59| GERİDE KALANLAR…

58.BÖLÜM

GERİDE KALANLAR

Aşağı indiğimde karşımda o vardı ve duruyordu, uzun yıllar sonra karşımda Targay vardı…

Kısa bir süre yüzüne baktım fakat sonrasında ilerlemeye devam ettiğimde kapıyı benim için açtı, ben içeri oturduktan sonra kapattı ve kendisi de sürücü koltuğuna oturarak arabayı çalıştırdı. “Konuşmayacak mısın?” Diye sorduğunda gözlerim ona döndü ve kısa bir süre daha onu inceledi. İnce telli saçları önüne doğru düşmüş, yanakları eski dolgunluğunu kaybetmiş ve gözlerinin rengi daha da belirginleşmişti. “Bilmem?” Dedim sessizliğime geri dönerek.

Araba sokaklardan geçtikten sonra, “gidenin sen olduğunun farkındasın değil mi?” Diye sordu. Giden bendim, kalan sen… Kalanlarda gidenle gitmiş oluyordu… “farkında olmak istemiyorum…” diye mırıldandım. Sonrasında ise o da sessizleşti benim gibi. Yanımda duran herkes gittikçe bana dönüşüyordu…

Aynı anda ikimizinde telefonuna bildirim sesi geldiğinde telefonumu açtım ve mesajlara girdim.

Adem; uhuhuhuhu nerelerdesiniz?

Cenk; geldik

Yare; kiminle geldin NDJDJDJD

Sanrı; benimle geldi

Kafkas; Adem bir şey yememe izin vermiyor acilsel gelmeniz gerek

Adem; kes lan

Gül; ayıp

Adem; ?

Rana; jdjdjdjdkdjdk

Adem; sen nerede kaldın?

Telefonu elimden bırakmam arabanın hızlı bir şekilde durmasıydı. Targay’a döndüğümde “İyi misin?” Diye sordum yüzünü inceleyerek. “Evet.” Dediğinde yola devam etti ve bende düşen telefonu almak için eğildim ve telefonu alarak cebime koydum…