yetmez mi be yara açmak birazda onarsak mı ?

İnsanlar olarak ne çok kırıyoruz birbirimizi… Sanki acı yetmiyormuş gibi, bir de birbirimizin kalbine yeni yaralar açıyoruz. Oysa hayatın zaten yükü ağır; herkes kendi içinde görünmeyen savaşlar veriyor, kimisi sessizce acısına katlanıyor, kimisi gülerken içinde kanıyor. Bizler bu kadar kırılganken, birbirimize merhem olacağımıza neden diken oluyoruz?

Halbuki derman olmayı seçsek çok şey değişirdi. Bir tebessüm, bir güzel söz, bir omuz… Hepsi bir kalbi onarmaya yeterdi. Kırmak kolaydır, ama bir yarayı sarmak insanın gerçek büyüklüğünü gösterir. Birbirimize destek olsak, elimizi uzatsak, yükleri paylaşıp hafifletsek; dünya çok daha yaşanılır bir yer olurdu. Çünkü merhamet, insanı insan yapan en değerli özdür.

Belki de unutmamamız gereken şey şu: Biz birbirimizin düşmanı değil, yoldaşıyız. Hepimiz aynı toprağın çocuklarıyız, aynı gökyüzünün altında nefes alıyoruz. Kırdığımız her kalp, aslında kendi yolumuzu da karartıyor. Ama derman olduğumuz her yürek, bu dünyanın karanlığına küçük bir ışık yakıyor. Ve o ışıklar çoğaldıkça dünya daha güzel, daha umut dolu bir yere dönüşüyor.