Arel abisi tarafından zoraki bir evlilik yapmıştır Ancak evlendiği adam bir Mafya örgütüdür. Ve o Mafya örgütünün içinde bulunduğu süreçte gerçek geçmişini öğrenmiş ve bütün hayatını Mafya örgütleri tarafından hayatını nasıl çaldığını örenir

İki mafya ailesi Virel ve Ravenhart aileleri birbirine düşmandır. Bu iki aile yıllar sonra barışmak isterler ve bir anlaşma yaparlar. Virel ailesinin tek kızı olan Nyx ile Ravenhart ailesinin tek oğlu olan Lucian`ı evlendirmeye karar verirler. Bu durum Nyx ve Lucian`ın hiç hoşuna gitmese de aileleri tarafından bunu yapmaya zorlandılar Ve yavaş yavaş birbirlerine bağlanmaya başlarlar

2 yıldır asıktım o çocuga çok iyi arkadaştık hemde baya iyi hergün konuşur duk görğntülü arardı erkek bacım gibiydi sınıfıma gelirdi bişi olursa sahip çıkardı bana ama ben asık oldum....

Zamanı boşa harcayandır insan, çok sevipte kıyandır insan. Vuslat`tı o adı üstünde uzaktı. Yakınımdayken, öyle uzaktan bakmak mıdır sevmek ? İzmir`in ayazında kalmış gibiyim. Ama tedavi edicek bir doktorum var Ali Vuslat...

"Kan sadece kırmızımıdır yoksa bize en çok zarar veren renk mi? Peki benim kanım niye siyah? Hemde niye senin yüzünden kanıyor? Hani sen kanatmazdın? Cevap ver bana!"

Don`t be afraid of failure. Don`t be afraid to make mistakes and to do wrong. The moment we give up after failing is the moment we lose our self-confidence. No matter how many times we fail, we will succeed

"Bazı evlilikler kutsal bir bağ değil, ruhun üzerine atılmış paslı bir ilmektir." Aras Saygun, dışarıdan bakıldığında hayallerdeki hayata sahip, başarılı bir mimardır. Ancak görkemli malikanesinin duvarları arasında, sadece güç ve statüye tapan eşi Yelda’nın ördüğü soğuk bir hapishanede yaşamaktadır. Sevginin yerini stratejinin, huzurun yerini sessiz bir savaşın aldığı bu evlilikte Aras, kendi ruhunun enkazı altında kalmıştır. İzmir’in gri ve sağanak yağmurlu bir akşamında, boğulan ruhuna nefes aldırmak için sığındığı o loş kafe, Aras’ın kaderinin kırılma noktası olur. Kapıdaki çan sesiyle içeri giren Klinik Psikiyatrist Elif Erdem, sadece yağmuru değil, beraberinde Aras’ın hiç tanımadığı bir dinginliği de getirir. Elif, insanların zihnindeki karanlıkları iyileştirmeye alışkındır; ancak Aras’ın gözlerindeki o derin ıstırap, onun profesyonel duvarlarını ilk kez sarsar. Bir tesadüf, bir itiraf ve başlayan yasak bir vaha... Aras, Elif’in şefkatli analizlerinde kendi özgürlüğünü keşfederken; Yelda, kurduğu güç imparatorluğunun sarsıldığını fark eder. Bir yılanın sinsiliğiyle harekete geçen Yelda için bu artık sadece bir sadakat meselesi değil, mutlak bir iktidar savaşıdır. Elif’in kariyerini, Aras’ın itibarını ve ikisinin de hayatını hedef alan acımasız entrikalar başladığında, aşk en büyük sınavını verecektir. Sorular net, cevaplar ise kanatacak kadar keskindir: Bir insanın ruhu, başka birinin reçetesi olabilir mi? Ve en önemlisi; gerçek aşk, şeytanın bile diz çöktüğü bir savaştan sağ çıkabilir mi? "Sen benim hiç yazılmamış reçetemsin Elif. Ve ben, iyileşmek için ölümü bile göze aldım."

Ortaokuldan beri sevdiği kişiyi yeni kaydedildiği dershanede gören Eslem,olacaklardan habersizdi...

Aşkın aksiyonu maceranın bir arada olduğu eğlencenin ardındaki oyun.

Karanlık bir odada büyüdüm; sevgi yerine acı, güven yerine korku gördüm. Babamın sert bakışları, annemin ilgisizliği, beni her gün biraz daha içime kapattı. Sokaklar benim oyun alanım oldu, gözyaşlarım ise en sadık arkadaşım. Ama pes etmedim. Her darbe, her kırık, beni daha da güçlendirdi. Ben Ayla… ismim kadar parlak ve umut dolu bir ışık getirmeye geldim. Karanlığın ortasında bile parlayan, kendi yolunu çizen bir ışık… Ve şimdi, sahne benim, hayat benim.

"sana seni seviyorum diyemem ama kalabalık bir ortamda gülersen ilk sana bakarım."

Ölümün laneti bulaşıcıydı. Ölüm bulaşırdı, önce lanetler; sonra zehirlerdi. Kanlı ay, gökyüzünü kırmızıya boyuyor; kalplere laneti işliyordu. O gece kanlı ayın altında duranlar tek tek öldü... Acı tanrıçası onlara laneti verdi, zehirledi. His, herkesi yerle bir etti. Canı yandığı kadar, can aldı. O gece kanlı ayın altındakiler tek tek mühürlendi. Acı Tanrıçası, acısıyla öldürdü; nefret ettiği kadar yok etti. Onun izi kaldığı yerde yaşam tutunamazdı. Bu dünyada yaşam yoktu. Ölümler, çığlıklar, acılar ve karanlığın cesetleri vardı. Elvis, His`e bir masal oluştur dedikçe His, ölümlerden ceset yarattı. Etrafındaki herkesi yok etti, hiçliklerden tapınak yaptı. Rüzgar ve ölümün çığlıkları terk edilmiş tapınağın içinden bir fırtına gibi geçiyordu. Bu fırtına, sadece ölülerin duyabileceği bir fırtınaydı... Duvardaki çatlaklar, izler, kanlar sanki içeride bir sırrın saklandığını söylüyordu. Tapınağın çevresine asılı olan cesetler, buranın ne kadar korkunç olduğunu gösteriyordu. Fakat o cesetlerde, His`in abisi, ablası, annesi ve babası vardı. Kimsenin bilmediği, öğrenemediği şeyde buydu. His, ağır adımlarla tapınağa doğru ilerlediğinde anılar aklında canlandı. Geçmiş, kendini unutturmuyor; daima emareler bırakıyordu. Valeria His için ne derler bilirsiniz... Merhamet ve vicdan bu kadından sonra doğdu.

Geçmişte birbirlerini seven fakat yolları ayrılmak zorunda kalan ikili. Hafızasını kaybeden Efsun her şeyi unutmuştu. Fakat aşkından vazgeçmeyen Karan yıllar sonra tekrar Efsun`un karşısına çıkmıştı.

Burada isteyen insanların kitaplarını eleştiriyorum. Eleştirirken uygunsuz söz kullanmamaya, kitabı gömmemeye dikkat ediyorum. Kitabınızı eleştirmem için Kardan Ve Kandan kitabımı okuyup, bana ister Dm den, ister yorumlardan kitabımı eleştirmeniz lazım. Bunları yaptıktan sonra Dm den bana “yaptım, kitap eleştirisi için” yazarsanız daha çabuk görürüm. (Eleştirirken hem yorum atıyor, hem kitabı takip ediyor, hem de oyluyorum. -siz de okurken benim kitabımı oylamayı ve yorum atmayı unutmayın ha-) ÖNEMLİ; bir yazarı gömmek haddim asla değil. Linçlemeden önce bunların öznel fikirler olduğunu, kendi çapımda fikirlerimi belirttiğimi unutmayın lütfen.

HASAT: GÖLGEDEKİ ADALET "Bazı ölüler toprağa verilmez, bazı sırlar asla gömülmez." Beş yıl önce Suriye sınırında karanlık bir pusu... Kendi komutanı tarafından ölüme terk edilen bir tim ve o geceden sağ çıkan, ruhu yaralı tek bir "hayalet": Üsteğmen Mert. Geçmişini limandaki paslı bir kulübeye, kimliğini ise denizin derinliklerine gömen Mert, kendine "Dilsiz" diyerek dünyadan elini eteğini çekmiştir. Ta ki, babasının suçsuzluğunu kanıtlamak için her şeyi göze alan Aslı kapısını çalana kadar. Mert’in beş yıllık sessizliği, geçmişin çığlıklarıyla bozulur. Elinde sadece kanlı bir künye, şifreli bir flash bellek ve kalbinde dinmeyen bir öfke olan bu ikili; devletin damarlarına sızmış, "Hasat" adı verilen devasa bir ihanet şebekesinin hedefi haline gelir. Limanın karanlık dehlizlerinden Ankara’nın cam kulelerine uzanan bu yolculukta Mert, artık sadece bir kurban olmadığını anlar. O, ihanetin biçtiği ama toprağın kabul etmediği bir adalettir. Yarım kalan hesabı kapatmak için tek bir yol vardır: Kendi kurallarıyla, kendi ekibiyle ve kendi "Pençe"siyle hasadı tamamlamak. Hasat bitti, şimdi ayıklama zamanı.

umarım beğenirsiniz iyi okumalarrrr🤍

Kitapları yorumlara yazın ve bende eleştirip/yorumliyim Şartlar; oy vermek ve kitabı takip etmek (zorunlu değil şartlar)

Rüzgar ve fırtınanın birleşimi

Defne Aras, güçlü bir ailenin kızı, Karan Demir ise gizemli ve tehlikeli bir adam. , birbirlerinden sakladıkları sırlarla dolu bir oyun içinde buluşur. Ama gerçeğin ortaya çıkmasıyla her şey değişir. Aşk mı, ihanet mi? Kimse tam olarak bilmiyor.

Batan Bir Adamın Hikayesi

Buzun üzerinde her hareket bir hikâye taşır. Lane Yuyuhovna Shchisava, disiplinli geçmişi ve kararlılığıyla öne çıkan genç bir patencidir. Sahip olduğu teknik kadar, taşıdığı aile bağları ve geçmişi de onun kimliğini şekillendirir. Uluslararası arenada yükselen isimler, görünmeyen rekabetler ve yoğun baskı altında, Lane yalnızca rakipleriyle değil, kendi iç dengesiyle de mücadele eder. Her performans bir sınavdır. Her adım, yeni bir karar. Ve buzun üzerinde kazanılan şey sadece madalya değildir. ❄️

Ben gece,gece gündoğdu. Hayattan nefret ediyorum ölmek istiyorum. Ailem tarafından şiddet görüyorum. Her yerimde yaralar var. Babamın bir şirketi var. Babamın verdiği işleri yapmak zorunda bırakılıyorum. Normalde profesyonel bir boksörüm. Ama bunu kimse bilmiyor Hikayeme hoş geldin

Güneş doğarken Sancaktarların devasa ticaret gemisi, Soyhanların kurduğu hain bir pusuda denizin karanlık sularına gömüldü. Bu sadece maddi bir kayıp değil, yeraltı dünyasının sarsılmaz ismi Tugay Sancaktar’ın krallığına sıkılmış bir kurşundu. ​Güneş batarken ise Gece Soyhan, bembeyaz gelinliği içinde hayatının en mutlu imzasını atmaya hazırlanıyordu. Ta ki o masada yapayalnız, terk edilmiş bir kurban olarak bırakılana kadar... ​Soyhanlar, batırdıkları geminin bedelini ödeyemeyeceklerini biliyorlardı. Ama Tugay Sancaktar’ın bu borcu tahsil etmek için düğün salonunu bir savaş alanına çevireceğini tahmin bile edememişlerdi. ​O gece kapılar kırıldı.Herkesi bayılttılar, davetlilerin baygın bedenleri arasında sadece iki kişi ayakta kaldı: Bembeyaz tülleri kana bulanan bir gelin ve simsiyah öfkesiyle bir cellat. ​Tugay, Gece’yi ailesinden istemedi. Onu bir pazarlık masasında almadı. O, kendi adaletini bizzat elleriyle söküp aldı.

"Bu şehirde adalet mahkemede değil, namlunun ucunda yazılır" "Yeraltında kural basittir:Ya sadık kalırsın ya da sonsuza kadar susarsın"

Bir gün sokakta yürüyen Luna`nın korktuğu başına geldi sizce onu kim kurtarıcak?