50.BÖLÜM- Bir Bakış Bin Soru

OY VE YORUMU UNUTMAYIN.

Keyifli okumalarrr

(düzenlendi.)

"Söylenmeyen sözler, kalpte en ağır yükü bırakır.”

☆☆☆

Birbirimizden ayrıldıktan sonra, hediyelerimi toparlayıp sessizce odama götürdüm. Yüzüm ateş gibi yanıyordu; sanki herkes hislerimi görüyormuş gibi utanıyordum. Önce banyoya gidip soğuk suyla yüzümü yıkadım, derin bir nefes aldım. Aynada kendime kısa bir bakış attım; yanaklarım hâlâ kızarıktı.

Salona döndüğümde herkes telefonlarına gömülmüş, kendi dünyasına çekilmişti. Neyse ki…

“Uykusu gelen var mı? Uzun yoldan geldiniz, biraz dinlenseniz iyi olur.” dedim, sesimi olabildiğince normal tutmaya çalışarak.

“Ben uyuyacağım ya, çok uykum geldi,” diye esnedi Melih.

“Ben de,” dedi Barlas.

“Bana fark etmez,” diye omuz silkti Ateş Uras, dudaklarının kenarında hafif bir gülümsemeyle.

“Tamam o zaman… Toprak’ın odasında bir yer yatağı sereriz, Umut orada yatar. Barlas, Melih ve Ateş de misafir odasında kalır. Ben, Aslı ve Beste benim odada uyuruz.”

“Atilla?” diye sordu Beste, kaşlarını kaldırarak. Onu unutmuştum. İçimden söylenerek, “O da salonda yatar.” dedim.

“Tabii gelirse…” Ateş Uras’ın alaycı sesi araya girdi.

“Niye gelmeyecek ki?” dedi Beste.

“Mafya sonuçta?” diye güldü Melih.

“Arayıp soralım, geliyor mu gelmiyor mu?” dedi Barlas.

“Ben aramam valla,” diye elini kaldırdı Beste.

“Tamam, ben ararım,” dedim.

“Ben aradım bile.” Ateş’in sesiyle irkildim. Telefonu elimden bıraktım, gözlerim ona kaydı. Ne ara aramıştı? Kısa sürede bağlantı kuruldu, hoparlöre verdi. Arkadan müzik sesleri geliyordu. “Efendim Uras Bey?” Atilla’nın sesi gürültülerin arasından geldi.

“Mafya Bey, gelecek misiniz?” Ateş’in sesi alaycıydı.

“Niye?”

“Nasıl niye? Uyuyacağız. Geliyorsan gel, salak şey!”

“İstenmediğim yerde duramam ben!” diye çıkıştı. Hepimiz Beste’ye döndük, o da kafasını hızla sağa çevirdi. “Bırak, gelmiyorsa keyfi bilir!” dedi Beste, sesi buz gibiydi.

“Tamam, geliyorum o halde!” Atilla’nın cevabı hepimizi şaşırttı.

Melih’le birbirimize bakıp kahkaha attık. Aşk kokusu alıyorum, hocam…

“Tamam, hızlı ol!” dedi Ateş ve telefonu kapattı ardından bize döndü. “Duydunuz gençler, haydi uyuyun!”

“Sen de uyusana oğlum!” dedi Melih.

“Uyuyacağım zaten, yoruldum. Ama şu gerizekâlı belki evin yolunu bulamaz, o yüzden bekliyorum.” Söz konusu Atilla ise her şeyi bulurdu bence. Neyse bana neydi? Yer yataklarını ayarladık. Melih, Barlas, Aslı, Toprak ve Umut yatmaya gitti. Geriye ben, Beste ve Ateş kaldık. Ben mutfağa geçtim, Beste de peşimden geldi.

“Sence arkadan niye müzik sesi geliyordu?” dedi fısıltıyla. Gülmemek için kendimi zor tutmuştum.

Bulaşıkları yıkıyordum, o yanımda dikiliyordu.

“Bilmem, gelince ona sorarsın. Ama bana kalırsa cluba gitmiş olabilir.”

“Cluba mı? Yok ya!”

“Mafya sonuçta, her şey olabilir.” dedim omuz silkerek.

Eşeğin aklına karpuz kabuğu sokmuştum bir kere. Beste’nin gözleri büyüdü.

“Haklısın… Neyse, ben uyuyacağım. İyi geceler meleğim.” dedi, yanağıma sulu bir öpücük kondurup gitti.

Bulaşıkları yerleştirirken kulaklığımı taktım. Müzik, düşüncelerimi susturuyordu. Derken bir anda şarkı kesildi. Kaşlarımı çattım; kulaklığım kafamda değildi. Arkama döndüğümde Ateş Uras’ın kulaklığı kulağına taktığını gördüm. Gözlerimi devirdim. “Kulaklığımı alacağına kendi kulaklığını mı taksan?”

Sandalyeye oturmuş, ayak ayak üstüne atmıştı. Rahat bir gülümseme vardı dudaklarında.

“Benimki yanımda değil.”

“Benimkini alma şansı mı sunuyor sana?”

“Evet, öyle. Hem müzik zevkin iyiymiş, benimkine benziyor.”

“İyidir. Neyse, uyumaya ne dersin?”

“Hayır derim.”

“Neden?”

“Sen uyu, ben uyurum.”

“Ben uyuyunca mı uyuyacaksın?”

“Evet.”

“Sebep?”

Gözlerime bakarak, konuyu değiştirircesine sordu: “Kolye hoşuna gitti mi?”

“Konuyu değiştirme. Sebep?”

“Uykum yok.”

“Git başka yerde otur o zaman.”

“Korkarsın tek başına.”

“Ben mi?” Hayatım boyunca yalnızdım zaten. Boş bahaneydi. Kafasını salladı.

“Evet, sen.”

Ayağa kalkıp yanıma geldi. Aramızda sadece bir adım vardı.

“Asker hanım… Siz yokken oralar hiç çekilmiyor, biliyor musunuz?”

“Öyle mi?” dedim, kalbim hızlanırken.

“Öyle," dedi mırıltıyla. " Geri dönecek misin?”

Başımı hafifçe salladım. “Dönesim yok. Burası daha huzurlu… Hem siz de arada geliyorsunuz. Yeni tim liderimiz de gayet iyi. Yani, iyiyim burada. Yılan mafyasını halledeceğim ama… kendimi toparlamalıyım.”

“Anladım. Sen bilirsin tabii.” dedi, sesi normalden daha derin geliyordu.

Kulaklığı usulca kulağıma taktı, parmakları saçlarımı hafifçe değdi. Kalbim hızlandı. "İyi geceler, asker hanım," dedi ve uzaklaştı. O uzaklaşırken ben, içimde büyüyen sessiz bir fırtınayla kaldım. Onun arkasından bakarken içimde fırtınalar koptu. Aramızdaki mesafeyi asla aşamayacaktık. Ben ona ‘seni seviyorum’ diyemezdim. Çünkü hislerimden emin değildim ve korkuyordum.

Bir adım daha atsa nefesini hissedecektim. Ama o çizgiyi geçemezdik. Çünkü ben hislerimin esiri olamazdım.

...

Erken saatlerde uyandım. Bugün işe gitmeyecektim; timin lideri Baki Bey’den izin almıştım. Bizimkilerle gezmeyi planlıyorduk. Sessizce mutfağa gidip kahvaltı hazırlamaya başladım. Taze ekmek kokusu eve yayılırken Beste de uyumamış, yanıma gelmişti.

“Kıvılcım, bu ev senin diğer evinden daha güzel. Ama diğerini ne yapacaksın?”

“Orası zaten benim evim, öylece duracak. Belki bir gün yine giderim.”

O evi seviyordum.

“Toprak’ı uyandırayım, geliyorum. Okula gidecekti o.”

“Tamamdır.”

Hızlıca odasına gidip Toprak’ı kaldırdım. Ayakta uyuyordu.

“Abla, bugün gitmesem?”

“Olmaz, haydi kalk!”

“Ama—”

“Günaydın Kıvılcım Abla!” Umut’un sesiyle döndüm. Siyah bir tişört ve kargo pantolon giymişti.

“Günaydın. Bak, Toprak, Umut uyandı. Sıra sende!”

“Hayır.”

“Kalk!”

“Umut abiciği—”

Ateş Uras içeri girdi. Bütün bakışlar ona döndü.

“Günaydın abi!” dedi Umut.

“Günaydın Umut," dedi neşeli bir sesle. Ardından bana baktı. " Günaydın asker hanım.”

“Günaydın.” dedim, sonra Toprak’a döndüm. Hâlâ kalkmamıştı.

“Toprak kalk artık!”

“Kalkmıyor mu?” diye sordu Ateş.

“Sabahları zor uyanıyor.”

“O zaman bana bırak. İki dakikaya geliyor.”

Kaşlarımı kaldırdım. “Nasıl yani?”

“Siz çıkın, biz geliyoruz.”

“Tamam.”

Odadan çıkıp mutfağa gittim. Herkes uyanmıştı.

“Günaydın herkese!” dedim herkese yönelik.

“Günaydın!”

Kapının çalmasıyla açmaya gittim. Karşımda Baki Bey vardı. Sarı saçları, ela gözleri ve 190’ı aşan boyuyla dikkat çekiyordu. Yüzündeki garip bir tebessüm ile yüzüme bakıyordu.

“Günaydın Baki Bey?” Sabah sabah ne işi vardı burada?

“Günaydın Kıvılcım. Nasılsın?”

“İyiyim, siz?”

“Ben de iyiyim. Şey için geldim…”

“Ne için?” dedim merakla.

“Akşama güzel bir etkinlik olacak. Askerlerimiz ve aileleriyle bir davet… İsterseniz, benim partnerim olur musunuz?”

Şaşırdım. “Bilemedim… Arkadaşlarım da yeni geldi. Onlarla konuşayım, size dönerim, olur mu?”

“Tabii, nasıl isterseniz. Görüşürüz.”

Kapıyı kapatırken arkamdan bir ses geldi:

“Kimdi o?” Ateş Uras, elleri ceplerinde bana bakıyordu.

“Timimizin lideri.”

“Ne istiyormuş?”

“Anlatacağım.”

Salona girip herkese dönerek, “Size güzel bir haberim var!” dedim.

Ateş Uras da geldi, koltuğa yaslandı.

“Akşam bir davet var. Hem bizim de kafamız dağılır.”

“Evet, ama partner bulun kendinize!”

“Partner mi?” dedi Aslı, kaşlarını kaldırarak.

“Evet, partner.”

“Tamam, ben Beste’yle olurum.” dedi Atilla gülerek.

Beste gözlerini kısarak baktı. “Pardon? Ben istemiyorum!”

“Başka birini de bulamayacağına göre?”

“Bulurum!”

“Dene.”

“Bulacağım!” diye ayağa kalktı Beste, odadan çıktı. Atilla da arkasından gitti. Bu ikisi de normal konuşamıyordu. Ne garip ilişki...

“Toprak, hadi okula!” dedim. Bana ters ters baktı. Bezgince söylendi ağzının içinde.

“Of, tamam.” Homurdanarak gitti.

“Umut, sen nasılsın? Görüşmeyeli neler yaptın?” Uzun zamandır onunla konuşmuyorduk. Özlemiştim onunla konuşmayı da. Umut oldukça kibar tatlı ve biraz da saf bir gençti. Toprak gibi değildi. İnsanları kırmayı sevmiyordu. Şimdiye kadar beni kırmamıştı ama ben onu kırmıştım.

Masada Barlas, ben, Umut, Aslı ve Ateş kalmıştık. Barlas ve Ateş telefonlarına gömülmüştü. Umut çayını yudumladıktan sonra bana döndü.

“İyiyim, aynı. Burayı gezmek istiyorum abla, gezdirir misin?” Evden uzaklaşmak bana da iyi gelirdi hemen onayladım.

“Tabii ki. Hazırlan, çıkalım.”

“Olur.” O hazırlanmaya gittiğinde masayı toparlayan Aslı'ya döndüm.

“Aslı, sen geliyor musun?” Kafasını iki yana sallayarak omuz silkti.

“Hayır, buradaki bir arkadaşıma bakmam lazım.” Kafamı salladım ve Barlas'a baktım. Barlas bakışlarımı hissedince kafasını kaldırıp bana baktı. Aslı ile de küçük bir göz teması kurmuştu. “Ben de uyuyacağım,” dedi Barlas. Siz bilirsiniz. Herkesin de bir işi vardı.

“Peki siz bilirsiniz," dedim ve olaylardan habersiz olan tek kişiye döndüm belki o gelirdi. " Ateş?”

Kafasını kaldırdı, gözlerini bana dikti. Sanırım o da reddedecekti. “Gelirim,” dediğinde oldukça şaşırdım onun ise dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.

“Tamam, hazırlanıp çıkalım o zaman.”

Ben odama gidip siyah bir kot pantolon, mavi bir kazak giydim. Üzerime beyaz bir ceket aldım. Makyajımı her zamanki gibi kahverengi ve kırmızı tonlarında yaptım, çantamı alıp çıkmadan önce aynada son kez kendime baktım. Parfüm sıkmayı unutmuştum. Yasemin çiçeği ve biraz baharatlı bir kokusu olan parfümü sıkmıştım Artık vakit kaybetmeden çıksam iyi olurdu. Odadan çıktığımda girişte onları gördüm hızlıca yanlarına gittim. Ateş ve Umut kapıda beni bekliyordu.

“Çok beklettim mi?”

“Hayır, yeni geldik.” dedi Ateş.

“Tamam, çıkalım mı?”

“Çıkalım.”

...

Denizli’de gezmediğimiz yer kalmamıştı. Travertenlerin beyazı hâlâ gözümde parlıyordu. Şimdi, küçük bir çay bahçesinde oturmuş, günün yorgunluğunu atıyorduk. Serin bir esinti saçlarımı hafifçe savururken, Umut bardağına şeker atıp gülerek konuştu: “deniz yok ama olsun, bence burası da çok güzel.”

“Evet,” dedim gülümseyerek. “Başta bana da yabancı gelmişti ama şimdi alıştım.”

Tam o sırada yanımda sessizce oturan Ateş, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessümle, ama sesinde imalı bir tonla lafa girdi: “Gitmeseydin hiç yabancılık çekmezdin.” Sabahın başından beri geziyorduk ama onun yüzü bir türlü gülmemişti. İçimde bir şey kıpırdadı. Merak mı, öfke mi, yoksa kırgınlık mıydı bu?

Umut, cebini yokladı. “Abi, ben şuradan bir su alıp geliyorum da para lazım.”

Ateş elini cebine atıp uzattı. “Tamam, al şunu.” Biraz sonra. “Bir tek su al Umut, bak!” diye arkasından seslendi gülerek. Umut el sallayıp uzaklaştı.

“Toprak da aynı,” dedim kahkahayla. “Bir şey alacağım diye gidip üç şeyle geliyor. Gençler sonuçta…”

Ateş başını bana çevirip kaşını kaldırdı. “Sen 90 yaşında mısın Kıvılcım?”

Duraksadım. “Değilim ama genç de değilim artık.” İnsan sadece fiziksel olarak yaşlanmazdı ki... Kendimi hiç genç veya çocuk hissetmedim ben. Sanki bir anda büyümüş gibiyim. Hep dedim ya; bana bir hayat borçlular...

“Kaç yaşındasın ki? 25. Hâlâ çok gençsin. Fiziksel olarak kesin ama psikolojik olarak… evet, yaşlanmışsın,” dedi ve hafifçe güldü. Bu kadar komik olma reis dedim içimden. Dışımdan ise göz devirmekle yetindim. Sandalyesine yaslandı rahatça.

“Of… tamam!” dedim omuz silkerek. Ama yüzündeki o gölgeyi yine görmezden gelemedim. “Sabahın başından beri yüzün gülmüyor. Bir şey mi var?”

Bakışlarını önümdeki çay bardağına dikti, sesi alçaldı. “Gülmek için bir sebebim yok çünkü.” Onun mu yoktu? Uçan kuşa bile gülerdi o.

Şaşırdım. “Nasıl yani?” Gözlerini kaldırdı, kısa bir an bana baktı. O an içimde bir düğüm oluştu. Sonra önüne döndü, dudakları neredeyse fısıldadı: “Hâlâ cevabını vermedin."

“Ne cevabı?” dedim, kalbim hızlanmıştı.

“Sen… bizimle dönmeyecek misin?”

Sessizlik. Sadece rüzgârın uğultusu ve çay kaşığının bardağa değen sesi vardı. Boğazım düğümlendi. Doğru ona hâlâ net bir şey söylememiştim. Dudaklarım titreyerek cevap verdim. “Ben belki gelebilirim bir gün.” Ateş acı bir gülümseme takındı. “Gelmezsin. Kendimi kandırmayacağım artık. Haklısın, burası huzurlu. Ben de cehenneme geri dönmezdim. Çok şey yaşadık.”

“Gelmesem de…” dedim sessizce, “siz oradayken ben nasıl burada kalacağım? Bir gün mutlaka geleceğim.” Gelecek ve onlara ait oldukları yere cehenneme gönderecektim. Evet ama şimdi değildi. Deli gibi gitmek istediğim yere adım bile atamamak bana da koyuyordu orası ayrı. Bilmiyordum... Kendimi toparlamam gerekiyordu.

Başını salladı, gözlerinde umutla karışık kırgınlık vardı. “İnşallah,” dedi kısaca. “Hadi kalkalım, çok yoruldum.”

Yutkundum ve kafamı salladım usulca.

...

Arabaya dönerken telefonum çaldı. Baki Bey. Adını görünce istemsizce yutkundum. “Siz ilerleyin, ben geliyorum!” dedim Ateş’e. Kafalarını salladılar. Telefonu açtım. “Efendim, Baki Bey?”

“Kıvılcım, akşamki etkinliğe geliyorsunuz değil mi?”

“Geliyoruz, tabii ki.”

“Partnerini seçtin mi?” Sorusu beni kilitledi. Henüz seçmemiştim. Arabada oturup beni bekleyen kişiye çevirdim bakışlarımı mavi gözlerimiz buluştu kısa bir an. Henüz o bana öyle bir teklif yapmadı ve ben de ona yapmadım. Yani şimdi ne diyecektim?

“Hayır, daha seçmedim.”

“Benimle gelir misin?” dedi, sesi ciddi ama nazikti. Durdum. Kalbim hızlandı. Ne diyeceğimi bilemedim. “Bilmem ki… ben size birazdan döneyim mi?” Hemen cevap vermek istemedim.

“Tabii, bekliyorum.”

Telefonu kapatıp arabaya yürüdüm. Ateş direksiyonda, Umut arka koltukta bekliyordu. Hiçbir şey söylemeden yolcu koltğuna oturdum ve yol boyunca konuşmadık ama Ateş'in bakışlarındaki merağı hissettim. Bilmemezlikten geldim.

...

Kapıyı açtığımda Atilla karşıladı. Üzerinde yeşil bir tişört ve eşofman vardı koşudan gelmiş olmalıydı. Yeni duş almıştı saçlarındaki nemden belli oluyordu. Yüzündeki gülümseme ile bizi inceledi. Ateş ve Umut arkamdaydı. “Oo ev sahibi geldi! Hoş geldin.” “Merhaba!” dedim aceleyle ayakkabılarımı çıkarırken. “Aslı ve Beste nerede?”

“Senin odanda, kıyafet deniyorlar.”

“Harika.” Hızla odama girdim, kapıyı kilitledim. Kızlar aynanın önünde elbiseleri deniyordu. Ben heyecanla konuştum: “Kızlar! Acil bir şey diyeceğim.”

Ne oldu bakışlarıyla üzerime dikildiler. Gerilmiştim fazlasıyla.

“Baki Bey beni davet etti. Etkinliğe partner olarak.”

Beste’nin gözleri parladı. “Aaa! Ne güzel işte!” “Sen istemiyorsan gitmeyiz,” dedi Aslı. “Ama istiyorsan bence kırma.”

İkisi de aynı fikirdeydi. İçimde bir kıpırtı oldu. “Haklısınız. Peki elbise?”

Dolabımı karıştırırken Aslı elindeki elbiseyi havaya kaldırınca ona döndüm. “Şuna bak!”

Açık lavanta renginde saten, ince askılı ve sırt kısmında cesur bir dekoltesi olan bir gece elbisesi gösteriyordu. Işıkta hafif parlayan kumaşı büyüleyiciydi.

“Bunu giyeceğim!” dedim gözlerim heyecanla parlarken.

“Oha mükemmel,” dedi Beste.

Kendi elbiselerimizi seçtik, makyajlarımızı yaptık. Saçlarım hafif dalgalıydı. “Hazırım,” diye fısıldadım. Kendimi beğenmiştim. Aynanın karşısında durduğumda, lavanta saten elbisenin ışığı nasıl yakaladığını izliyordum; ince askılar omuzlarımda zarifçe süzülürken, kırmızı saçlarımın aleviyle kontrast oluşturuyordu. Kumaşın parlaklığı, mavi gözlerimi daha derin ve daha gizemli kılıyor; sanki içlerinde saklı bir sır varmış gibiydi. Gümüş kolyem, boynumda ince bir çizgi gibi parlıyor; bileğimdeki narin bilezik ve kulaklarımda ışıldayan küçük taşlı küpeler, görünüşümü tamamlıyordu. Makyajımda lavanta tonlarına yakın bir far, gözlerime gölgeli bir derinlik katıyor; ince eyeliner çizgisi bakışlarımı keskinleştiriyordu. Dudaklarımda hafif pembe bir ruj, masumiyetle zarafeti bir araya getiriyordu. Aynada kendime baktığımda, sadece bir elbise giymiş değildim; geceye adım atmaya hazırlanan, hem kırılgan hem güçlü bir siluet görüyordum.

Tam o sırada kapı açıldı. Barlas girdi. Siyah takım elbisesiyle yakışıklı görünüyordu. Mavi gözleri üzerimde beğeniyle dolaştırıp abi edasıyla göz kırptı. Gülümsedim.

“Bu güzellik de ne böyle? Ateş görse bayılır!” Gözlerim istemsizce parladı. Ateş... acaba ne giymişti?

Kaşlarım çattım. Yüzüm kıpkırmızı olmuştu sanki. Öyle bir sıcaklık hissettim yüzümde. "Sen niye gelmiştin?" diye sordum.

Sırıtarak arkadaki duvara yaslandı. "Öylesine geldim Aslı yok mu?" diye sorduğunda bu sefer sırıtan kişi bendim.

Aslı ve Beste odadan çıkmış kendilerine ayakkabı seçiyordu. "Gördüğün gibi," dedim elimle odamı işaret ederek.

"Aldım ben cevabımı,gideyim en iyisi..." Arkasını döndü yine. "Sen kiminle partnersin kızım?" diye sordu kapıyı yeniden kapatıp. Sanırım yani büyük ihtimalle Baki bey ile olacaktım.

"Baki Bey ile."

Duraksadı kısa bir an sonra başını sallayıp çıktı. Aklından ne geçti bilmiyordum ve bilmek de istemiyordum. Barlas çıktıktan sonra salona geçtim. Atilla siyah ceket giymişti, Melih siyah takım elbiseyle çok şıktı. Tam onları kontrol ederken, arkamdan derin bir ses geldi:

“Ben nasıl olmuşum?”

Döndüm. Ateş Uras kapıda duruyordu. Lacivert bir takım elbise giymiş, kravatıyla uğraşıyordu. Takım elbise gözlerinin rengini öne çıkarmıştı. Siyah saçları dağınıktı. Zaten şu aralar fazlasıyla spor yaptığı belliydi bedeni tam oturmuş ve nefes kesiciydi. Ciddi anlamda. O an, içimde bir şey eridi. Gözlerimiz kesişti. Zaman bir an durdu. Sonra hemen gözlerimi kaçırdım.

“Fena değil,” diyebildim kısık sesle. Atilla araya girdi. “O kravatı takma bence, takımla uyumsuz.”

“Peki,” dedi Ateş ve çıkarırken gözleri hâlâ benim üzerimdeydi.

Ben telefonumu almak için odaya döndüm. Tam Baki Bey’i ararken Ateş içeri girdi ve kapıyı kapattı kimse duymasın diye. Yanıma geldi. Parfümünün kokusunu aldım hemen. Ferah bir kokuydu. Onunla bütün olmuştu bu koku.

“Bir şey söyleyeceğim,” dedi alçak sesle. Baki Bey telefona çoktan cevap vermişti. Strese girdim.

Elimle telefonu işaret ettim. “İki dakika…”

“Sesin gitti Kıvılcım, orada mısın?” diye telefondan Baki Bey’in sesi geldi.

“Ben birazdan döneceğim size,” deyip telefonu kapattım.

Ateş’in yüzüne döndüm. Kaşları çatık, bakışları buğulu gibiydi.

“Ne oldu?” dedim yorgun bir tebessümle.

Bir an sustu. Dudaklarını ısırdı, sonra soğuk bir sesle, “Vazgeçtim,” dedi. “Gelmek istemiyorum.”

Şaşkınlıkla baktım. “Nasıl yani?” Neden gelmiyordu? İçime sıkıntı düşmüşken yüzüm de düştü.

“Yani siz gidin. Ben gelmiyorum.”

“Sebep?”

“Partnerim yok, hevesim de yok.”

“Melih’in de yok, sorun değil ki—” “İstemiyorum,” diye kesti. Kapıya yürüdü, tam çıkarken bir an durdu. Omuzları gerildi. Başını bana çevirdi.

“Sen kiminle gidiyorsun?” Sesinde kırık bir şey vardı.

“Baki Bey’le…” dedim sessizce.

Bir an gözleri karardı. Sonra gülümsedi burukça. Kötü hissettim.

“Harika. İyi eğlenceler, Kıvılcım.”

“Ateş—” dedim, sesim titredi. “Bence sen de gel…”

Başını iki yana salladı. Kapıdan çıkarken sadece, “ben gelmeyeyim. Görüşürüz,” dedi.

Ve gitti. Ardında bıraktığı sessizlik, odamın duvarlarını bile soğuttu.

 ...

Fazla zaman kaybetmeden evden çıktık. Ateş Uras, Toprak ve Umut hariç hepimiz tamdık. Ancak yol boyunca Aslı ve Beste'nin bana olan garip bakışlarını sorgulamıştım. Hepimiz bir arabaya binemediğimiz için ben, Aslı, Beste taksiye binmiştik diğerleri ise arabaya binmişti.

"Bana neden bu şekilde bakıyorsunuz?" Diye sordum dayanamayarak. Beste, gözlerime baktı ve göz devirdi. Sinirliydi.

"Çünkü hâlâ anlamadığın çok şey var. Gözünün içine bakıyor resmen!" Diye çıkıştı.

"Gerçekten Kıvılcım, ben bile fark ettim sen nasıl fark etmedim?"

"Neyi?" Diye sorduğumda Beste bir küfür savurdu Aslı ise göz devirdi.

Ne oluyordu yahu?

"Adam gibi anlatırsanız anlayacağım. "

Beste bana doğru döndü.

"Ateş Uras..."

"Evet?"

"Seviyor seni. Biliyorsun zaten. Neden onunla partner olmadın?"

Beni sevdiğini biliyordum ama sonuçta Baki Bey'e söz vermiştim. Zaten gelmek istememişti.

"Çünkü Baki Bey'e söz verdim. Yapamazdım!"

"Sen şunu söyle önce: onu seviyor musun?" diye sordu Beste. Ela gözlerini bana dikti. Bakışları merak doluydu. Ben ise sustum. Ne cevap vereceğimi bilmiyordum. Nefesim daraldı.

Gözlerimi kaçırdım.

"Bilmiyorum, emin değilim."

"İçinde bir şey oluyor mu onu görünce?" Diye sordu Aslı. Gözlerimi ona çevirdim.

"Oluyor gibi. Biraz mutlu ve huzurlu hissediyordum ama buraya gelince öyle hissetmiyorum."

Duraksadım. Bir nefes verdim. "Çünkü... Artık çok garipleşti. Eskiden daha iyiydi aramız ama... Şimdi değil. "

"Çünkü sana bir adım atmasına rağmen sende tık yok. Kıvılcım, belki eskiden yaşadıkların, seni, insanları sevmek konusunda şüpheye düşürüyor olabilir. Ancak bazen şans vermelisin."

Durdu gözlerimin içine baktı şefkatle. Ben ise sessizdim. Devam etti.

"Seni gerçekten seven kişilere şans vermelisin. Bence o seni gerçekten seviyor. Ama sen onu yüzüstü bırakıp o adamla davete gideceksin. Bu yüzden de gelmedi."

Benim yüzümden mi gelmedi? Anlamayacak kadar aptaldım.

Gözlerimi kaçırdım. Kaçmak ister gibi.

Ardından Aslı atladı söze. Gerçekleri yüzüme vurmaya yemin etmişlerdi sanki.

"Her konuda zeki olan sen, bu konuda neden böyle davranıyorsun ve işi bilmemezliğe vuruyorsun?"

Aramızdaki keskin gerginlik bıçak gibi tenimizdeyken taksicinin sözü ile irkildim ve konuyu kapattık.

"Geldik hanımlar!" Taksicinin geldiğimizi söylemesi ile ilk önce ben attım dışarıya kendimi.

Elimi göğsüme bastırdım. Nefes aldım içimi havayla doldurup patlatmak ister gibi. Kalbim deli gibi atarken canım acıyordu.

Ve kafam karışmıştı. Haklılardı ben ona karşı çok kör davranmıştım.

Gözlerimi etrafımdaki kalabalığa çevirdim. Barlasları fark ettim. Siyah arabanın önünde duruyorlardı. Elleri ceplerindeydi ve aralarında muhabbet koyulaşıyordu. Eksik kişi Ateş Uras'tı. Ama o da bu saatten sonra gelmezdi.

Beste'nin kolumdan tutması ile irkildim. Birlikte ritmik adımlarla yanlarına gittik. Gözleri bize çevrildi.

Barlas üzerimdeki gerginliği fark etmişti göz ucu ile bana bakıyordu. Ben ise soru dolu bakışların boş verip önden içeri girdim.

☆☆☆

AYYY NASILDI BÖLÜM???

BİR DE ATEŞ URAS SİZCE GELECEK Mİ?

SEVGİYLE KALINNN🫂

Oy ve yorum çok olmadığı sürece atmayacağım bölümüü