1. Bölüm

Yaşam

“Anne, ben senin neyi nim?” Annemin sesi hâlâ kulaklarımda çınlıyor. Ruhumun sesi ise bir dua gibi fısıldıyor içimden: “Seslen bana... Unutmayayım sesini..."sonra annemin sesi kulaklarımda çınlıyor “Canımdan ötesin, bir tanemsin, her şeyimsin ve bu hayatta bir sensin. Aşkım, ben seni o şekilde sevdim. Bir gün hayat seni benden alır, uzaklara savurursa… Haber alamazsam senden, o zaman beni öldü bil tatlım." aklımda yankılanan sözler kayboluşum la ilgisi olacağını nereden bilebilirdim. "Sen ölürsen, ben de yaşamam ki anne." Benim kabuslarım annemdi. Onun bana sarılışı, öpüşü ve çocuk gibi kollarında bulduğum o güvenli liman oluşu... Şimdi geriye dönüp baktığımda o anlarda hep bir tedirginlik vardı, Bu cümleler korkunun yansımasıydı şimdi düşündükçe her halini beni kaybetme korkusunu gizlemiş meğerse kalbinde. O uzaklarda, dudaklarımda sadece bir dua kaldı:
Annem.

Çünkü ben kayboldum be anne devlet sırrı saklamışsın benden şimdi kabuslardan uyanmam,
Kollarımda senin kanlar içindeki bedenin, acıyla bakan o muhteşem gözlerin ve ben…
Ben sana bir liman olamazdım. Bu cam fanus da

Sana liman olur muydum?

Ya koruyamazsam ve sen ölürsen…
Ben nasıl yaşarım?

Cam duvarlar bana ses verin annemden haber verin...

****************