ALAZ VE EFSUN: KAVUŞMAK MI, VEDA MI?

Alaz, öğrendiği gerçeklerin ağırlığıyla sarsılırken hemen Efsun’u aradı. Efsun, iki aile arasındaki düşmanlığın ortasında kalan yaralı bir genç kızdı. Gizlice uçurum kenarında buluştular.

Efsun: "Alaz ne oldu? Yüzün bembeyaz... Yoksa ailelerimiz bir şey mi duydu?"

Alaz: "Efsun, biz koca bir yalanın içinde yaşıyormuşuz. Bartu... O benim abimmiş. Ve bu düşmanlık, bizim sandığımız gibi bir toprak davası değil; bizimkilerin zamanında harcadığı bir canın davasıymış."

Efsun: "Ne yani? Şimdi ne olacak? Bu aşk bitecek mi?"

Alaz, Efsun’un ellerini sıkıca tuttu. "Bilmiyorum Efsun. Ama Bartu’nun gelişi her şeyi değiştirecek. Eğer aileler bu sırrın peşine düşerse, bizi ayırmak için her şeyi yaparlar."

Efsun ağlayarak Alaz’a sarıldı. Kavuşmaları mucize gibi görünürken, hayatlarına başka insanların girmesi an meselesiydi. Çünkü aileler, bu evlatların birbirine bağlandığını öğrendiklerinde eski yaraları deşmeye karar vermişlerdi.