şunu biliyordum:
Bu oyun,
artık masada bitmeyecekti.
Biri düşecekti.
Ve ben,
ayakta kalmak için
son hamleyi yapacaktım.