23. Bölüm

Yazardann.....

​​​​​​ Senihanı onay vermesiyle herkes kendi payına düşeni vurdu fakat öğrencilere silah tutan adam vurulmasına rağmen silahını ateşlemiş ve senihayı vurmuştu.

Seniha vurulmuştu...

Ekip senihayı kanlar içerisinde gördüğünde içlerinden parçalar koptu. Sanki senihanın değilde onların içine girmişti mermi .

Yavuz koşarak senihanın dibine geldiğimde başını dizlerine aldı . Sevdiği kayıyordu ellerinden , gidemezdi gitmemeliydi bu şekilde olmamalıydı diye düşündü içinden . İkinci defa bu kadar çaresiz hissediyordu yavuz ilkinde senihayı nasıl bırakacagını düşündüğün de bu kadar çaresiz kalmıştı. Ve şuanki sevdiğini kaybetme hissi onu yakıp kül ediyordu . İçindeki fırtınayı dışarı yansıtarak bağırdı yavuz .

"POYRAZ NERDE KALDI AMBULANS" Ben etrafa emirler yağdırırken kalbimi sekteye uğratacak bir ses duyuldu .

Bir fısıltı..

"Y-y-yavuz "

" Yorma kendini güzelim bak geliyor ambulans tamammı gitme seniha yalvarırım gitme sen bensiz nasıl yaptın bilmiyorum ama ben sensiz yapamam seniham lütfen gitme "sanki bütün eğitimlerde verilen soğuk kanlılık gitmişti ilk yardım yapmayı biliyordum ama şuan beynim öyle bir haldeydi ki sanki resetlenmiş gibiydim .

Ben bunları söylerken gözlerimden bir kaç damla gözyaşı döküldü . Senihanın yüzüne . Tekrar konuşmaya çalıştı Seniha . Artık oldukça zorlanıyordu konuşurken .

" A-a-ağlama " ve son dediği şey bu oldu yavaşça kaydı bilinci ellerimi sıkan elleri çözüldü yavaş yavaş .

"SENİHAAA"

" POYRAZ NERDE KALDI BU AMBULANS " ben senihayı tekrar uyandırmaya çalışırken sağlık ekipleri geldi , aldılar elimden ruhunu aldıkları gibi bedeninide aldılar benden . Ellerim kanlıydı . İlk defa nefret ettim ellerimin kana bulanmasından . İlk defa kan görünce içim kötü oldu sanki dağda taşta hergün litrelerce kan görmemiş ellerimle terörist avlamamışım gibi kötü oldum . Bekirin destek vermesiyle kalktım ayağa , zorla şimdi değil diye kendi kendime tekrarladım.

"Şimdi değil, şimdi değil, şimdi değil ,şimdi değil , şimdi değil ." Ağlamamalıydım yanında olmalıydım sevdiğim kadının, hızla ilerledim okulun çıkışına ne ara arabaya bindim ne ara hastaneye geldim hatırlamıyordum . Hızla girdim hastaneden içeri danışmaya doğru koştum bu sefer.

"Seniha aktaş hangi ameliyat hanede "

"Üçüncu ka-" kadının cümlesini bitiremeden ayrıldım ordan Bekir ile Ali arkamdaydı büşra ambulansla gitmiş , poyraz ise orda kalmak zorunda kalmıştı. Ameliyat hanenin önüne geldiğimde Büşrayı gördüm köşedeki duvara çökmüş ağlıyordu sessiz sessiz , o hep öyleydi zaten asla bağıra çağıra duygularını dökmezdi . Hep sessiz hallederdi işini . Bizden sonra birbirlerine dayamışlardı sırtlarını . İçi yanıyordu şimdi. Hızla ilerledim yanına dibine kadar geldim , görmedi beni, çöktüm dizlerimin üstüne ,

" Varmı bir haber söyledilermi birşey ?"

Usulca kaldırdı başını yerden , ilk hüzün gördüm gözlerinde sonra o hüzün yavaş yavaş yok oldu öfke aldı yerini, ölçülemez bir öfke aldı . Kalktı yerinden o kalkınca bende kalktım , saniyelik yumruğunu yüzüme savurdu , gördüm yumruk atmak için hazırlandığını istesem engelleye bilirdim , fakat istemedim o yumruğu yemek istedim , haketmiştim . Bir tane daha vurdu suratıma sonra bir tane daha ve bir tane daha Ali atıldı büşrayı engellemek için ikimizin arasına girdi ama bu sefer ona bir yumruk attı , hıncını alamadı bir tane daha attı bu sefer bekire döndü yüzünü Bekir de biliyordu sıranın ona geldiğini kıpırdamadı fakat oynamadı yerinden büşra ona ilerledi yapıştı yakasına duvara sürükledi hepimiz istesek bu yaptıklarını engelleyebilirdi fakat istemedi

Ali de bekirde , bende istemiyorduk engellemeyi haketmiştik sonuna kadar .

"SİZİN YÜZÜNÜZDEN HEPSİ SİZİN YÜZÜNÜZDEN OLDU ,SIÇTINIZ LAN HAYATIMIZIN İÇİNE GELİŞİNİZ DERT GİDİŞİNİZ DERT MADEM GİTTİNİZ NİYE DÖNDÜNÜZ LAN, PİÇLER SİKTİRİN GİDİN LAN BURDAN SİKTİRİNNN GİDDİNNN DEFOLUN BURDA OLMAYI ŞURDAKİ SANDALYE KADAR HAKETMİYORSUNUZ ANLADINIZMI BENİ HAKETMİYORSUNUZ GELMENİZ BİZİMLE EKİP OLMANIZ KABAHAT OPERASYON FALAN İPTAL ANLADINIZMI BENİ İPTAL ALBAYLA KONUŞACAĞIM ORTAKLIK BURADA BİTECEK ANLADINIZMI LAN BENİ HANGİ CEHENNEMDEN GELDİYSENİZ ORAYA GERİ DÖNÜN DEDİM SİZE " yavaş yavaş kaydı bilinci büşranın yığıldı bekirin kollarına anında aldı kucağına Bekir

hızla aşşağıdaki acile ilerledi . Sakince koltukların birine çöktüm kafam ellerimin arasında sallanıp duruyordum başka elimden gelmiyordu birşey .

"KIZIM KIZIM NERDE " Bir ses geldi sol tarafımdan döndürdüm başımı hafifçe Nursema teyze geliyordu koşarak gözleri yaşlı adımları birbirine karışarak geliyordu bana baktı önce sonra aliye baktı anlam veremedi tanıyamadı bizi . Oysa ben onu hemen tanımıştım kumral saçları senihayı andırıyordu uçları dalgalıydı , kehribar gözleri vardı dik duruşlu bir kadındı Nursema teyze . Tam bir asker eşiydi . Koşarak geldi yanımıza bizi tanımasa bile bizimde onun için burda olduğumuzun farkındaydı .

"Kızım nerde iyimi nolur güzel bişey söyleyin iyimi?"

Kalktım ayağa yavaşça koluna destek olarak onu oturttum sandalyeye gözyaşları bir bir akıyordu gözlerinden .

"Nolur bişey söyleyin iyimi yaşıyor değilmi ?" Bunu hem bana hemde aliye bakarak söylemişti .

" İyi Nursema teyze ameliyata aldılar şimdi bizde bekliyoruz." Ben cevap verecek durumda olmayınca görev aliye düşmüştü.

" Siz kimsiniz peki senihanı adliyeden arkadaşlarımı ama o arkadaş edinmezki nerden tanıyorsunuz onu ?" Nursema teyzenin ardı ardına sıraladığı sorularla gülmeden edemedim Seniha karakter olarak annesine de çok benziyordu , merak lanınca ardı ardına sıralardı soruları Seniha da bunu düşününce tekrar gözlerim doldu. Nur sema teyzenin dizlerinde bağlamış olduğu elleri tuttum sakince

" Sen bizi tanımazsın ama biz seni çok iyi tanıyoruz Nursema teyze merak etme o çok güçlü buradanda sağsağlim çıkacak ben inanıyorum tamammı şimdi dik durma zamanı seniha sana çekmiş sende çok güçlü bir kadınsın " Nur sema teyze anlamsız bakışlarla bana bakıyordu ben ise ellerimi ondan ayırmış dışarıya ilerliyordum hastanenin bahçesine çıktığımda kendimi bir banka attım cebimden çıkardığım sigara paketinden bir dal alıp yaktım . Seniha burda olsaydı sıçardı azıma keşke sıçsaydı yemin ederim gıkım çıkmazdı . Bir süre sonra yanıma biri oturdu kim olduğu umrumda bile değildi şuan bütün askerlik yetilerimi kaybetmiştim . Banktaki paketten bir dal aldı yanımdaki kişi hafif kim olduğuna bakmak için sağa döndüm , poyrazdı

Kaç dal bitirdim bilmiyorum fakat gerçeklik algımı yitirmiş gibiydim . Paket bittiğinde banktan kalktım . Hastaneye geri girip ilk önce acile girdim , Büşra ya bakmam lazımdı . Tek tek yataklara baktığımda hiçbirinde yoktu uyandıysa yukarı çıkmıştır diyerek ameliyat haneye geri döndüm . Koridorun sonunda bir sandalyede büşra ve Nursema teyze varken diğer sandalyede Ali ve Bekir başları eğik bekliyorlardı yavaş yavaş o tarafa doğru ilerledim . Poyraz arkamdan geliyordu . Hiç kimseye ses etmeden ameliyet hanenin önündeki duvara oturdum sessizce .

...

Saatlerdir bekliyorduk ne giren vardı iceriye nede çıkan kurşun karın bölgesinden biraz yukarı isabet etmişti oysa bu kadar uzun sürmemesi gerekiyordu biraz düşündüm kendi kurşun yaralarımı sırtımda iki tane vardı biri alt biri üst bölgemde sağ kolumda iki tane vardı biri isabet diğeri sıyrık . Önde ise sayamayacağım kadar çoktu . İlk vurulduğumda çok acıdığını düşünmüştüm . Şuan onun canının ne kadar yandığını düşünmek bile beni çıldırtıyordu . Ben bunları düşünürken ameliyat hanenin kapısı açıldı . İçeriden çıkan doktoru görmemle belki bir umut bilgilendirirler diyerek ayağa kalktım .

"Seniha hanımın yakınları sizlermisiniz ?"

Nursema teyze kızının ismini duymasıyla hızla atıldı .

"Evet benim kızım doktor bey durumu nasıl iyileşecek degilmi kötü bir şey yok " Nursema teyzenin üst üste sıraladıgı soruları doktor alışmış olmalı ki çok normal karşılamıştı .

"Kızınızın durumu şuanda iyi kurşunları çıkarttık. Fakat vurulduktan sonra kafasını zemine sert vurmuş bu yüzden kısa süreli bir amnezi vakasıyla karşı karşıyayız ." Nursema teyze amnezinin ne olduğunu bilmediğinden tekrar doktora sorularını sıralamaya başladı.

" Amnezi ney doktor bey kızım beyin kanaması falanmı geçiriyor ben anlamam bu terimlerden benim anlatacağım şekilde anlatın lütfen ."

" Amnezi yani bir çeşit hafıza kaybı kısa süreli de olsa bazı olayları veya kişileri hatırlamaya bilir , böyle bir durumda lütfen hastanın üstüne gitmeyin kendisi hatırlaması daha iyi olur aksi taktirde üstüne gittiğinizde kısa süreli hafıza kaybı kalıcılaşabilir."

Nursema teyze rahatlamış şekilde geri çekilmişti . Bu sırada ameliyat hanenin kapısı tekrar açılmış içeriden sedyeyle senihayı çıkartmışlardı . Yüzü solgundu kafasında sargı bezi vardıyavaş yavaş gitti gözümün önünden onun iyi olduğunu görmüştüm şimdi sıra bunu yapanların ecdadını sikmekteydi . Senihayı normal odaya alırlarken bende hızla hastanenin çıkışına ilerledim . Araba hala acilin önündeydi . Arabaya binmemle gazı köklemem bir oldu. Yolum belliydi

Karakol ..

Arabayı karakolun önünde durdurduğumda arabanın kapısını kıracak derecede kapattım öfkem saniye saniye artıyordu .içeri girdiğimde beni tanıyan birkaç polis baş selamı veriyordu fakat ben kimsenin selamını almadan. Direk nezaret haneye ilerledim kapısının önünde bir polis bekliyordu .

" Aç kilidi ."

"Pardon beyefendi siz kimsiniz ? Ben kapıyı açmama dair bir emir almadım"

Cebimdeki cüzdandan askeri kimlik kartımı çıkardım . Ve adamın suratına soktum

" SANA kapıyı AÇ DEDİM ."

Polis kimlikteki binbaşı armasınıg örünce dikeldi .

"Hoşgeldiniz komutanım buyrun "

​​​​​ polis önden ben arkadan ilerledigimde üstümde çok güzel bir sakinlik vardı aslında az sonraki fırtınanın habercisiydi aslında . Polis adamların olduğu demirligin anahtarını bulup çıkardı . İtlerin sağlam olduğunu gördükçe daha çok avucum kaşınıyordu hepsinin sadece kollarında kurşun yarası vardı saatlerdir senihanın ameliyatını beklediğimiz için onlar çoktan pasumanlarını yaptırılmış nezaret haneye gelmişlerdi

Hığhığhığhığhığ (mesut Güneri gülüşü)

Ben şimdi sizi geldiğiniz o hasteneye koma vakasıyla sokmazmıyım .

Memur kapını kilidini açtıktan sonra bana sorgular bakışlar atmaya başladı.

"Sen çıkabilirsin koçum çıkarken kapıyı kapat " memur emin olamasada keskin bakışlarımdan ürküp kapıyı kapatarak çıktı.

Otuz iki diş sırıtarak adamlara döndüğümde hepsi yolunmuş tavuk gibi kaçacak delik arıyorlardı .

"Selamunaleyküm " verdiğim selama kimseden karşılık alamayınca en baştakini yakasından tutup osmanlı tokadı attım . Adam yere amele sümügü gibi yapışınca yüzümü buruşturdum .

"ALLAHIN SELAMINI ALSANIZA LAN " Hepsi biranda aleyküm selam demeye çalıştı

"YOK ONU ZAMANINDA ALACAKTINIZ" bu sefer öbür adamı alıp kafa attım herhalde karikatür evreninde olsaydık adamın kafasının üstünden sanırım kuşlar uçuyor olurdu . Bu sefer yürek yemiş birisi bana karşılık vermeye çalışınca ona yöneldim kendince bana hızla gelirken tekmeyi adamın göğüs kısmına vurdum . Sanırım nefessiz kalmıştı . Gram umurumda değildi.senihanın o solgun yüzünü hatırlayınca daha şartellerim atmıştı. Bu sefer daha hırsla atıldım üzerlerine kaç dakika geçti bilmiyorum ama birinin önüme geçmesiyle durmak zorunda kaldım eğer bu kişi Ali olmasaydı çoktan suratına yumruğu geçirmiş olurdum fakat işte ne yaparsın bu itleri atsan atılmaz satsan satılmaz . Durup bir kaç saniye nefeslenip eserlerime baktım . Hepsi cansız gibi yerde yatıyorlardı. Aliye ters bir bakış atınca kollarını üzerimden çekti. Arkamı döndüğümde neredeyse bütün karakolun burda olduğuna kanaat getirdim . En önde ise eski arkadaşlardan ümit kolları baglı sinir küpü halinda bana bakıyordu .

Çokta sikimdeydi amk. Yanından geçerken omzuna elimi koyup gülerek konuştum

"Hakkını helal et şimdi bunları hastaneye falan goturmekle falan uğraşıcaksın götün yorulur " omzuna dostça vurarak devam ettim

"Hadi bana eyvallah " keyfim şuanda yerine gelmişti. Karakoldan cıkarken alide yanımda geliyordu. Arabaya bindigimizde torpidodan ıslak mendil aldım ve ellerindeki kanı temizlemeye başladım.

" Seniha nasıl uyandımı ." Şuan tek pişman olduğum şey sanırım Seniha uyandiysa yanında olamamaktı.

"Uyandı uyandı da...."

"Ne oldu Ali dolandırmadan söyle "

"Abi hala bizi karşısına cıkmamış olarak hatırlıyor ve nerdeyse son bir senesini de hatırlamıyor yani sana kısaca soyliyeyim boku yedik "

Hasssiktir .

Bittiiiiii