Yan Yana

Görev yerinde üçüncü haftamdı.

Zaman, burada Ankara’dakinden farklı akıyordu. Günler ağır, geceler uzun… ama kalbim ilk kez bu kadar sakin atıyordu.

Sabahın erken saatlerinde telsizlerden gelen seslerle uyandım. Alışmıştım artık. Çadırın fermuarını açtığımda dağların arasından yükselen güneş gözlerimi kamaştırdı.

Ve o an…

onu gördüm.

Başta gözlerimin bana oyun oynadığını sandım.

Askerî araçlar alana giriyordu. Üniformalar, silahlar, düzen… Ama birinin yürüyüşü diğerlerinden farklıydı.

Daha tanıdıktı.

Kalbim durdu.

Demir.

Olduğum yerde kaldım.

Nefes almayı unuttum.

Gerçek miydi, yoksa özlemin bir oyunu mu?

Demir başını kaldırdı.

Göz göze geldik.

O an dünya durdu.

Araçtan indi, etrafına bakmadan bana doğru yürüdü. Üniforması üzerindeydi. Yüzü yorgundu ama gözleri… evde gibiydi.

“Yanına tayinim çıktı,” dedi.

“Sana haber vermek istemedim.”

“Çünkü,” dedim, sesim titreyerek,

“sürpriz olsun istedin.”

Başını salladı.

“Çünkü yüzünü görmek istedim.”

İlk kez sarıldık. Uzun uzun. Kimse bir şey demedi. Bu coğrafyada kimse mucizelere şaşırmazdı.

Akşam çadırın önünde oturduk. Sessizdik. Bu sessizlik, Ankara’daki gibi ağır değildi.

“Biliyor musun,” dedi Demir,

“yan yana olmak sandığımdan daha zor.”

“Nasıl yani?” dedim.

“Çünkü artık kaybedecek daha çok şeyim var,” dedi.

Elimi tuttu.

“Ama kaçmayacağım.”

Gülümsedim.

“Ben de.”

Aynı gün ailelerimize haber verdik.

Annem ağladı ama bu kez sevinçten.

Emel Hanım uzun süre sustu, sonra sadece şunu söyledi:

“Demek kader, bu kez nazik davrandı.”

Metin Korhan kısa bir mesaj attı:

Dönünce konuşacağız.

Bu bir tehdit değildi.

Bir davetti.

Gece yıldızlara baktık.

“Biliyor musun,” dedim,

“bu hikâye gizli başladı.”

Demir başını omzuma yasladı.

“Ve açık bitecek,” dedi.

Yüzüğü boynumdan çıkardım. Parmağıma taktım.

Artık saklanacak bir şey yoktu.

Yan yanaydık.

Ve ilk kez şunu hissettim:

Bu aşk, entrikadan, tehlikeden, mesafeden geçmişti…

ama dimdik ayaktaydı.

Çünkü bazı aşklar

kaderle savaşmaz.

Onu

yeniden yazar.