Peki ya biz? Biz zaten yarım kalmamış mıydık?

Sanki kalbimde bir atan mekanizma vardı, onu gördüğümde güm güm atmaya başlamıştı... o benim kalbimi attırmıştı... zihnimin derinliklerinde bir yerde kalbim sadece onun için atmaya başlamıştı... sadece onun için atacaktı bundan sonra. eğer başka bir şey için atarsa kendimi kaybetmiş olmalıydım...

Her neyse, ben hep alıştım. Buna da bir süre sonucunda alışırdım, sonuçta tanrı insanları unutmamasıyla mükelleflendirseydi alzheimerler var olmazlardı. Herkesin kapatacağı veya üzerine yara bandı yapıştıracağı yaraları olurdu değil mi? Tek yaralı kişi ben olamazdım. Koskoca dünyada tek ben olmamalıydım değil mi? Benim gibisi, yaralarını saklayanından evrende çok vardır değil mi? -DAZAY’ ‘Simyal’