FİNAL

Hayat umduğunuzu size vermez,muhtemelen hep başka planları olur sizin için ve siz insan oğlu gece yatmadan önce bile sabahında yapacaklarınızı planlayarak uyuyan varlıklarsınız. Olacaklara asla hazırlıklı değilsiniz,hiç olmadınız.

Bizler her gün acaba ne gelecek başımıza diye uyandık,hep bir sınava tabi tutulduk. Hep bir savaşın içine uyanır her gece nezaman biticek bu savaş diye merak ederek uyurduk. Bazen uyuyamaz olurduk acıdan ve kimi zaman ağlamaktan helak olurduk. Bizi ayakta tutan kinimiz değildi. Umudumuzdu,sevginin iyileştirebileceğine olan inancımızdı.

Günümüzde okuduğunuz Efsanelerin bir çoğu gerçek ve siz öylesine doğmuş gibi yaşayıp gidiyorsunuz.

Cehennem azabına inanırmısınız mesela ? Biz her günü cehennem azabı yaşar gibi bitiriyorduk.

İblisler Ataları tarafından hep işkencelere maruz bırakılıp sevgisizliğe alıştırıldı. Lanetlerle büyüdü ve kinle yetiştirildi. Kendilerini yetiştirmekle alakası olmayan o canlılar sevgisizlikle kendini büyüttü ve bir gün herşey geçici bir hâl aldı. Büyümek değildi bu ama onlar çocuk olmadı. Travmalar birinin canını yakmak için bir sebep olmayabilir ama siz insan oğlunun çok sevdiğim bir sözü vardır.

"İşkence görmüş bir köpeği beslemeye kalkarsan ilk ısıracağı kişi sen olursun."

işte bu söz tam olarak bu durumu izah ediyordu. Sevgi görmemiş birine sevgi verirseniz sizin sevginizi,hayat enerjinizi,neşenizi ve umutlarınızı ruh emici gibi emer ve sonunda sizin sevginizle sizi ezer geçer.

Melekler yıllar boyu el bebek gül bebek büyütülür sanıyor insanlar oysa ki öyle değildir Kadınlar Yeryüzün'de nasıl psikolojik veya fiziksel şiddete maruz kalıyorsa Melekler Gökyüzü'nde binlerce işkenceye maruz kalıyor. Çocukluklarını yaşamayadan bu Dünya'dan göçüp gidiyorlar. Kimi zaman yaşayamıyorlar..

Mutlu olabilecekmiyim ? Hepinizin aklında bir soru değil mi ? Onca savaş nereye gidiyor ? Onca emek nereye gidiyor. Ben söyleyeyim kocaman bir hiçliğe ! Çünkü neyaparsanız yapın başkalarının görmek istediği kadarsınız ve neyaparsanız yapın sonunda toprağa karışacaksınız. Tanrı'nızla herşey son bulmadan yüzleşemeyeceksiniz ve en acısı herşey son bulduğunda belki Tanrı'nızın karşısında sadece sizden geriye ruhunuz ve yaptıklarınız olucak.

Herşeyin bir sonu vardır,Umudun bile...

...............................................................

Gece'den..

Uyandığımda Fikret'in dizlerinde değildim.Dört bir yanım Alevlerle çevriliydi,neresiydi burası ? Gerçek Dünya'ya neolmuştu ? Sona bukadar çabuk yaklaşmış olabilirmiydik ? Hayır yeni dönüşmüştüm buna hazır değildim. Bu olmamalıydı...

Fikret ! Diye seslendim önce Ama yoktu. Ege ! Diye bağırdım gücümün yettiğince hemde ama işe yaramadı. Kimse yoktu.

Nereye gidicektim ? Neyapıcaktım ? Bu cehennemi görmeye dayanamazdım. Kanatlarımı açtım ve göğe yükselip uçmaya başladım. Etrafta insan yada bir canlı görmeyi bekliyordum lakin ateş dışında hiçbirşey yoktu.

Kanatlarım acıyorken bir binanın yanında beton taşlardan yapılmış bir yapı gördüm. İki tarafından zincire vurulmuş Kaya'yı gördü gözlerim.O an ordan gitmeyi istemedim ama ben Melek'tim şimdi onu bir kez daha kurtarırsam beni burda öldürmeyeceğini nerden bilebilirdim ? Yanına uçtum ve kanatlarımı kapattım. Kan kaybetmişti kolları ve vücudu yaralar içinde gözlerime bakıyordu. Gözlerimde canlandı bana yaptıkları,yaşattıkları,kanatlarımı benden alışı..

"Yüzüme bakamıyorsun bile"dedi haklıydı,bakamıyordum. İhanet şuan okadar ağır basıyordu ki her hücreme..Onu burda acısıyla baş başa bırakıp ölmesini izlemeyi tercih ediyordu bir yanım.

"İtiraf edeyim bu defa gözlerinden anlayamıyorum ne hissettiğini."

"Daha öncede gözlerime bakıp hayal kırıklığı hissetmiş olmana rağmen bende çok daha büyük bir hayal kırıklığı yaşatmıştın şimdi değil düşüncelerimi,hislerimi dahi okusan birşey değişmeyecek." Dedim yüzüne bakmadan.

"Kurtarmıycakmısın beni bu zincirlerden gerçekten" dedi çaresizce o an bile içinden bana küfrettiğine yemin edebilirdim oysa.

"Seni burda ölüme terk etmek istiyorum." Dedim öfkemi bile belli etmeyen bir ses tonuyla.

"Git ozaman ne duruyorsun ?"

"Bilmiyorum,seni şimdi burda kurtarırsam yine boğazıma yapışacaksın,sana inanırsam yine beni yalanlarınla bin bir kez sırtımdan hançerleyeceksin ve yine beni öldürmeye kalkacaksın."

"Hayır seninle olan savaşım bitti Gece,artık öfkenin ve kinin bir anlamı kalmadı. Yeryüzü yok olmadan artık aramızda ki kin dolu savaşa bir son vermemiz gerekiyor"

Bir elimi sol göğsüne koydum yaralarını iyileştirmek istercesine.

"Neden ateşten güç alamıyorsun ?" Diye sordum yine yüzüne bakmadan.

"Şuan yeryüzünde gördüğün hiçbir Ateşten güç çekemiyor olmamın tek sebebi burdaki her ateşin senin içindeki yangının bir parçası olması." Dedi kısık bir sesle

"Bununda mı suçlusu benim yani ?" Dedim göz devirip. Bir taraftan hâla yaralarını iyileştirmek için uğraşıyordum.

"Hayır ama evet bir türlü dinmeyecek bir öfke taşıyorsun içinde bana karşı biliyorum"

"Hayır sadece sana karşı değil hepinize karşı."

"Hepimiz ?" Dedi sorgulayan bir ifadeyle.

"Hepinizden nefret ediyorum sahte dostluklar,güya Aile yapıları,güya sevgiler hepiniz okadar aptal canlılarsınız ki sevgiden anladığınız filan yok hepiniz sahtekarsınız. Yüzünüze bir kez gülümsesem ikinci gün acıdan kıvrandım hep. Nezaman size inansam,sizin dostluklarınıza,sevginize,iyi yanınıza inanmak istediğim her saniye bedelini acıyla,gözyaşıyla ödedim. "

"Çok yandı mı canın harbiden ?" Dedi sanki katil olay yerine dönmüş ceset hâla orda mı diye kontrol ediyor gibiydi.

"Çok yandı ama beni ben yaptı." Dedim ve elimi göğsünden çektim.Artık tamamen iyileşmişti.

"Seni sen yapan bu olmamalıydı değil mi ?" Dedi İblis

"Beni ben yapan sensin sanırdım senin İblis olduğunu unuttuğum bir dönemdi. Beni ben yapanın kin olmadığını zaten biliyorum ama seni sen yapan içindeki huyunmuş ben bilememişim.."

"Özür dilerim bile diyemedim sana hep hakaretlerle,şiddetle yaklaştım sana sen ne desen haklısın ama seni sen yapan kin olmamalı.."

"Biliyorum ama çaremde kalmadı sayenizde. Olduğum benden memnunum artık hiçbirini yaşamamış,hiçbirinizle tanışmamış gibi azad ettim ben sizi Tanrı'ya havale ettim ama bir gün sizi mahvetme şansım olursa asla es geçmeyeceğim İblis beni unut bunu unutma. " Dedim ve zincirlerini kırıp onu özgür bıraktım.

Yeryüzü'nü olabildiğince normal haline çevirmek için Gökyüzüne yükseldik o an ikimizde ve o an gök yarıldı sanki. İkiye bölündü bir anda herşey düzelirken ben o an nasılda mahvolduğumuzu daha net algıladım. Yılların emeği bir anda ziyan olmuştu.

Hep intikam anını beklediğini sanır insanlar ama aslında intikam intikam sonrasında bir nebze değişebileceğini yada acı hissedebileceğinizi umduğunuz insanlardan alınabilir.

Biz umudun bittiği yerdeyiz..

İblisler intikam alınmaya değmeyecek varlıklar ve Melekler bunu biraz geç idrak ediyor bütün mesele bu..

Ve bazılarının yaşantısı bile intikam gibi ne gerek var ki emek verip düzeltmeye çalışmaya onlar düzelmez.Bazı insanları sevgi bile iyileştirmez,Bazı insanları intikam bile acıtmaz.

Ben bütün bunları düşünürken Evren işini yapıyor Yeryüzü'nü olması gereken hâline çeviriyordu.Gökyüzü'nün ikiye bölündüğünü biliyordum ve bu artık farklı Dünya'lara ait olduğumuzun en büyük kanıtıydı. Bir tarafta Ateş'den bir evren bir diğer tarafta huzurdan ve maviden oluşan bir Dünya..Herşey yerli yerine bir yapboz parçası misali oturuyordu.Evren normal haline tam anlamıyla döndüğünde son bir kez bile İblis'in yüzüne bakmadan Gökyüzü'ne uçtum. Kanatlarım daha hafif,omuzlarım daha dikti. Artık sonsuza kadar orda kalabilirdim. Kehanetler bitmiş,ben son kez İblis'i zincirlerinden kurtarmıştım.Bir insanın bir diğer insana hakkını helal edip köşeye çekilmesi gibi..

Kendi içimde'ki öfkeyi saf dışı bırakıp yeni hayatıma başlamanın tam vaktiydi ve ben bu fırsatı kaçırmayacaktım.

Herşeyin bir sonu vardı,kinin öfkenin hatta sevginin bile..

Hatta size bir sır vereyim mi sevginin bir sonu olmasına izin verirseniz intikama asla gerek kalmaz ve siz acıdan boğulmaz,kendi sularınızda durulmanın yolunu aramak zorunda kalmazsınız.

Bende tam olarak bunu yaptım sevgiyi bitirdim,kini bitirmeden sevgiyi bitirdim ama intikamı kendi içimde yok ettim. Yok etmeseydim benden geriye iyi olan ne varsa yok edicektim ama ben kendimde iyi bildiğim ne varsa bununla huzura ermeyi tercih ettim.

Bazı insanlar değişmez,bazı insanlar acı sever,bazı insanlar ihanet sever. Bazıları kansızdır kan revan şiddet dolu ilişkiler sever. Kimisi narsisttir incitmeyi sever. Kimisi aşktır dibine kadar sizi sever ama kimisi İblis'tir size sevgi dışında herşeyi verir.

Çünkü İblis'in doğası değişmez. İblis neyaparsanız yapın İblis olarak kalır.

Siz kendinizi seçin,bu hayat sizin..Yeryüzü'nde iyiliği seçin,şefkati seçin,sevgiyi seçin ama İblis olmayı seçmeyin. Bu Dünya'ya bir kez geliceksiniz onuda birilerini mahvetmek uğruna bitirmeyin. Gün gelir geçer su akar yolunu bulur sabah olur hayır olur gibi cümlelerle ömrünüzü geçirmeyin.

Seveni sevin,üzeni üzün. Düzene uymayın,intikam için oynanan oyunlarda piyon olmayın. Oyununun sonu belli herkes aynı kutuda ama acı çekenle sevgiyi hissetmeyi tercih eden ve ne olursa olsun bunun için mücadele veren asla bir olmaz.

Sevilmeyi ve sevmeyi istemekten vazgeçmek umudu kaybetmektir..Hislerinize güvenin herkesin fırtınada kaldığında sığındığı bir limanı olmalı..İnsanın ona benzeyen,onunlayken gülmekten karnına ağrılar girdiği biri olmalı. Çocuk gibi eğlendiği ve ihanet etmeyeceği biri olmalı. Uzaktayken bile o var onu ararsam o bana iyi gelir diyebileceği biri olmalı. Değişmeyecek birini değiştirmeye çalışmanın mânası yok seveni sevin üzenin kıçına bir tekme vurup hayatınızdan def edin. Yapmanız gereken tek şey bu.. Yeryüzü'nde bôyle yapmayı öğrenemezseniz sizi çok üzerler..

Nacizane tavsiyem size benzeyen sizi anlar,kurallar,gelenekler görenekler örf ve adetler düşünceler birini sevmeye ve onun için çabalayıp savaşmaya asla engel değildir. Geçmiş asla bir bahane değildir,geçmiş nekadar kötü olursa olsun bugün biri size gülümsemeyi öğretebilir.

Bugün biri sizi siz edebilir..

Bugün hiç aklınızın ucundan bile geçmeyecek biri gözlerinizin ışıltısını geri getirebilir..

Ve yine bugün hiç ummadığınız biri en çok hakettiğiniz şekilde sizi sevebilir..

İyiliğin yeri yurdu var derdi bir tanıdığım,iyi olmaktan vazgeçmeyin. Sevin..Çok sevin ve hissettirmeyi unutmayın..

​​​​​​

​​​​​​

​​​

​

​